Novel & Cerita Faith Tagalog

At sinabi ko iyon sa sulat! "Star, alam ko hindi madaling paniwalaan! Mahirap! Oo! But I know my heart clearly kesa sayo! Alam ko kung mahal kita o hindi! And I love you, Star! Mahal na kita! And I can give up Angel! I know it is so foolish of me to do! Tarantado na ako kung tarantado! Pero hindi ko alam, eh! Masaya na ako sa'yo! And I want you in my life hindi lang sa sulat, kundi gusto kitang makilala! Please, Star, kung nagkamali man ako sa nararamdaman ko, let's figure it out together! Tulungan mo ako! Dahil hindi ko na maiwasan ang di ka isipin!...Mahal na kita!"

Unti-unting inaagaw ng hindi matukoy na sakit ang katawan. Alam na marahil ng Kastilang pari ang ang nalalapit niyang pagpanaw. Kaya't isang araw, inaya niya ang kasamahan at Pilipinong pari na si Mauricio na maglakad-lakad sa aplaya sa isang tahimik na dagat noong nagbakasyon silang mga taga-simbahan sa probinsya ng Batangas. "May sasabihin ako sa'yo, makinig ka," bagaman purong Kastila, matatas sa Tagalog si Padre Jose Epifañia. Dito na kasi siya ipinanganak at lumaki.

"Why didn't you burn it?" "Why? Para ano? I know it from the very start. You're a devil!" Halos pumutok na ang ugat nito sa kasisigaw. Binasa niyang muli ang nakasulat sa papel. Lucifer's my dad.

sabat ng girlfriend ko. "Paano ka natutong magsalita ng tagalog? Dahil kay direk Jin?" tanong ni Ester tumango ang girlfriend ko. "Baka kayo ang tinadhana!" ngiting sambit ni Marga sa amin hindi ako nagsalita at gano'n din siya. Hindi namin first love ang isa't-isa ang kaibahan hindi niya alam kung sino ang first love ko.

"Sige." Umupo ako sa silya. Hays. Sayang ang pagkain ko. Nagpapasalamat nga ako dahil dito ako sinugod ng babaeng iyon, bihira lang kasi magpuntahan ang mga guro dito. Kapag may nakakita sa amin, malamang sa malamang, detention slip ang abot ko. Humina na rin ang tibok ng aking puso, kaya siguro ito mabilis dala ng hingal sa pakikipag-away. E, paano ang pagkakailang ko? God, Thrizel, kumbinsihin mo ang sarili mo. "Thrizel." Papalapit na si kuya sa kinaroroonan ko. May dala siyang bulak, bond aid at—what? Alcohol?

"Oh my fucking gosh!" Halos bumagsak ang mundo ko habang binabasa ang isang article tungkol kay Carlo De Dios. Halos sabunutan ko ang buhok ko habang nakatingin sa litrato niyang seryosong nakatingin sa camera habang magkahawak ang kamay sa ibabaw ng kaniyang lamesa. "So, what now? Should I pack up?" Ang liit ng mundo ko. Siya ang lalaking ipinakilala sa akin ni Daddy. Siya ang lalaking sinampal ko sa bahay. Siya ang fiancee ko. No fucking way!

You can speak Korean? “Jom.” A little bit. “Ah, teka! Saglit! Balik tayo sa tanong mo. Anong sinabi mo? Kung retokado ako? Ako?” “Tanong lang naman—” Natigil ako nang bigla niyang hawakan ang parehas kong kamay at ilagay iyon sa magkabilang pisngi niya.

Sabay-sabay kaming lahat. "Dear Lord. Good morning. We are here infront of you. Giving thanks for we are still alive and andito kami ngayon upang pag-usapan ang tungkol sa paparating na event namin. We are needing your help upang makayanan namin ang task na ito. Nagpapasalamat kami dahil binigyan Niyo po kami ng buhay, pamilya, at kaibigan. Sana ay gabayan niyo po kami. Ang lahat ng ito ay pinapasalamatan at inaalay namin sa Iyo Ama. Amen."

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?