Emotional Quotes Love Novels & Stories

Matapos marinig ang mga katagang iyon at maramdaman ang maalab nitong yakap agad na niyang binitiwan ang buhok nito at tuluyang napayakap nang mahigpit. “Ikaw kasi—” “Kahit ano pang itsura mo, mamahalin at tatanggapin pa rin kita. I love you, Love.” “I love you too, Love,” sagot niyang agad pinunasan ang mga luhang tumulo sa mata. “Pasensiya ka na sa pagiging emotera ko, Love. Ikaw kasi—alam mong pikunin ako, e.” “Oo na po, Love. Sanay na ’ko sa ’yo. Sige na magpalit ka na at pasyal tayo sa ilog,” anitong niyaya na siyang pumasok sa loob.

Isang emotional outburst na hindi ko inaasahan mula sa isang Adrian Zubiri. Napatigil ako. Ang salitang "love" ay tila ba isang bomba na sumabog sa loob ng kwarto. Tumingin ako sa kanya... naghahanap ng anumang senyas ng panlilinlang. Pero wala. Ang nakikita ko lang ay ang lalaking handang ibagsak ang lahat para lang sa isang pagkakataon na mapatawad ko siya.

Ewan ko ba, bakit kasi ngayon ko lang narealize na tama pala ang nabasa kong quote. 'Of all people, my heart could have chosen, it decided on a boy who didn't have enough room in his own heart to love someone like me.' Damn. It hit me hard.

Sana kung nasaan kaman, sana masaya ka. "You know what mom, napaka error ng buhay pag-ibig naming tatlo. Ang taong muntikan ko ng mahalin ay kapatid ko pala sa ama." hindi talaga ako makapaniwala sa matagal nang sinekretong katotohanan.

Hindi kasi niya maiwasang isipin na kaya dinidistansiya nito ang sarili sa kanya ay dahil sa nawawala na ang pagmamahal nito sa kanya, na pinandidirian na siya nito ngunit parang imposible naman iyon dahil kapag tumitingin ito sa kanya ay nakikita niya kung gaano kalaki ang pag-ibig nito sa kanya. Hindi nga ba eyes are the window of the sould. Sa kaisipang may amnesia siya pero nagawa niyang maisip ang quote na iyon, parang gusto niyang matawa ng husto. Natigilan lang siya nang makita niyang titig na titig ito sa kanya na parang may gustong itanong. Well, parang gusto nga rin niyang itanong dito iyong tungkol sa boses ng batang babae na narinig niyang tumawag sa kanya ng Mommy.

“Ethan, loving someone might need a reason. But not loving someone truly needs no reason. Even without him, without any other man, I wouldn’t be with you.” Binitawan ni Ethan ang kanyang kamay, at bahagyang umatras. Ang pulang mata niya ay puno na ng luha. Tumingala siya sa kisame, pinipilit lunukin ang emosyon na tumataas sa loob.

" Louie squeezed her hand gently while looking at her deeply. Those eyes held genuine emotions that were easy to decipher, true love. Tuluyang nahulog ang puso ni Elyssa sa puno ng emosyong mga salita ni Louie. Her heart swells from those words. "I know this love is rushed, but I know we can't push it away, Louie. Let this love grow stronger and stronger each day of our lives. I know we can make it if we stay together. I love you soo much, honey." Hindi mapigilang mapaluha ni Elyssa. Mahal na mahal niya si Louie gaano man kaikli ang panahong nagkakilala sila nito. Time doesn’t grow love. It was the people who were in love who cultivated it.

Hindi ako nag-alinlangan kung ano man basta mailayo ko lang siya kay Helga. "Mukhang nagbabago ka na, Win hindi na babae ang gusto mo kundi katulad natin." sabat ni Mat natahimik naman ako sa sinabi niya sa akin. Mali ka, Mat hindi nagbago gusto ko lang siya tulungan. "Paano ba nagsimula ang love story nyo?" tanong ni Thana sa akin. "Love at first sight kamo," biro ni Cute sa kanila tumawa sila pero hindi ako nakisali.

Mino's P.O.V "The wrong one will find you in peace and leave you in pieces, but the right one will find you in pieces and lead you to peace," I remembered reading that quote somewhere. My heart used to be inside of a raging storm yet she promised me rainbows. I saw sunlight on her smiles after the days of heavy rain. And if it is not considered as love, I don't know what it is. This humble heart of mine throb ever so wildly as I touch her skin and even claim her lips. I have fallen in love before but no one has ever made me feel this way.

Better later than never. "You are mine." Umangat ang gilid ng aking labi. Nakita ko ang pagsimangot niya at bahagyang hinimas ang bilugang tiyan. Anim na buwan ang lumipas. We're married. Pinipilit ko siyang intindihin sa kanyang paglilihi. Ganito pala kahirap ang pagbubuntis. Pabago-bago ang mood. A line from a quote flew into my head, something about how all human emotion becomes a commodity about the error mankind makes when you imagines that happiness depends on the realization of material desire.