Filipino Tagalog の小説・ストーリー

"Yes mom, and you said you live in the Philippines. I also want to live there, mom. I've seen on the TV how beautiful the Philippines is. So I want to move there too." "Yes honey. The Philippines is a beautiful country. We can live there for as long as you want, okay?" "Can I also have a friends in Philippines mom? Are they also good to me?" tanong nito. "Of course, you can also make many friends there, honey, as long as you tried to speak tagalog. Kung gusto mo ng magkaroon ng maraming kaibigan sanayin mo na ang pagsasalita ng tagalog upang maiintindihan ka rin ng mga bata doon, okay?" Paliwanag niya sa anak.

biro niya sa akin. "Sexy ka rin naman," puri ko sa kanya. Kung naiiba lang ang sitwasyon namin noong nagkakilala, kung nasa industriya pa ako ngayon, malamang ay na-recommend ko na siya kay Mother. Maganda ang tindig ng batang ito, matangkad at may magandang mukha, pilipinang-pilipina dahil likas na morena. "Ate, paano kung may manligaw sa iyo? Sasagutin mo ba?" tanong niya na nagpatigil sa akin.

Tanong sa akin ng lalaki na nagsasalita. Nilingon ko siya, nakangiti. Mukhang may lahi siya. “I’m Filipino,” he immediately told me when I looked at him puzzled. Tumango ako, “so? Mainit ba o malamig?” “Hot,” sagot ko nang mahina. Sino ba ang magkakape tas malamig? Hindi ko na lang iyon nilakas dahil baka ma-offend itong kababayan ko. Tinulungan pa naman niya ako.

She's a Filipina then! Kumunot ang aking noo. “You're a Filipino?” aniya. Muli siyang natigilan at tila nag isip. “Ah.. Yeah.” sa huli ay sagot nya. Bigla naman akong nakaramdam ng relief. “Where is your family? Wala akong makuhang identification sayo, kaya hindi ko alam kung sinong dapat tawagan, para ipaalam ang nangyari sayo.” turan ko sa salitang tagalog dahil Filipino naman pala siya.

Ito ay may dugong Pilipino at Astralyano. Pinili niya ito on the last minute upang maging bida sa gagawing drama series,knowing na marunong itong mag-tagalog since half of the dialogues in the script is in Tagalog. “I’m so glad to know na nagustuhan mo ang gawa ko,Miss Lisbon.” ang nahihiyang sagot ni Serena.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Napakaraming tao at masyadong maingay ang paligid. Pinagpapawisan na ako dito. Where the hell is he? My father is a pure Korean and my mother is a Filipino-American. Kung bakit magaling ako magsalita ng tagalog? Isa lang naman ang dahilan. Araw-araw akong tinatawagan ni Mommy. Isang Pilipina din ang taga-linis ng condo ko sa Korea kaya naman bihasa ako sa pagtatagalog. "Bro, masyado kang highblood. Pinaglihi ka ba ng nanay mo sa sama ng loob, ha?" pabiro nitong sabi sa kabilang linya.

Bahagya siyang tumawa rito bago ibinalik ang tingin sa dagat. How she wish her mind could be as peaceful as the sea. Kapit lang Rhi. You'll get through this. Bumuntong hininga siya. Sana nga malampasan nila ito para maging payapa na rin ang isip niya. ○○○○ 'Welcome to Isla De Paraiso' 'Yan ang nakalagay sa signage na nakita ni Rhiane pagkapasok ng van nila sa resort na tutuluyan nila sa one week na orphanage.

Talagang papanoorin mo sila habang naghahalikan? Dahil tapos na naman akong maghugas ay pumasok na ako sa kwarto ko na sakto namang pagtawag ni inay cellphone ko. "Hello inay" bati ko. "Kamusta ka dyan anak? Kailan ka dadalaw dito sa bahay? Miss na miss ka na namin" biglang tumulo ang luha ko sa sinabi niya. Miss na miss ko na rin sila.

Sa isip-isip niya kaya mabilis siyang tumango. “Yes, I’m from Philippines,” aniya habang tumango-tango pa. “Mabuti-mabuti.” Ngumiti siya. “Opo—teka marunong ka pong mag-tagalog?” gulat nabulalas niya nang mapagtanto niya ang sinagot ng ginang. Tumawa ng mahina ang matandang babae. “Yeah but just a little.” Bumaling siya kay Parker na nakatingin pala sa kanya. Pa-simple niyang kinurot ang tagiliran nito dahil medyo malapit na ito sa kanya.