Novel & Cerita Essay Tungkol Sa Pangarap

"When one is young, he is often exposed to diverse dreams." --- Minsan ko nang nabanggit kay papa na naguguluhan ako sa kung ano nga ba ang gusto kong makamit sa buhay. Kaya noong tinanong kami ni Ma'am Sally kung ano nga ba ang pangarap namin ay isa lamang ang namamayani sa isipan ko. Ang maging isang war strategist. Isinulat ko kaagad ang pangarap kong propesyon sa index card na binigay ng class adviser sa amin. Nakaguhit ang ngiti sa mga labi ko habang lumalapit ako sa teacher upang ipasa ang card.

Buhay na puno ng pag-ibig, pag-asa, at mga pangarap para sa kinabukasan na magkasama. End of my fantasy sako marahang iminulat ang aking mga mata. Napakasakit isipin na hanggang sa imahinasyon na lamang ang pagpapantasya ko maging sa pangarap na kasal. Dahil taliwas lahat ng nangyayari sa realidad. Malabo at hinding hindi na kailanman mangyayari ang pinangarap ko. At ang higit na mas masakit ay ang realidad na hinding hindi na rin ako kailanman mamahalin ng lalaking siyang tanging minamahal ko.

Gusto ko na ring kumawala sa mga tao sa paligid ko na parang lahat ay sinasamantala ako. Isang bagay lang ang nagpapalakas ng loob ko sa araw-araw—ang pangarap kong yumaman. Hindi lang basta umangat, kundi maging bilyonaryo. Kaya kong tiisin ang lahat ng ito dahil alam ko, balang araw, magkakaroon ako ng pagkakataong gumanti sa lahat ng nang-aapi sa akin. Hindi ako titigil hangga’t hindi ko natutupad ang pangarap kong maging mayaman. ‘Yun lang ang paraan para hindi na ako apakan ng mga kagaya ni Dolores, ni Tita Teofila, at ng mga kagaya nilang demonyo ang ugali.

Pinatong ko ang braso sa d*bdib “Dati wala po akong pangarap. Tanging dilim lang ang nakikita ko sa hinaharap ko pero ngayon nakikita ko po kayo sa dulo.” Pinahid niya ang mga luhang tumulo na naman. “Gusto ko pong maging katulad niyo. Gusto ko pong maging engineer!” Taas-noo siyang nakangiti.

Pangarap din kasi nila na pagtapusin ako ng pagaaral at pangarap nilang tuparin ko ang pangarap kong maging doctor. Sinikap nilang igapang ako sa pagaaral dahil nagiisa lang nila akong anak, pero maaga rin silang kinuha sa akin kaya ngayon ay ako na lang ang bumubuhay sa sarili ko. Pumasok ako sa paaralan na pinangarap nilang pasukan ko, sabi kasi nila ay pangarap din ito sa akin ng lolo at lola ko.

"Noong bata ako, sa gitna ng basurahan, ang tanging pangarap ko ay ang magkaroon ng sapat na pera para makakain kami araw-araw. Pagkatapos, nang makuha ko ang tiket, ang pangarap ko ay ang magkaroon ng kapangyarihan para protektahan ang aking pamilya. Pagkatapos, ang iligtas ang isang siyudad, isang mundo, isang sansinukob." Tumingin siya sa mga mata ni Sarah Jane, ang kanyang uniberso. "Ngayon, isa na lang ang pangarap ko." "At ano iyon?" "Ang makita ang paglaki ng ating mga anak. Ang tumanda sa tabi mo. Ang magtanim ng mga halaman sa umaga at pagmasdan ang mga bituin sa gabi. Ang pangarap ko... ay itong sandaling ito."

Parehas sila ng pangarap at iyon ay ang yumaman. Sa edad niyang bente-dos ay iyon lamang ang naiisip niya. Ang yumaman. Hindi naman kasi siya nakatuntong ng kolehiyo kaya ang tanging alam lang niya ay ang pangarap niyang yumaman. Si Gracia ay nangangarap din pero ang gusto nito ay ang magkapag-asawa ng mayaman. Iyon daw ang pinakamadaling paraan nang pag-alis sa San Pablo kung saan ayaw nilang mabulok pareho.

Pero kaagad din 'yun nawala. "Pero parang imposible no?" tanong ko kaya naman binatukan niya ako. “Hindi 'yun!” sagot niya sa akin kaya naman nginitian ko siya. “Pero alam mo, kapag may pangarap ka tapos alam mo sa sarili mo na hindi 'yun matutupad, ipikit mo lang ang iyong mata at iguhit mo sa iyong imahinasyon na kunwari nakikiayon ang tadhana sa gusto mo. Pagbigyan mo ang sarili mong maging masaya kahit sa isipan lang,” mahabang paliwanag niya sa akin habang nakatitig sa mga mata ko.

sagot ko. “Tama lang.” “Surprised lang.” Tumango siya. “Hindi naman ngayon,” sabi niya agad. “Hindi pressure.” “Hindi demand.” “Hindi expectation.” “Kwento lang.” “Pangarap lang.” Tahimik. Ngumiti ako. “Maganda,” sabi ko. “Maganda ang pangarap mo.” Ngumiti siya. “Kasama ka doon,” sagot niya.

“Huwag niyo akong alalahanin dahil pipilitin kong makapagtapos ng pag-aaral. Pipilitin kong matupad ang mga pangarap ko. Mahirap man pero kakayanin ko.” Muling nagpangalumbaba si Megan sa bintana habang nakatingin sa kawalan. Alam niyang mahihirapan siyang matupad ang mga pangarap niya. Hindi rin siya sigurado kung magagawa niya ba talaga ng mag-isa na matupad ang pangarap niya. Hindi niya alam kung saan siya magsisimula pero sa ngayon, ang gusto niya ay ang makapagtapos ng college.