Eyebags In Tagalog Novels & Stories

Pikit man ang mga mata at malalim ang paghinga, nagawa pa din niyang bahagyang sumimangot at mapakunot ng noo. "You p romised.." aniya saka marahang ibinukas ang mga mata. Hazy brown eyes stared into mine. "You'll take me to Boracay.. this weekend.. that being said, I can't die yet.." "This isn't a joke." madiing wika ko sa kabila ng pagnanais kong yakapin siya.

I exerted too much effort to get away and run towards the spaceship but to no avail. Dahil sa mabagal na paglalakad dahil sa bigat ng mga katawan ay tuluyan kaming naabutan ng mga nilalang. My breathing hitched when I’m met by an amazing pair of space-like eyes. It’s eyes are like the infinite space. Dark and bluish, yet full of stars. ----

Babae “Nahulog ako sa mga bulaklaking mga bigkas, mala-langit na pangako na hindi ko napansin sa huli ay inuuod na tangkay at nabubulok na petalya na siya nang kumanlong sa akin habang buhay."

ELIEZAH KINABUKASAN AY MAAGA akong umalis. Hindi pa gising yung mga tao sa buong kabahayan. Sinukbit ko yung backpack ko na naglalaman ng mga kakailanganin ko sa pagpasok sa kuta ng mga walang hiya.

Buti nalang at busy ang mga kaibigan niya sa likod habang si Leonardo ay nakatitig lang sa cellphone niya. "I told you it's possible. Kaya akin na 'yan" kinuha ko ang burger at buti ay hindi niya iyon inagaw saakin. Wala pang five minutes ay ubos ko na iyon. "Huwag mong sasabihin kahit kanino ha" banta ko "Ok ka lang? Bakit parang wala kang trauma or ano. Hindi man lang lumaki ang eyebags mo" "Hindi niya diserve yun. Tsaka bakit naman ako matutrauma? Immune na ako sa sakit na binibigay niya"

I was hoping it might be a clue and I could find someone na gaya ko. A stranger in this world. But my search was futile dahil nalaman kong that language was steam from the south and it is called Feysac. Bago pa ako makapag salita ay napadako ang paningin ko sa dalawang maliit na kuneho. It shivered and stared to run off towards it cage. Heh. Asan ngayon ang angas nyo? I smirked. Thinking on how I could cook them.

Nakangising kong sabi. Nakita kong kumislap ang kanyang mata pero dahil anak ako ng nanay ko, at tingin ko inborn na talaga 'tong ugali na 'to. "Sa baguio, marami. Try mo umakyat!” Hikayat ko pa sa kanya. “Doon hindi ka talaga mauubusan."

"Diego... Mahal na mahal kita..." Napadilat ang mabigat na talukap ni Alexa nang maramdaman ang malakas pag-uga. Madilim, masikip at malamig. Nasa loob siya ng kotse, katabi ng mga taong hindi niya kilala. Sa maikling sandali at natatakpan na ng makapal na likido ang mga mata ni Alexa. Panaginip na naman. 'Diego...'

But that’s unlikely to happen, he would’ve been caught agad, so I think it’s the latter. Napahikab ako bigla, my eyes became droopy, a sign of me being sleepy. This day was tiring. I just hope my grandparents won't get in trouble just to let me out of here. -- "Oh, gising na. Laya ka na." Binulabog ng kung sino man ang steel bars ng kulungan ko, dahilan para magising ako. "What now?" Pungay pungay pa ang mata ko, kinusot-kusot ko ito para matanggal kung may muta man ako.

Bago siya tumingin sa akin ay tumingin siya sa buong paligid bago may inilabas sa shoulder bag niya na isang sulat. "B-basahin mo ito pagkauwi mo, sabi ni Leo. Please, Jay tulungan mo si Leo," sabi niya habang may namumuong luha sa kanyang mga mata. Hindi ko man maintindihan ang pinagdadaan niya ngayon ay automatiko na pinunasan ko ang luhang kumawala sa kanyang mata.