False Hope Novels & Stories

"So what?! Ano naman kung kapatid ko siya? Mahal ko siya! Hindi ikaw ang magpapasya kung maaari kaming magpakasl o hindi!" "Is this a joke, Hope? Kahit saang simbahan mo pa dalhin ang apila mo, ay iisa lang din ang sasabihin sa 'yo. Na nababaliw ka nang talaga para isiping puwede kang pakasalan ng sarili mong kadugo!"

They go on and pretend like they're not ripping me apart by sharing the parts of me that I hold so close with strangers and people who don't even know me. And that made me want to isolate myself from everyone. It made me want to say less or nothing at all. It made me tell lies instead of the truth. It made me play it too safe so no one can hurt me no matter how hard they try. Now it's hard for me to be hopeful because people make me cynical. I still don't understand how someone can go from texting you every day to not texting you at all and not explain why. I still don't understand how someone can decide to drop you without giving you a valid reason. I still don't understand how people lie t

Andoon na ang rider sa bahay para e deliver ang gown mo. I let out a cold bitter smiled in my lips, for three years this is my first time again to experience this betrayal, I remember what my parents told me back then that NO ONE WILL EVER LOVE ME siguro na tama sila and I was a fucking delusional to believe and hope that Carlo's love for me will be sincere and unending, Bakit pa ako umasa, edi sana I never had this kind of afflictions. Maybe the greatest false hope in this world is to believe in LOVE?

"Don't make me look foolish, Lavinia. Because no matter what you say, I won't believe you anymore." "Ang kulit mo naman, hindi nga ako si Lavinia. Subukan mo lang maniwala sa akin, alisin muna natin iyang si Lavinia at ipasok mo ako sa isipan mo bilang si Cally Janeiro. Iyan ang tunay kong pangalan." Kailangan kong makumbinsi ang lalaking nasa aking harapan. Dahil kapag hindi ko siya nakumbinsi kawawa ang mga magulang ko. Ako lang ang inaasahan nila.

Na hindi magagawa ni Paul na mahalin ito. Napailing siya. Love always sucks. Lagi nitong sinisira ang buhay ng isang tao. Just like her bestfriend. "I already know that. Matagal ko nang alam na hindi ako magagawang mahalin ni Paul. Pero kasalanan ko bang umasa kahit na katiting ang puso ko? Mahal na mahal ko si Paul. At napakasakit na di man lang niya ako kayang mahalin."

Ngunit agad ding napawi ang ngiti sa aking labi nang idikit na ang telepono sa aking tainga. "What is it, Juliana? Make it quick. I don't have time for this." Iyon ang bungad sa akin ng aking ina. Hope is somehow unstoppable, but it is also fickle. Wala itong kasiguraduhan, kaya imbes na magbigay ng lakas, madalas ay nagiging sanhi pa ng pagkabigo.

Pero paano niya nalaman na ganoon ang nangyari sa amin? “In this life, I believe that you have so many chances. Siguro kung susubukan mo lang, baka makuha mo rin ang kapatawaran ni Liza. Hindi naman natatapos ang pag-asa sa ilang beses na pagkabigo. Kung patuloy mong susubukan, baka umayon na rin ang Tadhana at kapalaran.”

I got tired from hoping and waiting so I decided to stop doing that kase alam ko namang walang patutunguhan yon at ako lang din ang paulit-ulit na masasaktan sa bawat araw na mag-aantay ako sa wala. Napapikit ako ng mariin tsaka umiling bago matatag na nagsinungaling. Kung noon handa akong sabihin sa kanya ang totoo pwes ngayon ay hindi na. "Of course no!" Pagsisinungaling ko. Hindi ko siya matitigan sa mga mata dahil hindi naman talaga ako sanay magsinungaling kahit noon pa man. "No?" May pagdududa sa boses niya

“I thought I saw you at the mall yesterday evening but I wasn’t sure until today.” “Sige po.” Tumango ako at nagpaalam na sa kaniya. My therapist said that no matter how unhappy I am with the person, dapat ko pa rin siyang pakiharapan bilang tao. At sa ngayon, maayos naman ang pakikitungo niya sa akin. Siguro dahil kasama ko si Justin. Wala na akong narinig pa mula sa kaniya at nang makasakay ako sa kotse ay tinanong ako ni Justin. He looked worried.

Zaine Do you know the feeling when you just want to disappear in a blink? This is that moment. I feel so stupid for trusting those bullies and for thinking that they’ve changed. Gusto kong umiyak, manakit, at tumakbo papalayo sa kinatatayuan ko ngunit maski ang huminga ay hirap akong gawin. Nananatiling maingay at malabo ang paligid ko. Dahil rin siguro punong puno ng pulang likido ang pagmumukha ko at wala akong lakas para punasan man lang iyon.