Driven In Tagalog Novels & Stories

kwento nito “Ah ganun ba? Akala ko nakakapag drive ka din kay tito Simon.” Naisip ko baka may makuha akong impormasyon dito kaya sinubukan kong magtanong tanong. “Hindi po ma’am. May sarili po kasing driver si Senyor. Pili po ang tauhan nun at hindi po basta basta.” Napataas ang kilay ko. Ganun siya kapili sa mga tauhan ibig sabihin may tinatago talaga ito.

Brenda Pagpasok sa loob ng kotse. Nagpilit pa akong bumaba ngunit pinaharorot na ng driver. Iyong babae kanina nakita ko na nakatilod ang driver. “Isang salita mo pa tuluyan ko itong itatarak sa tagiliran mo total naman doon din ang punta mo pagkatapos maisagawa ang pakay namin kay Mattheus,”

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Tanong niya. Tumingin ako sa side view mirror. Halos wala talagang nagbago sa bayang ito. "Just drive. Malapit na tayo." I said as I read the town's name on my mind. 'Welcome to San Rafael' "I will be a good boy, pero ibili mo ako ng ganitong kotse. It’s so cool!” Biglang sabi niya. "Turn eighteen, get a license and I will buy you a vios car. Don't dream of owning a sports car while studying. You'll get distracted." Sagot ko.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

"' seryoso niyang wika. Nakangiti naman akong tumango "Marunong ka bang magdrive?" maya-maya wika niya. Kaagad din naman akong umiling "HIndi, pero gusto kong matutong magdrive noon. Kaya lang, nitong huli, nagbago ang isip ko lalo na at wala naman pala akong sariling sasakyan." nakangiti kong wika habang magkasalikop ang dalawa kong palad "Hmm, pwede ka pa rin naman mag-aral ng magdrive kahit wala kang car. Don't worry, kapag may time ako, ako mismo ang magtuturo sa iyo." nakangiti niyang wika

Madali lang naman palang matuto ng Español dahil ilan rin sa mga salitang tagalog ay hango na sa wikang Español. “Kuya,” sambit nya sa may edad nang driver ni Joaquín nang sagutin nito ang tawag nya. “Nakikita mo po ba d’yan ang driver ng kotse na sinakyan ni Doña Alejandra? Opo… ‘Yung Mamá ni Joaquin… Pinapasabi po kasi nya na iakyat daw ang maleta nya rito, pwede po pakisabi na lang? Hindi po kasi ako makakababa magliligpit pa ako. Salamat po,” tuluy-tuloy nyang bilin sa driver ni Joaquín na halos wala namang ibang ginagawa sa araw-araw kundi punasan at pakintabin ang mga kotse nito dahil napakadalang naman ni Joaquín magpa-drive.

Napaluha ako sa sobrang higpit ng sakal niya sa akin at tila malalagutan na ako ng hininga. Napapikit ako at feeling ko malalagutan na ako ng hininga.Bigla niya akong binitawan at huminga agad ako ng malalim. Napahawak ako sa leeg ko. Umuubo-ubo sa hirap kong huminga. "Hindi pa ako tapos sayo. Vincent! Drive Faster!!" Sinunodnaman siya agad ng driver. Mabilis kaming nakarating sa bahay niya.

Tanong ni manang sa driver Unti unti kong inangat ang tingin sa harapan "M-maam m-may humarang satin" ani ng lalaki sa driver Bumungad sa harapan ang limang itim na sasakyan na nakaharang sa aming daraanan Nawala ang dugo sa aking mukha Anton please!

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”