Novel & Cerita Essay Tungkol Sa Pangarap

“Hindi lang po negosyo ang gusto kong itaguyod. Gusto ko rin po na magbigay ng pag-asa at pagkakataon sa iba, tulad ng pagnanais ko noon na magtagumpay.” Sa mga sandaling iyon, napansin ko kung paanong ang mga simpleng pangarap ay maaaring magbukas ng mas malalaking pinto. Si Aerol, na isang simpleng bata na nawalan ng ina, ay naging simbolo ng lakas at pagpupunyagi. Ang kanyang hangarin na magbigay ng pagkakataon sa iba ay nagbigay sa akin ng bagong perspektiba sa buhay.

Well, bakit hindi sa sariling mundo ko. Magulo? May sarili akong mundo syempre magulo. Dejk. Gusto ko lang sabihin na kung hindi ko kayang tuparin yung pangarap ko sa mundong 'to. Bakit hindi sa mundo ng pagsusulat, hindi ba? Bakit hindi ako gumawa ng sarili kong mundo gamit ang pagsusulat? Libre ang mangarap at libre rin ang magsulat. Kaya ano pang hinihintay mo magsulat ka na. Arat na!

07-03-18 20:01 PM Bakit lagi na lang ganito? Nakakasawa na. They give me big expectation but no motivation. Bakit parati na lang sila ang uunahin ko? Bakit lagi nilang pinapasa sa akin iyong mga pangarap nila hanggang sa iyong pangarap na nila ang maging pangarap ko? Nakakasawa na. Kung ganito pala ang maging isang anak, sana pala hindi na lang ako binuhay. -Sining.

Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili. Nagmamahal, Humanimal University Ano raw? Humanimal? Ano iyon? --- Caridad Tampipi Ang hirap maging mahirap lalo pa't ika'y nakamaskarang mapagpanggap. Tukso sa paligid ay laganap, apektado pati ang iyong hinaharap. Sadyang kay hirap tanggapin, tayong mga Pilipino'y ginagawang alipin. Mababa ang tingin nila sa atin, kaya pangarap nati'y kay hirap abutin.

Pinunasan niya ang luha gamit ang t-shirt niya. “Bata pa lang itinanim na saakin na I must lived with excellence, at may good public image. Pinilit gawin ang mga bagay na ayaw ko, masatisfy lang sila. Marami akong gustong gawin at marami akong pangarap na naibasura lang para matupad yung pangarap na meron sila.”

Takot ang nasa dibdib ko, pero mas malakas ang pagnanais. Gusto kong makita ang mundo. Gusto kong maranasan ang buhay na hindi umiikot sa taniman at palengke. Gusto kong patunayan na hindi hadlang ang pinanggalingan para maabot ang pangarap. Kinabukasan, maaga kaming nag-empake. Isang maliit na maleta. Ilang damit. Lumang sapatos. Isang notebook na puno ng pangarap at plano.

“Limang milyon ‘yan. Imagine kung… kung magsusumbong ako, life-changing ‘yan.” Dumaloy sa isip niya ang mga pangarap—utang na mababayaran, bahay na maaayos. Napahalik siya ng konti sa labi, dahil parang hindi makatotohanan ang magiging kapalit ng isang larawan lang.

AMBER KHELLY Lahat tayo may kanya kanyang pangarap. May matayog at may simple lang. Pero kadalasan ang simpleng pangarap ang mas higit na nakakapagbigay ng saya sa taong naghangad nito. Happiness and contentment na ninanais ng lahat makamit.

Baka ito siguro ang dahilan kaya siya napatapon dito! Balak ko pa lang magsalita nang muli na naman siyang magsalita. "My parents want me to learn different types of excellences. I was graduated in high school and I thought that it would make them proud because I have a lots of recognition. Hindi pa pala sapat 'yon. They threw me here dahil lang sa hinahangad nilang mataas na expectation sa 'kin." Huh? So 'yon lang ang dahilan?

Umiling din ito kalaunan, "Ayaw ng daddy mo. He wants him to beg. Luluhod pabalik sa bahay. Hangga't hindi niya gagawin iyon ay hindi siya tatanggapin pabalik ng Daddy mo." Nasaktan ako dahil doon. My heart felt the little pain for Rigel. Nag-init ang mga sulok ng mata at nanghihinang napatitig sa baso. Wala namang ginawang mali ang tao bukod sa sundin ang pangarap niya. If I am free and brave, I will do the same— to chase my dream without limits. Hindi ko kinayang manatili sa loob lalo pa't parang wala na lang kay mama na wala na sa bahay si Rigel. Nakakalungkot ngunit hindi ko naman kayang baguhin ang desisyon nila.