Defenseless Novels & Stories

Kapag ganoon kahirap ang kinakaharap nilang sitwasyon, hindi niya mapigilang makaramdam ng pagod. Sa harap ng maraming tao, lalo na sa kaniyang ama at sa mga myembro ng kanilang organisasyon, kilala siya bilang walang-awang tao, walang-puso, malamig at hindi kakikitaan ng kahinaan. Fearless. Ruthless. Iyon siya.

Baka sakaling hindi niya ako mapanagutan kung sakali ngang buntis talaga ako. But I still vividly remember that I'm just a thing whom he called his property. Malamang ay malabo ngang mangyari ang fairy tale na madalas na nababasa ko kung siya ang hihilinging maging Prinsipe ko. It wouldn't happen. There is a lot of damsel in distress nowadays but there is no one happen to be knight to saved a lot of them. And unfortunately, Dominique Winter Jimenez is just a ruler of his own built territory and a breaker at the same time.

Panonoorin ko to mamaya. message again. Keane: I said it's hella dangerous, Solace. Off my phone now. Why is it dangerous. Anong meron bakit dangerous palagi ang masasabi niya. Binibigay bigay niya sa akin ang phone niya tapos wala man lang instruction na ibinigay. Bahala ka sa buhay mo Chase basta pupunta ako mamaya sa lintik na Underground battle nayan. Lalaban ako.

Gano'n yata talaga magmahal si Alfred ng kaibigan, minumura at sinusumpa. Nilinga linga niya ang tingin sa paligid at may mangilan ngilang pasyente, nurse at dalaw doon ang panay ang tingin sa kanya. He couldn't blamed them because he's oozing with sex appeal and charms. Nginitian niya ang mga ito para naman hindi siya masabihang suplado. Hanggang ngiti lang kaya niya ibigay dahil ang puso niya'y pag-aari na nang iba. Someone named her as his Achilles' Heel.

"The pure terror, Therese. Yung matinding takot na baka paglapag ko, hindi mo na ako hintayin. Yung pakiramdam na kahit hawak ko ang buong Sandoval imperyo, bale-wala lahat ng iyon kung tuluyan ka nang mawawala sa buhay ko. For the first time in my entire goddamn life, I felt helpless. Natakot akong mawalan ng tao." Napapikit ako nang mariin habang nararamdaman ko ang pag-init ng mga gilid ng mata ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong maiyak sa lungkot o matuwa sa narinig ko mula sa isang emosyonal na mailap na katulad niya. "Ganoon... ganoon ba talaga ako kahalaga sa'yo?" "Yes," mabilis niyang sagot, walang kahit na anong bahid ng pag-aalinlangan. "And to be honest, it terrifies the hell ou

RHEA’S POV May katahimikan pagkatapos ng giyera na hindi mo pwedeng tawaging kapayapaan. Hindi ito relief. Hindi ito healing. Ito yung klase ng katahimikan na parang may nawawala sa hangin — parang may kulang, pero hindi mo matukoy kung ano. Nasa isang maliit na safehouse kami sa labas ng siyudad. Walang logo. Walang pangalan. Walang camera. Just white walls and the sound of rain outside.

“Sorry…” The whole day, hindi pa rin ako mapakali. Lutang ang isip ko at hindi mawala sa isip ko si Gavril at ang mga nakita ko. Natatakot ako at napapaisip kung ano ang maaari kong gawin. I know that I can’t do anything about it. When it is the people's time to die, it will happen and you can’t escape death.

Dankworth. Isang tipid na ngisi ang pinakawala nito. "Are you that desperate, huh?" "Oo, desperado na ako, Mr. Dankworth. Now, take me as you please. I could care less as long as you'll spare the people who suffer right now." "Nahihibang ka na ba? Para sa mga taong hindi mo ka-anu-ano'y kusang mong ibaba ang sarili mo?" "Yes, handa 'kong isugal ang sarili ko dahil gaya nila mahirap din ako't alam ko ang pakiramdam ng walang-wala."

she teased. "Shut up. Wala akong sinasabi," I replied. I knew this would happen. "Defensive," Clarisse said mockingly. "I heard marami ring may crush sa kanya. Kahit nga from other departments ay may crush sa kanya. In demand, huh?" Love stated. Oh well, by his looks, no doubt he already captured a lot of hearts, plus matalino pa siya. One look and you'll know he's really something.

Yung iyak ng isang taong pagod nang magpakatatag kahit wala namang kasiguraduhan kung hanggang kailan. Pakiramdam ko sobrang helpless ko. Yung klase ng helplessness na kahit gusto mong may gawin, kahit anong gawin, wala kang magawa. Wala akong hawak na impormasyon, wala akong direksyon, at lalong wala akong kontrol sa nangyayari. Para akong nakatayo lang sa gilid, nanonood, habang ang taong pinakamahalaga sa akin ay nawawala sa eksenang hindi ko man lang alam kung saan nagsimula.