Estudiante 소설 & 이야기

Bahagyang kumilos ang puso ni Professor Villalobos. Kunwari’y kaswal lamang siyang nagtanong. “Talaga?” “Ano ang pangalan ng estudyante?” “Hindi naman kalakihan ang lugar namin… baka magkakilala pa kami.” “Ang pangalan niya ay Amarah.” Tumingin si Professor Mendoza sa dulo ng gusali ng opisina. “O, siya na nga iyon.” “Amarah!” Sinundan ng professor ang direksyon ng kanyang tingin.

Bahagyang gumalaw si Amanda at patuloy na pinapa-ikot ang kanyang ulo: "Teacher, huwag kayong lumapit! Wala na akong pag-asa! Ang dumi-dumi ko, ang dumi-dumi ko..." Patuloy na niyakap ni Amanda ang kanyang mga braso. "Napakahirap ng buhay ko. Ang pangalan ko ay Amanda, pero ni isang araw na maaraw ay wala sa buhay ko." Inilabas ni Amanda ang kanyang cellphone at binuksan ang live streaming software. "Ang pangalan ko ay Amanda dela Cruz at ako ay isang estudyante sa Class 1 ng No. 1 High School sa lungsod.

Pero dahil sa klase na iyon, biglang sumikat si Aerial sa school forum. May isang estudyante na nag-post ng litrato niya habang nagtuturo. Nakatayo siya sa harap ng klase, kalmado at elegante ang dating. Maganda ang kanyang tindig at napakaganda rin ng side profile niya. Dagdag pa ang seryoso niyang ekspresyon habang nagtuturo, kaya marami ang nagsabing mukha siyang isang matalino at napakagandang diyosa. Marami ang nagsimulang mag-isip kung ano nga ba ang relasyon nina Teacher Evelynn at Professor Cortez.

sang-ayon niya na lang. “Saan ka nga mag-aaral ng college?” tanong nito nang patungo na sila sa kusina. “Dito na rin lang po Estrella, maayos naman po iyong college dito,” totoong saad niya. Ang mga Estrella ang nagpatayo ng kolehiyo sa bayan at sikat talaga ang paaralan. Dahil ang Estrella State University ang nag-iisang University sa lugar at sa karatig bayan.

Tahimik niyang hiningi ang isang kopya ng papel para sa patimpalak sa Matematika, pinapakita ang respeto at kababaang-loob habang pinaghahandaan ang hamon. Nagtanong ang isang binatilyo, “Estudyante ka rin ba sa Unibersidad ng Nova?” Habang nagsasalita, dali-dali niyang sinulyapan ang walong taong gulang na si Liana, halatang nag-aalangan at nagtaka. Maayos at malinaw na sagot ang ibinigay ni Andrea: “Nagtapos ako sa Unibersidad ng Apex sa kursong Agham at Teknolohiya.”

[“Paano lumabas bigla ang balita na ito.” [“Naalala ko nga pala. May top student kami sa school na laging nangunguna. At noong nakaraang taon lamang ay bigla nga diyang nagkasakit at hindi nakapag exam. Wala na ngang balita tungkol sa kanya mula noon. Gayunpaman noong nakaraang taon ay may isang estudyante na natanggap sa University. At ang estudyante nga na ito ay nakalagay sa commendation wall ng school. Kaya naman ngayon nga kapag mayroong bagong estudyante ay madalas nga na ikwento ng mga guro ang tungkol sa estudyante na yun. At ngayon nga ay may iskandalo ng tungkol sa pandaraya sa exam at nakakatakot nga iyon.”]

pagbanggit ko rin sa buo niyang pangalan. “He’s the top student of STEM, Magnus Rhoswen Kallin! He’s also a Grade 12 student! Scholar ng Hills University at sobrang talino! Mataas daw IQ niyan!” Tuluyan na akong nagulantang dahil kilala nga siya ni Winter! “Y-You mean… he’s a student here ever since?” Tumango si Winter. “Yes! Teacher din dito ang Mommy niya!” dagdag pa ni Winter.

Lalong napatawa ang driver. Iyon si Maeve. Dalawampu't isang taong gulang at isang fourth-year student sa Bulacan State University. Dean's Lister and Academic achiever, isa sa mga pinakarespetadong estudyante sa kanilang kolehiyo. Kapag nasa loob siya ng classroom, akala mo ay isang napakaseryosong babae ay palaging may mataas na grado. Laging handa sa mga recitation. Laging may dalang notebook at laging maayos ang mga proyekto. Pero kapag nakilala mo siya nang mabuti, mapapaisip ka kung paano siya naging top student sa dami ng katangahang ginagawa niya araw-araw.

Pagbaba niya sa jeep, halos hindi niya namalayan na napadpad siya sa harap ng isang malaking paaralan. Napahinto siya. Sa taas ng eleganteng gusali ay malinaw niyang nabasa ang pangalan. Enderun Colleges. Napakurap siya. Halatang mamahalin ang University na nakikita niya ngayon. Halatang para sa mga taong may pera iyon. Glass walls, sophisticated entrance, students wearing expensive clothes, branded bags, polished shoes. Parang hindi siya bagay roon. Ingles ang salita ng mga estudyante na naglalakad at may accent pa. Napatingin siya sa sarili niyasimpleng blouse, faded jeans, flat sandals.

Para pa rin itong estudyante sa kolehiyo, dalawampung-taong gulang ang itsura nito. Sobrang payat niya, halos nakakaawa nang tingnan. Hindi niya maipaliwanag, ngunit tuwing tinitingnan niya ito, laging may kakaibang pakiramdam ng pagiging pamilyar na bumabalot sa kanya. “Ilang taon ka na, Atty. Mendoza?”