Elegance Novels & Stories

“Magandang gabi Bb. Ako si Kent ang pinakaguwapo sa kanilang lahat at ito naman si E.” Medyo slang na pagpapakilala naman ng lalaking kahawig ni Tom Cruise nang kabataan ng sikat na Hollywood star. Samantala tipid na ngiti lamang ang ibinigay sa kanya lalaking nagngangalang E. May peklat ito sa kaliwang bahagi ng kilay ngunit hindi naman iyon nakabawasan sa kaguwapuhan nitong taglay. Bagkus ay lalo lamang iyon nakadagdag sa umaapaw nitong karisma. Bumagay din dito ang blue turquoise na kulay ng mga mata nito. His has the most beautiful eye color she had ever met in her life existence.

Simple lamang ang disenyo, ngunit napaka-elegante. Kumikinang ang bawat bato nang hindi nagmumukhang sobra, at ang kabuuang disenyo ay nagpapakita ng tahimik ngunit mamahaling karangyaan. Isang set ng alahas na hindi kailangang magpakitang-gilas upang mapansin, dahil sapat na ang klase at ganda nito upang maagaw ang atensyon ng sinumang makakita.

Kung may salita man na nababagay para ipaliwanag ang hardin, iyon ay ang salitang 'grandeur'. Elegance, grandeur, majestic. Iyon ang mga perpektong salita na nababagay sa nakikita niya ngayon. Pakiramdam ni Raine ay parang nakakita siya ng isang pantasya. Hindi niya akalain na iyong nakikita niya lang sa mga social media na magarang garden ay masisilayan niya sa personal. Iyon bang mga hardin na pagmamay-ari ng mga aristokrata at mga mayayaman tao noong unang panahon.

Laglag panga, at tulala si Knight nang pumasok si Eleanor sa loob ng kan'yang opisina. Maging si Heyla ay napako ang tingin dito. Eleanor looked really beautiful in her simple way, walang kahit anong make-up sa mukha. Her dress had just the right amount of sparkle to catch their eyes without being too much. The color made her glow, the way how her dress hugged her body showed how sexy and eye-catchy her figure is. Hindi na niya kailangan ng kahit anong palamuti, her natural beauty stands out.

Dahil hinding hindi mahuhulog si damian sa babaeng katulad ko, masyadong simple, hindi mukhang high-class. Celeste nodded. “Exactly. That’s what I wanted, sophistication without the noise. A gown that doesn’t need to compete for attention because it already owns the room.” Tahimik akong nakatingin. The gown is elegant, graceful, understated and I suddenly felt like something I didn’t deserve but secretly wanted to wear. Hindi siya para sa babaeng katulad ko. Para siya sa babaeng kayang makipagpaligsahan sa mga malalaking kompanya, ngunit gusto ko parin etong suotin, dahil minsan ko lang naman mararanasan magsuot ng ganito ka eleganteng gown.

Suot ni Eloisa ang isang moon-white na halter dress, kaya mas lalo pang lumutang ang ganda at hubog ng katawan niya. Eleganteng tingnan, may klase, at kitang-kita ang pagiging graceful niya. Naka-updo ang buhok niya, pero may ilang hibla na nakalaylay sa magkabilang gilid ng mukha niya, dahilan para magmukha siyang relaxed at mysterious.

Tumingin siya sa kamay ko at ngumisi, hindi ko napansing hawak ko na pala ang tinidor at nanginginig na ako sa galit. “Sa ‘yo nga siya nanggaling. Pero ako ang nagpalaki sa kanya, ako ang nagpaka-Ama kay Elegance.” Seryoso niyang sabi. Walang halong kayabangan o pang-aasar. Bahagya pang lumamlam ang mga mata niya at kita kong tila nasasaktan din siya.

mahabang paliwanag ni Oliver. Isang tranquil classical beauty ang hinahanap ng Master at sa ngayon, wala pa itong nakikita sa mga models na iprinisinta nila. Kahit na maganda si Graciella, marami paring sikat sa entertainment industry na mas maganda pa sa babae pero kakaunti lang ang gaya nitp na may tranquil classic beauty.

Sa halip, lalo lamang nitong pinatingkad ang kanyang elegante at marangal na aura. Mahusay din ang pagkakatabas ng gown. Sapat upang ipakita ang maganda niyang hubog nang hindi nagmumukhang too much. Nang tumingin siya sa salamin, halos hindi niya makilala ang sariling repleksyon. Para siyang isang diwata na bumaba mula sa kalangitan. Maliwanag. Elegante. At napakaganda. Napangiti si Nevaeh habang nakatitig sa salamin.

Daphne’s Point of View I’ve always believed that elegance is power—and power, when used correctly, doesn’t need to raise its voice. The night of the event was perfect. Every detail, every sparkle, every whisper in that grand ballroom of Le Grand Élysée Hotel fell exactly where I wanted them to be. The chandeliers glimmered like stolen stars, the champagne flowed endlessly, and the cameras—ah, the cameras—captured everything I wanted them to see.