Feverish Novels & Stories

Sa ikalawang ring, sumagot siya. “Faith, anak?” “Mom, there’s a problem.” Nanatili muna ‘ko sa kuwarto ko habang kausap si Mom. “Bakit? Ano’ng problema? Pinakakaba mo naman ako, anak,” taranta niyang sabi. “Poppy has a fever, Mom. I don’t know what to do. Sobrang init niya.” “Ilan temperature niya?” “I don’t know, Mom. Wala kaming thermometer.”

I repeated it sternly inside my head, locking every confusing feeling away deep down. Before dawn even broke, I woke again—disturbed by dry, weak coughs coming from the floor, over and over. ubo naman siya nang ubo ngayon. I reached out impatiently to tell her keep quiet… na hindi lang siya yung tao rito at nakaka-istorbo na siya, pero nang sandaling hawakan ko ang braso niya, naramdaman ko yung nakakapasong init sa balat niya. She was shivering uncontrollably, fever dangerously high.

Hindi nakakatuwa. Tumayo na ako nang maramdaman ko ang pag-iinit ng katawan ko. I'm not sure if I'm just warm or I have a fever. "If you don't have anything else to say, then I gotta go," malamig kong saad sa kanya at saka siya tinalikuran. I'm tired, and all I want now is to eat food then get a good damn sleep. ########## Xoxo ☺️❤️

“Don’t… you’re still running a fever.” Dumampi ang pisngi ni Harvey sa gilid ng kanyang leeg. Napakalapit na halos nakikita niya ang maliliit na buhok sa leeg nito—nakakatuwa, naiiba sa imahe ng lalaking palaging matatag at hindi nadadala. Sa malalim at husky niyang boses, bumulong si Harvey: “Doesn’t matter! Maybe it’ll help me get better faster.”

Agad akong umiling dahil baka hinahanap na din kasi ako non at maka rating pa kay Stephen. ″N-no, i c-can bare this.″ nang hihinang sabi ko, gusto ko ng matulog. Ngayon naka ramdam na ako ng pagod at sakit ng katawan. Sa wakas. ″You sure?″pag tatanong nya tumango nalang ako at inusog sya, baka mahawa eh. ″Shit you have fever eh.″ aniya naramdaman siguro ang init mula sa mga braso ko.

Hindi n'ya maintindihan ang sarili kung bakit nakaramdam s'ya ng sobrang lungkot at awa sa hitsura ng babae. "Nothing! May sakit lang ako," tipid na sagot ng dalaga. "Anong sakit?" usisa n'yang pa. "Fever!" simpleng sagot nito. "Fever? Seriously?" nang uuyam na tanong n'ya rito, dahil hindi s'ya naniniwala sa sagot nitong lagnat lamang ang sakit ng dalaga. "Yeah! Don't bother about me, I'm good!" pangungumbinsi pa nito sa kan'ya.

"You're still alive over there?" "I'm sitting." "Naniniguro lang ako na humihinga ka pa," banag niya. "I'm fine." She snorted. My body still felt heavy. The fever hadn't completely gone away. But it was much better than yesterday. Several minutes passed. Tahimik lang kaming dalawa. Tanging tunog ng kumukulong sabaw at mahinang paghampas ng sandok sa kaserola ang maririnig.

tanong ni Jaxon na agad sumunod sa kanya. "She doesn't have a typical fever. It's a physical acute fever caused by palpitations and shortness of breath," seryosong paliwanag ni Juancho habang inaayos ang gamit niya. "She's also been frightened. She'll be fine after a good night's sleep."

Sa pintuan na sila ng inookupang kwarto tumama sa pagkakataong yon. He shifted between her open legs and found a way to remove the arm that was protecting her back. Mas humigpit ang hapit nito sa kanyang bewang bago siya kinabig at ubod ng pusok na hinalikan sa mga labi. Fever. Their skins were both red and hot. Their breathes were labored and it felt like she would be passing out any seconds in his arms.