Drive By Eric Bellinger Lyrics นิยาย & เรื่องราว

Ngumisi rin si Haydn pero kabaliktaran ang ngiting ‘yun. “Pero ang babayaran…” Sa puntong sinabi ng drayber ang mga salitang iyon, isang hindi niya mabilang na kumpol ng pera ang bumagsak sa dibdib niya. “Gusto ko ang ganap sa bar na iyon.” Nangingninig ang mata ng driver. “Sige! Maghintay ka lang at makikita mo! Dadalhin kita sa pinaka okupadong lugar doon!”

"Pero hindi ka pa rin dapat kumilos nang mag-isa. Dapat sinabi mo sa kahit na kanino sa amin ang nalaman mo! Kay Dylan, kay Axel—kahit kanino!" "I'm sorry—" Napatili ako bigla nang kung saan, bigla na lang kaming pinaputukan. "Damn it! May nakasunod sa atin!" "Eros!" Itinuro ko ang daan sa harap nang makita sa malayo ang dalawang sasakyan na paparating sa amin. "Fuck!" Malakas na hinampas ni Eros ang manibela. "Ayusin mong mabuti ang seatbelt mo."

Isang simpleng drayber lamang si Ysmael, ngunit sa loob ng marangyang bahay na kanyang pinagtatrabahuhan, hindi niya kailanman naramdaman na kabilang siya. Sa kabila ng pangmamaliit ng mga anak ng kanyang amo, pinili niyang manatiling tahimik at mabuti. Ngunit nang isang estranghero ang dumating at ibunyag ang koneksyon ng kanyang yumaong ama sa pamilya, unti-unting nabunyag ang isang lihim na kayang baguhin ang kanyang buhay. Ang lalaking minamaliit nila bilang drayber ay may nakaraan palang hindi nila kailanman inaasahan.

Parang isang iglap lamang, biglang nabaligtad ang buong mundong pinanghahawakan niya sa loob ng mahabang panahon. Lahat ng galit. Lahat ng sakit. Lahat ng paninisi niya kay Billy… unti-unting gumuho sa harapan niya. At ngayon, iisa lang ang malinaw sa puso niya— ayaw niyang mawala si Billy. “Sam, sigurado ka ba rito?” tanong ni Eris habang nakaupo sa driver’s seat. Tahimik siyang napalunok bago tumingin sa malayong kalsadang tinatahak nila.

Habang hapong-hapo naman ako sa sobrang pagod, para akong tumakbo ng ilang milya. Papapikit na ang mga mata ko ng biglang gumalaw ulit ang daliri niya. Napamulat tuloy ako ng wala sa oras. “We’re not yet done.” Bulong niya ulit, saka sumilip sa bandang ibaba niya. “We’re far from done, Vamaila. Feel this?” at binundol sa hita ko. Fuck? Ganon katigas ‘yon?

["What?! F*ck, I'm Going!" *Call ended* and I started to drive the car on my way to where 'Lee' is. I have so much questions in my mind. While driving, I find it too quiet so I opened the stereo to lessen every worry and fear that I have. ~~~ [Stay by: Cueshe] "I believe We shouldn't let the moment pass us by life's too short We shouldn't wait for the water to run dry.~ Think about it 'Cause we only have one shot at destiny all I'm asking

Kapag nalaman ni daddy, mas magagalit siya at saakin ang babagsak ng galit niyang iyon. Napasandal ang ulo ko sa manibela at ilang beses kong pinag-uuntog iyon. Natigil lang nang tumunog ang cellphone ko at nakita kong tumatawag si Dylan. Kaagad kong pinindot ang answer button sa manibela at narinig ang boses niya. "Era's home now. Where are you? Kaya mo pa bang mag-drive? Sunduin kita." I cried when I heard his gentle and soothing voice.

saad niya pero umiling ako, pansin ko rin na medyo antok na ang mata niya at mag d-drive pa siya pauwi. “Kaya ko na, Erick. Ikaw ang inaalala ko, sure ka bang kaya mo pang mag drive? P’wede ka naman dito matulog,” alok ko kahit hindi ako sigurado kung ayos lang kay Lysander.

dahan-dahan pero mapanganib ang bawat salita ko. “Gusto kong malaman ang dahilan nila… at sino ang nag-utos sa kanila.” Pinaharurot ng driver ang sasakyan. Sa likod ko, umiilaw ang convoy. Gabing-gabi pero para sa akin, parang lalo lang dumidilim ang mundo. At sa bawat tibok ng puso ko, iisa lang ang laman. Julie Vellaceran… Hindi pa ito ang katapusan natin.

Parang nakita niya ang batang sarili na nakaupo sa loob ng sasakyang iyon at mimamaneho ang sasakyan patungo sa kinatatayuan niya ngayon. Hanggang sa huminto ang sasakyan sa tapat niya at bumaba ang salaming bintana. Nalantad ang driver, walang iba kung hindi si Eris. “Sakay na!” sabi ni Eris sa kanya. ~CJ