Finding Myself Quotes Novels & Stories

Tahimik. "I don't remember being cruel." Huminga siya nang malalim. "But I don't remember being kind either." Mara wanted to reach for his hand. Hindi niya ginawa agad. Sa halip, hinayaan muna niyang magsalita ito. "Do you know what it's like to look at a photograph of yourself and feel like you're looking at a stranger?" Hindi siya sumagot. "I've seen myself in those pictures. Meetings. Conferences. Interviews. People shaking my hand."

matapos nga nyang sabihin iyon ay umalis na sya sa harapan ko at bumalik sa sofa to work on her own kahit pa doon ay may ngiti parin syang nakakaloko. Bumalik naman ang tingin ko sa monitor ko trying to focus on other things and not towards the man who's not here today, pero tila bang pinglalaruan ako ng mundo ng imbis na ang binabasa ko ang sya kong nakikita ay tila bang nagiging salamin ang screen na nasa harapan ko. Cause all I see is my own reflection, confused, uncertain, a mess. It's something I can't explain.

Wala ng ibang tao kundi ako lang. Mag-isa akong kumakain sa kusina ngunit wala akong gana. I slowly tap the table with my forefinger, having a lot of thoughts. Nginuya ko nang mabagal ang kanin na kasusubo ko lang. I only have myself, right now. No one can help me except myself. Natigil ako sa pagnguya at pagtipa ng mesa. Sa loob ko ay kuminang ang isip ko.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

“Kasi, hindi naman ako umalis. Nawala lang ako sandali para mahanap muli ang sarili ko.” Tumitig ako sa kanya. Iyon ang pinakamagandang sagot na narinig ko sa buong buhay ko. Kaya hinawakan ko ang kamay niya, inilapat sa dibdib ko. “Then from now on,” sabi ko, “you’ll never need to find yourself alone again. Dito ka lang—sa puso ko.” Napatawa siya, pero bakas ang kilig. “Corny mo talaga.”

How? "Ganther, if you want peace of mind. Start accepting yourself. Start loving yourself. Start caring about yourself. And I do believe everything will follow." And that day I realized everything. There are two ways to find my rest, the peace of mind that I desired. I need to fix myself. I need to choose myself this time.

My main goal was to work, give back to my mother, travel with her everywhere, and create a life for her—away from being controlled. Bigla ko na namang naalala iyong quotes na binasa ni Nathaniel sa may Pahangin cafe. “Pero hindi ba’t mas masaya kung kahit kaunti ay may romance naman sa buhay mo.” Wika ni mommy, at sa hindi ko maintindihang dahilan ay biglang nagpopped-up sa utak ko ang mukha ni Nathaniel na nakatingin sa akin. Ipinilig ko ang aking ulo, tiningnan ako ng dalawa na parang naguguluhan sa aking ginawa.

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****