Dream Sans Novels & Stories

Tumango naman ang lahat pero tumigil si Mam Lessandra at pinauuna sila sa library. "Alam ko na naguguluhan ka dahil sa nangyari kanina at sorry dahil sa kadaldalan ni Darrien ay may isipin ka pa. Don't worry I talk to you tomorrow para masagot mo ang mga nasa isip mo at mga tanong mo." tumango na lang ako at pumunta na sa kusina pero kumuha ako ng inumin dahil sa rebelasyon na malalaman ko bukas.

Although di naman na bago na magabang sila diyan, sadyang maingay lang sila ngayon. Pagpasok ko palang ay agad na ako humingi ng permisyo na pumasok, as usual tahimik lamang ang loob at busy ito sa mga papel na naka harap sa kanya. "Can you make me a coffee? No sugar. Thanks." Saad nito habang naka tingin sa papel, hindi man lang tumanaw sa akin. Hindi pala mahilig sa coffee itong si Damon, kaya pala wala man lang konting sweet side. Baka kapag tinopak lumabas ang sweet side ni sir?

Hindi naman naging kami pero kung maging affected ako ganito na, what more kapag totoo na may label? "Isipin mo na lang, practice lang ang lahat ng iyon. Simula sa kilig, sa livestream, sa pagpupuyat. Lahat ng iyon isipin mo na lang na isang parte ng buhay kung saan kailangan mo ng demo game bago yung tunay na laban. Tandaan mo, Crysaline. Pinanganak ka lang na marupok pero hindi tanga." usal ko sa sarili ko habang nakaharap sa salamin sa cr.

Stranger. Matamis siyang ngumiti saka hinawi ang kaniyang itim at bagsak na buhok gamit ang kaniyang maganda at malalambot na kamay. “Hey! I'm just... Chilling,” wika ni Letitia saka marahan na umiling bago abutin ang kaniyang inumin sa lamesa.

Sa ikaapat, isang buong araw. Mula rito, malinaw ang pattern: May limitasyon ang pagpasok sa dream space. At para maging ligtas, kailangan niyang maghintay ng limang oras bago muling makapasok. Matapos maresolba ang problemang iyon, naghanda si Juan para subukan kung ano ang maaari niyang dalhin sa dream space. Nangalap siya ng maraming bagay, kabilang ang tatlong sisidlan: isa may natitirang hamog, isa walang laman, at isa puno ng tubig‑bukal.

I feel bad now, but I am not in the mood to be apologetic. After minutes of chatting with Angelo, I am on my way back to the office, but I can't silent my thoughts in my mind. I am still bombarded and disturbed by the dream I have last night. Tapos, dumagdag pa ang problema ni Angelo. Honestly, my dreams felt so real, and I remember everything vividly. Nakaranas na ba kayo ng ganitong panaginip? This kind of dreams are between the classifications of a nightmare and a daydream. It is hunting.

The safest thing you can be is to be someone other people would think that they figured you out only to know in the end that you are a stranger to them. Dessert ko nalang ang kulang at tapos na ako for lunch. May one hour break or so ako dahil nga maaga kaming pinakawalan kaya siguro kalmado ako. I was cheerful for a while not until, again and again, another bloodline of the Thomases dare to sit in front of me and then have the guts to ignore. Hindi ko talaga alam kung anong problema ng magpipinsan 'tong sa akin.

“I don’t know. Siguro yung mukhang motivated man lang. Not unlike your look right now. Dinaig mo pa ang kakagaling lang sa break up.” Napabuga siya ng hangin at napasandal sa swivel chair. “I’m not getting a decent sleep lately,” aniya. “Work? Dude, I already told you to—” “No, it’s not,” he said, cutting him off. Nahilot niya bigla ang sentido. “I keep on having this dream—like there was this girl who was crying and she kept on telling me that she wanted us to go home. But the next thing I knew she was already lying in a pool of blood.”

Nangangamba siya na sa tuwing pinipikit niya ang mata, naalala niya ang nakaka-takot na itsura ni Ivonne, na parating nag papakita sakanya sa panaginip. Maitim na ang ilalim ng mata ni Mae at ang katawan niya tuyo't na walang sapat na tulog. Nawala na ang magandang energy sa katawan niya ngayon napalitan ng pag kabagot at pag katamlay. Maraming naiwan na trabaho si Mae sa kompaniya, wala siyang plano na pumasok ngayon. Susubukan niya sa sarili na ibalik ang sarili na maka tulog ng mahimbing kahit alam niya naman sa sarili na hindi naman siya makaka-tulog kaagad.

Iniabot ni Kaiden ang kumikislap-kislap pang limang piso kay Dreams na nagpawala sa malaking ngiti nito sa labi. "Ano namang gagawin ko dito sa limang piso?" "Akala ko ba kailangan mo ng pera?" Napabuntong-hininga ng malalim si Dreams dahil sa pamimilosopo ng doktor sa kanya. "Psh! Libo hindi peso ang kailangan ko. Automatic na dapat 'yon sa'yo, jusko naman."