Essay Tungkol Sa Pangarap Novels & Stories

Pagsasayaw lang sa entablado ang gawain ko at hindi ang pagsasayaw sa kama. "No way! Mas gusto ko ang binatang mayaman no?" Hahanap nalang rin ako ng mapera doon na ako sa sulit, gwapo na mayaman at binata pa. "Sa lagay natin na 'to sa tingin mo may papatol sa 'ting binatang mayaman ha Wine? Tiyak 'yang mga pinapangarap mong binatang mayayaman mga model ang girlfriend 'yong kagaya nilang mayaman din, desente at may pinag-aralan." Napatitig ako sa salamin at napaisip sa sinabi niya. Alam ko naman 'yun, alam kong napakaimposible ng pangarap ko, pero masama bang mangarap?

Tinitigan ito na para bang gusto niyang ipilit sa sarili na posible ang ganoong simpleng pangarap. Pero sa loob-loob niya, alam niyang malayo iyon sa realidad. Kaya’t sa huli, tahimik niyang inilagay ang papel sa basurahan. Maingat. Walang seremonyas. Parang isang pangarap na kailangang tapusin bago pa siya tuluyang maniwala. Tumayo siya. Mabigat ang bawat hakbang habang lumalayo sa mesa. Para siyang pinupunit sa bawat distansyang inilalayo niya sa pangarap na iyon.

paliwanag niya. Medyo naliwanagan ako. Alam kong medyo matigas ang aking ulo pero hindi siya sumusuko na ipaliwanag sa akin kung ano ang makabubuti sa aking buhay. Biglang sumagi sa isipan ko ang mga sakripisyo at paghihirap ni Mama para ibigay sa akin ang magandang kinabukasan. Ayaw kong mabalewala iyon. “Susubukan ko po, Dr. TJ. . . Susubukan ko pong ipagpatuloy ang pag-aaral ko pati na rin ang aking mga pangarap pero hindi po muna ngayon. . .”

Mga bagay na di ko kayang kalimutan. "Kung madali lang magpakamatay, nagawa ko na noon pa, para sumama sakanila. Kaso, baka magtampo sila sakin kung gagawin ko ang bagay na 'yon. Anong silbi ng pagbuhay nila sakin, pagkayod araw-araw mapakain lang ako? Tapos tatapusin ko nalang ang buhay ko dahil wala na sila sa piling ko?" malungkot akong nangiti. "Kaysa mag-isip ako ng ganoon, mas magpo-pokus na lamang ako sa pangarap ko. Sa gusto kong marating. Kahit wala na sila para makita ang unti-unti kong pag-usad sa buhay, kahit papaano, matutupad ko pa din ang pangarap na gusto kong ipakita sa kanila. Alam ko, at mararamdaman ko kung gaano sila ka-proud sakin. 'Pag naabot ko 'yon."

Hindi madali, pero kahit kailan ay hindi ako namalimos ng tulong o awa mula sa kahit na sino. "Ma, hanggang ngayon ba isusumbat mo sa'kin ang kolehiyong pinangarap ko? Itong pinili ko?" Lumandas ang luha mula sa mga mata ko, pero tiniis ko ang pananakit ng lalamunan ko para lang hindi ako makapagbitaw ng paghikbi. "Ma, tinutulungan ko kayo sa abot nang makakaya ko. Kapag hindi ako nangangailangan, ipinapadala ko sa inyo lahat-lahat nang mayroon ako. Ito lang ang hinihingi ko sa inyo, ma. Suportahan niyo lang ako sa pangarap ko. Hindi niyo ba nakikita? Nakaabot naman ako sa ikaapat na baitang. Nagsusumikap ako, ma."

Dahil kung tutuusin pinasaya naman niyon ng husto ang puso niya. Pero katulad ng dati, kapag may mga ganoong pagkakataon na gusto niyang umasa. Mabilis niyang sinasampal ng reality ang sarili para sa huli, hindi siya masaktan. Para hindi siya mahirapan.

Tumango ito, “Sobra pa sa sarili ko. Kaya nga iniwanan ko lahat ng pangarap ko, alang-alang saiyo.” Napakurap-kurap si Debbie, “Hindi ko gugustuhing talikuran mo ang mga pangarap mo para lang sa akin. Go ahead, bumalik ka na kung nasaan ka man at wag mo akong alalahanin. . .tuparin mo ang mga pangarap mo.” “Paano kung sabihin ko saiyong ikaw na ngayon ang pangarap ko?”

’’ Mahaba niyang pahayag. ‘’Noong nag-aaral pa ako nun, sinabihan ang nanay ko na bakit ang taas ng lipad mo, wala ka namang pakpak? Di’ba parang ang sakit lang isipin, hindi ibig sabihin na salat kayo sa pera ay hindi ka malayang makagawa ng gusto mo na makamit mo ang ninanais mo sa buhay, ng mga pangarap mo sa buhay. Ang tanging pangarap lang naman ng mga magulang ko ay makapagtapos kami sa pag-aaral, kung kaya’t lahat ay ginagawa nila para lang makatapos kami, kahit merong oras na gumagapang na kami sa hirap. Hindi parin sila sumuko…naisip ko noon kung nakaya ng mga magulang ko na hindi sumuko…bakit ako susuko?Nung, pag enroll ko sa college sa isang unibersidad, dahil kapos sa pera kulang

isinantabi muna niya ang kanyang pangarap kahit pa mahirap. Upang mawala sandali sa kanyang isipan ang pangarap niyang iyon.Pinag-aralan nilang magpinsan ang pagkukumpuni ng mga sirang sasakyan...hanggang sa matutunan nila at naging ganap na silang mekaniko kahit mga bata pa lamang sila.

I answered. "May mga scholars ka rito?" tila hindi makapaniwala niyang tanong. Tumango at ngumiti. "Oo. Nangako kasi ako sa sarili ko noon na kung makaipon man ako nang malaki ay magbabahagi ako sa iba. Saka ayokong bitawan ng mga iskolar ko 'yong mga pangarap nila sa buhay dahil lang sa kahirapan. Gusto kong tulungan sila at patunayang pwede silang mangarap at maaabot nila ang mga 'yon. Tiyaga lang talaga."