Emotional Romane & Geschichten

May kung anong kakaibang pakiramdam ang gumapang sa likod ng kanyang leeg, halong inis, lungkot, at pagkasuya. Hindi niya maipaliwanag kung anong eksaktong emosyon ang nangingibabaw. "Hindi ko alam kung nagagalit ba ako o wala na talaga akong pakialam. Siguro nga, wala na akong pakialam," bulong bulong ni Trixie habang ibinababa ang kaniyang dalang shoulder bag. Pero totoo ba? Dahil sa bawat pagkakataong ibinibigay niya kay Sebastian, palagi na lang nitong sinasayang.

“It’s complicated.” “Si Maya? Okay lang ba siya?” “Mukha naman okay naman na siya ngayon,” sabi ko. “Physically. Pero emotionally, I don’t know.” “At ikaw?” Tanong niya. Tumingin siya sa akin ng malalim. Concerned. “Okay ka lang ba?” Tumahimik ako. Matagal. “I don’t know, Mom,” sabi ko finally. “Kasi ang gulo. Ang gulo ng nararamdaman ko.”

All I have to do is to fucking control my tears, my emotions and my revenge will be perfect. Dahan-dahang nawala ang hikbi sa lalamunan ko. Ang mga luha sa mga mata ko ay unti-unting tumigil sa pagpatak. Ang matinding lungkot na kanina pa dumudurog sa dibdib ko ay biglang napalitan ng isang mainit, madilim, at kumukulong emosyon. Galit. *** Kinabukasan, nagising ako na parang binugbog ang buong katawan ko.

“Very solid. What do you think, Mr. Thompson?” “Numbers are fine,” malamig niyang sagot. “But I want the emotional engagement to be deeper. Riskier. Bolder.” Napatingin ako sa kanya. Ang mga mata niya ay diretso sa akin. Hindi sa presentation. Hindi sa board. Sa akin. Emotional engagement. Riskier. Bolder. Alam kong hindi lang trabaho ang tinutukoy niya. Ito na naman siya ang mapangahas na lalaking hindi marunong maghiwalay ng damdamin at trabaho.