Depressed Drawing Novels & Stories

Napabuntong-hininga ako at walang ganang naupo sa sofa. Nag-talumbaba ako habang nakatingin sa kawalan. Ano bang gagawin ko dito buong araw? Nakakabored. Wala akong kausap. Wala akong ginagawa. Maya-maya, bigla akong napaisip. Napaupo ako nang maayos. Pwede akong mag-drawing! Matagal na rin simula nang huli akong gumamit ng sketchpad.

Magaling din itong mag-drawing kaya nga kahit naiinggit siya dati rito tuwing sinasamahan ng ina nila sa bawat contest, hindi niya makakaila na dapat naman talagang suportahan si Dave dahil magaling ito. Habang inaayos ni Dennis isa-isa iyong mga nalukot na canvass, drawing books at ilang notebooks, may napansin siya. Dahil may nakalagay na mga date sa gilid ng mga drawing, doon niya nakita ang pagbabago sa art style ni Dave. Kung dati ay maaliwalas iyon at kung titingnan puno ng optimism, ang ilang huling gawa ni Dave, nagbibigay ng pakiramdam ng pagiging melancholic.

Lumitaw sa kanyans isipan ang papel na may drawing pero malabo ang drawing na iyon kaya hindi niya makita masyado sa kanyans isipan . Minsan pag masaya siya may mga ala ala siyang biglang sumusulpot gaya ng isang lalaki na hindi niya makita ang mukha nito .Malabo parin sa kanya lahat kaya hindi niya sineseryo ang mga iyon dahil baka mamaya hindi pala kalakip sa kanyang nakaraan .

napaawang ang bibig ko dahil unti unti ko ng nuunawaan. "Alam mo naman na ang symptoms of depresion its include overwhelming sadness, grief, and and lessening of pleasure in things you ordinarily enjoy. Lahat ng sintomas nangyayari sayo, nihindi ka na talaga makausap at tulala ka nalang." nagtiim ang bagang ko dahil hindi ko akalain na nag suffer ako sa ganoong sakit.

Imposible naman. Hindi naman siguro siya iyon. Di ba? Ngunit habang tinitingnan niya ang drawing ay lalo siyang naaaliw. May kung anong nakakagaan ng pakiramdam dito. Walang komplikasyon. Walang agenda. Walang halong pagpapanggap. Isa lamang itong simpleng drawing mula sa isang bata. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya maalis ang tingin dito.

dugtong ni Diana, marahang hinaplos ang buhok ng anak. Bumaling si Daphne sa ina, nakadapa pa rin sa kama. “I-I… I just want to rest today, Mom. That’s all.” Totoo naman ang sinabi ng dalaga. She was tired from working on a project that she thought was too ugly to keep working on. Wala naman talaga siyang planong magpinta kagabi. It’s just that she cannot sleep. She tried putting into canvass all her pent-up emotions last night. And she did. But… the colors, the angles, the shapes, they do not reflect the person she once was. She drew random shapes with sharp angles. Na sa unang tingin ay tila may ipinaglalaban. Then she chose dark colors to fill the imperfect shapes, as if mirroring the voi

“Tinanggap mo ang pera, naghanap ka ng isang tinatawag mong artist at naubos ang lahat ng yaman mo dahil niloko ka. Nang wala na silang makuha sa iyo, naalala mo si Lucas at gumapang ka pabalik.” “Nagpanggap kang may depression para makuha ang simpatya niya. Paulit-ulit kang nagbanta na magpapakamatay, pero ni isang beses, hindi mo naman talaga ginawa.” Isang mapang-uyam na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

I don’t know why, but it’s a refreshing change from the usual conversations I have with others. Mabilis na natapos ang session ko kay Dra. Mirandina. Sinabi niya sa akin na ipagpatuloy ko lang daw ang pagpipinta ko kung doon daw gumagaan ang loob ko. Though we’re just beginning this journey, but she seems confident that I’ll bounce back from my depression in no time, as long as I take it easy and don’t overwhelm myself. Bago ako umuwi sa bahay at magpasundo kay Mang Junior ay dumaan muna ako sa malapit na mall. Balak ko kasing bumili ng mga art materials para sa mga susunod ko pang ipipinta.

Hanggang sa nabanggit niya ito sa doktor na tumitingin sa akin at mabilis siyang inabisuhan ipatingin na ako sa isang Psychiatrist. "She's diagnosed with catatonic depression, Mr. Del Madrid. It is a sub-type of depression characterized by not speaking or seeming to be in a daze for a prolonged period. It can be due the several factors like the change in brain structure or functioning, which may make the brain less responsive to certain hormones or significant life changes, such as the death of a loved one or a divorce." naalala kong pagapapaliwanag ng psychiatrist nang bumisita kami sa kanya. Iyak ng iyak si Lazarus. Gusto ko siyang yakapin at haplusin ngunit kahit mga kamay ko ay parang na

A sob fights its way up my throat, but I swallow it. I don’t want to cry. I don’t want to be dramatic. But God knows, it hurts. Ang sakit-sakit. Out of habit, I grab my sketchbook on the bedside table. Drawing is the one thing that calms me. I flip to a blank page and start sketching—lines, curves, shadows. My hands move on their own, muscle memory leading the way. And just like that, an image forms. A girl standing in the rain. Hair soaked. Eyes swollen. Shoulders heavy. Still trying to smile even when her world is crumbling.