Novel & Cerita Filipino Tagalog

Si Martha naman ang naglahad, mabilis naman iyong tinanggap ng lalaki at muling bumaling sa kaniya. “You look like someone I knew.” Saad nito. Hilaw na ngiti ang gumuhit sa kaniyang labi. Hindi niya pa kailanman nakita si Mr. Garcia. Hindi pamilyar ang mukha nito. Hindi niya maalala. “Do you know how to speak Tagalog? Are you a Filipino?” Maagap nitong tanong. Tumango siya. “Ah, oo, Mr. Garcia. Marunong po akong magtagalog.”

wala sa sariling sagot niya. Imbes na mauna ang pag-aalala, nagtaka pa ako sa kaniya. Dahil kasi ito sa biglaan niyang pagsasalita na hindi wikang ingles ang ginagamit. Minsan ko naman siyang narinig na nagsalita ng tagalog ngunit talagang hindi ako makapaniwala kapag galing ito kay Lorelei. Tinotoo niya na ba ang sinabi ko sa kanila ni Vaughn kanina?

“Mama? Hindi. Nasa Canada ang Mama ko. Katulong lang namin ‘yan. Pauwi na nga siya, e. Hinatid lang niya ‘yong librong naiwan ko kanina.” Naramdaman ko ang mabilis na pagpatak ng mainit sa likido galing sa aking mata. Bakit ginawa ko ‘yon? Bakit sinabi ko ‘yon? Bakit ikinahiya ko siya? Mariin kong nakagat ang ibabang labi ko nang maalala ko ang iba pang masasakit na salita na sinabi sa kan'ya. “Ano’ng ginagawa mo rito?! Umuwi ka na nga! H’wag mo akong ipahiya sa harap ng mga kaibigan ko!”

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

Bandang alas dos nang hapon ng dumating kami sa naturang lugar, nasa bandang dulo kami sa Gen Trias kung saan nakatayo ang isang abandonadong building. Sandali pang nagmatyag ang mga tauhan ko, hindi lang basta basta ang mga tauhan kong iyon dahil mula sila sa kung saan saan sangay ng gobyerno dito sa Pilipinas at sa US, some were ex navy seal na nagdecide nang mag stay sa Pilipinas. "There are thirty people inside, twenty are adults and ten are children including your son." paliwanag sa akin ni Albert na dating ex navy seal.

Sumandal ako sa kahoy na nasa aking likuran at pinagkrus ang magkabila kong braso "Kilala mo ako, hindi ba? dahil kung hindi, ay hindi mo ako tatakbuhan na parang daga na inuusig ng pusa." Mahinahong saad ko ngunit napatadyak ako sa lupa nang makuha nitong tumawa ng malakas. "Sino ba ang hindi makakakilala sa iyo binibini? Anak ka ni Don Rafael, ang isa sa pinakamayang tao sa Pampanga. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Vergara."

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

I shrugged and followed him. +++ "Gaano na kayo katagal magkakilala ni Terrence?" tanong ko bago sumubo ng kanin na may kasamang baboy. We ate to a restaurant serving Filipino cuisine. I ordered sinigang and some vegies. Inabot nito ang basong may iced tea at uminom roon. "We... met because he's a cousin of C. Sinama siya sa swimming namin." Nakita kong parang natulala siya ulit kaya napakunot ang noo ko. What is he thinking? He kept on acting... strange.

Pakshet, natatakot ako sa ideya at proseso ng pagdadalang-tao, ngunit tila ba isa itong kamangha-manghang pangarap, isang perpektong kahilingan. “Labasan ka para sa akin, Mami. Labasan ka habang ipinuputok ko ang aking cum sa maliit mong pussy.” Umingal ako, isang mababa, malalim, at gumiwang na daing. “Gusto mo iyan, hindi ba?” “Oo!”