Novel & Cerita Essay Tungkol Sa Pangarap

Ngunit kasabay ng pangarap na iyon ay ang biglang pagsampal sa akin ng isang napakasakit na katotohanan. Tila ba binuhusan ako ng malamig na tubig nang maalala ko ang mga huling salitang binitawan sa akin ng ina ni Lucas. Ang mapapait na salitang iyon ay tila mga tinik na bumaon nang malalim sa aking dibdib, na agad na nagpabura sa ngiti sa aking mga labi. Alam ko ang katotohanan. Alam ko kung gaano kalayo ang agwat ng aming mga mundo. Ang pangarap na matanggap at magustuhan ako ng kaniyang pamilya ay isang napakalayong pangarap, isang suntok sa buwan, isang ilusyon na tila ba hinding-hindi kailanman mangyayari sa totoong buhay.

“Hindi naman makikita ang halaga ng isang bagay sa uri nito. Nasa nagbigay iyon.” “Ang hirap lang din na walang-wala ako . . . na umaasa pa rin ako sa mga magulang ko. Marami akong gustong gawin na kasama ka,” dagdag pa nito. “Hayaang mo. Kapag maging isang lisensyado at successful na akong mechanical engineer, magagawa na natin lahat ng plano natin. Matutupad na rin ang mga pangarap na binuo natin para sa isa't isa.” “Tapos titira tayo sa ibang bansa. Malayo sa magulong buhay dito sa Pilipinas,” sambit ko naman.

Natatandaan ko na pareho naming pangarap iyon at pareho rin kaming nag-iisip kung saan kami kukuha ng ipangtutustos sa aming pag-aaral. Mapakla akong napangiti ng i-stalk ko ang kanyang profile at makita kong happily married na rin siya at may isang anak. Pero nagagawa pa rin niyang magtrabaho. Naisip ko noon na gusto kong maging professional para maipagmalaki ako ng aking magiging mga anak. Para magkaroon sila ng motivation na tuparin din ang mga pangarap nila. Para gayahin nila ako.

Halos mag-walling ako dahil sa nararamdaman ko. “Kaoree! Ikalma mo! Marami ka pang pangarap sa buhay okay? Hindi ka pa handang maging ina.” Sa ngayon, pangarap ko ay maitawid si Lucky ng college saka makapagpatayo ng bahay ni Lola. Sa Mama at Papa ko na nasa langit, ayan na nagbigay na ng sign, pero huli kong ibibigay ang apo na gusto niyo.

Alina’s POV Sa tingin ko ay tuluyan nang malakas ang katawan ko. Wala na akong panlalata na nararamdaman kaya sa tingin ko rin ay puwede ko nang gawin ang isa sa pangarap ko noong kaluluwa palang ako. Ang pangarap na matikman si Corvus.

Mayamaya ay kinuha niya aking kamay saka magaan na pinisil iyon. "Ang hirap ng buhay—kaya habang kaya mo pang lumaban ng patas—lumaban ka. Huwag kang magpapatalo sa mga tukso at kung anong hindi nakabubuti sa kinabukasan mo. Ang palagi mong isipin; maisakatuparan mo ang mga pangarap mo. Walang imposible sa taong nagpoporsige. Maraming salamat din sa panahon na nilaan mo sa amin at sana balang araw ay magkita ulit tayo."

Ang kanilang hari ay naging isang bagong taong marunong magmahal. Dahan- dahan siyang lumapit kay Runa. Nananantiya sa kung ano ang dapat niyang gawin at sabihin. Hindi rin niya maitago ang kabang nararamdaman ng mga oras na iyon. papaano pala kung panaginip lamang ang lahat at ang babaeng nasa harapan niya ay isa lamang ilusyon? Labis siyang nagdusa sa loob ng limang taon. Halos isa na lamang siyang katawang pilit na huminginga upang patuloy na mabuhay. Nawalan ng saysay ang kanyang mundo dahil sa pagkawala ng babae. Tanging ang kanyang mga pangarap lamang ang naging gabay niya upang hindi bumagsak at maging matagumpay na hari.

Segundo. “Tama ka. Ang isang amang tulad ko ay dapat kamuhian. Naging makasarili kasi ako noon. Sa isip ko ay bata pa kami ng ina mo at hindi pa ako handa na maging isang ama. Hindi ko pa natutupad ang pangarap ko sa buhay. Sa isip ko ay sagabal lang kayo sa mga pangarap ko.”

sarkastikong turan nito sa'kin. "Sino ba sa tingin mo? Ano bang gusto mo at palagi mo na lamang akong inaasar? Kung dati'y hindi ako umiimik sa mga pangungutya mo sa pagkatao ko, well, never na ngayon! Magmula nang mamatay ang nanay ko ipinangako ko sa sarili ko na mabubuhay ako sa tapang at ipaglalaban ko ang karapatan ko!" mabagsik kong tugon rito.

"K-Kuya Gael, tama si Dad, pwede mo pa rin naman ituloy ang pangarap mo, eh—" "At ano'ng alam mo sa pangarap, sa pangarap ko, Tallulah? Sige nga, ano'ng pangarap mo sa buhay? Ang mapanagasawa ako? Ang maging Mrs. Ramirez? Damn that dreams of yours, Tallulah! Stop talking na akala mo'y madali lang para sa akin ang ginawa mo. Well, hindi na ako magtataka dahil hindi mo nga naman kailangan mag-aral para umasenso dahil nasa iyo na ang lahat pero iba ako sa 'yo, Tallulah. Mahirap lang ako at kailangan kong mangarap para sa sarili ko na gusto mong sirain. Kung sa 'yo gusto mo ito, ako hindi!" Tumayo ito sa pagkakaupo at bumaling sa ama niya. "I'm sorry, Tito pero hindi ko ho kayang ikulong at ital