Exclusive In Tagalog Mga Nobela at Kwento

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Tapos sa mahigit hundred and eight million na bilang ng populasyon ng Pilipinas, bakit ang mga kamag-anak niya sa isla ang tanging nabiyayaan ng yateng iyon na may nakakalulang presyo? “Kahit kaming lahat dito, April ay hindi rin lubos akalain na may ganitong suwerte kaming matatanggap. Akalain mo iyon, sobra–sobra ang ibinigay na kapalit ng ilang araw lang na kagipitan namin. Instant celebrity na nga kami rito, hindi lang sa isla kundi sa buong munisipyo ay umugong na ang pangalan ng angkan natin. Tsinismis pa nga rito sa isla na tumama raw kami ng mega jackpot sa lotto.” Kagipitan? Kapalit?

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

wika ng isang lalaki na nakasuot ng tuxedo sabay taas ng hawak nitong goblet na may lamang wine. Kahit matanda na ito ay makikita sa kaniyang mukha ang taglay niyang kaguwapuhan no'ng kabataan niya pa. Malawak ang ngiti nito habang nakikipagkamay sa kaniyang mga bisita. "'Yan si Mr. Robert Montenegro. Matanda na siya pero guwapo pa rin 'no?" parang dalagang kinikilig na sabi ni Maribel.

Aalis na sana ako para lumipat ng pwesto nang diinan n'ya ang pagkakayakap n'ya sa'kin. "Dito ka lang. Hindi dapat tayo maghiwalay hangga't hindi tayo nakakauwi," parang inaantok nang saad n'ya. "Paaalisin mo ako o kakagatin ko ang braso mo?" "Then bite it. In Tagalog, edi kagatin mo. My arm is exclusive only for you." "Tsss. B-Bahala ka na nga!" Ang tagal namang matapos ng gabing ito! Hindi pa ba ito matatapos?! Gusto ko nang matapos ito! Na, ayaw ko ring matapos kasi, pag natapos ito, mag-isa na naman lang ako...

another reporter asked. Itinaas ko ang wedding finger at middle finger ko nang sabay. "This two finger is the hardest to separate among the other fingers. That's how I define my relationship with them. We're inseparable cousins." I demonstrated kung gaano kahirap paghiwalayin ang dalawa. "See?" May mga gumaya sa akin at halos lahat ay tumango at may ilang tumawa.

Lovely At agad Naman akong nakaalis papuntang US. Sa tulong ni Joel at Mary joy. Pagdating ko doon ay sa condo ni Mary joy ako tumuloy. Dahil sa mayaman sina Mary joy at sarili niya Ang kompanya. Madali akong nakapasok sa kompanya niya. Mag iisang buwan na ako dito sa US. At mag iisang buwan na Rin noong iniwan ko si Kiel Kasama si Ara. Isa ako sa engineer sa kompanya nila Mary joy.

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

“Marry me, Michelle . . . Please . . .” “P-pero Michael . . . ikaw lang ang iniisip ko. Baka masiyado ka lang nabubulagan sa pagmamahal mo sa akin. S-sino ba ako? Isa lamang akong katulong na mula sa kung saan na nakisampid sa pamilya mo. Ayaw ko lang na magsisi ka sa huli.”

sarakastiko niyang tanong. Napangiti ako ng marinig ang pagtatagalog niya. Akala ko pa naman pagmumura lang niya at ang nakakadugo ng ilong na english ang kaya niyang sabihin. Buti nalang at marunong pala siyang magtagalog. "What do you want? Bakit kailangan mo mag doorbell? Siguraduhin mo lang na importante yan. If hindi naman just fucking leave me alone," madiin niyang sabi.