Finding Myself Quotes Novels & Stories

Just like how I told my friends, that I'm okay and will be okay. Thinking about those, I fixed my self. Inilagay ko ang strands ng buhok sa tenga ko at pinahiran ang luhang pilit na lumalabas sa mata ko. Bumuntong hininga ako at napatingin sa salamin ng sasakyan. I smiled at my self and said my comfort words. “You'll find your own path soon. It's okay, you'll be okay.”

I whispered to myself. Sunod-sunod akong napalunok, "Hindi pa naman huli ang lahat. Ano ngayon kung hulog ka na? Kailangan lang mas hulog siya, and I could still redeem myself and go on with my plans." Mabilis na namutla ang mukha ko nang bumukas ang bathroom pagkaraan lang ng ilang segundo.

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?

Ilang araw na rin mula nang huli akong ngumiti nang ganito yung hindi pilit. “So, why Singapore?” tanong niya habang inaabot sa akin ang kape ko. Saglit akong napaisip. “Fresh start,” maikli kong sagot. Hindi na siya nagtanong pa. Parang marunong siyang makiramdam kung hanggang saan lang ang dapat niyang malaman. “I get that,” sabi niya. “Sometimes you need to go somewhere else to find yourself.” Parang may tumama sa dibdib ko.

I was about to go out but my drunk vision makes it harder. Every single moment i tilt my head and move my eyes feels like I'm standing in a boat in the water making me hold tightly in everything i touch just to support myself and avoid myself from falling through the floor. Until i made it to the parking lot. And thought, why am i fucking here? Where's yana? What the fuck is my car key? My phone? My bag? Holy molly! "After all the hardship i faced just to get in here, this is all i got?"

Kahit gaano ka nila nasaktan, hindi mo maipagkailang mahal mo parin. You can fool the world but not ourselves. You can fool everyone but not ourselves. Napabuntong hininga ako bago ko tinanggal ang paningin ko sa buwan. Umalis kaagad ako sa veranda at sinara ito pabalik. Inayos ko muna ang mga trabaho ko bago ako lumabas ng library at dumiretso sa kwarto ko.

Ang taong dapat sana'y kinakatuwa kong malugmok at magdusa pero ngayon ay buong pag iingat kong inaalagaan. What's really happening here? What's really happening to me!? Shit!

Mapait ako na pangiti sakin sarili, sakin itsura. Looking into the mirror led me to the truth, showed me what I really fear the most. I saw how hurt I am by recalling my mistakes. I deeply sighed and wiped my tears. I swear to myself. "Despite all disappointments, hardship, mistakes, pain, and fears you won't repeat some because you need a fresh start though you need to walk through that hurting path. I will survive, I have to survive."

Nagbakasakali lang kasi ako makakuha ng tamang kasagutan. 'Ay, tama ba iyong sinabi ko? Naku, self. Palpak ka talaga kahit kailan.' Kastigo ko sa aking sarili sa isipan. "You also want to go inside? " Pag-aanyaya nitong wika pa sa akin. "O-okay lang ba?" medyo nauutal ko pang saad dito. 'Nakakainis! Bakit ba ako laging nauutal sa harapan nito?'

Hindi ko alam kung maniniwala ba ako kay Fellin dahil iyon ang katotohanan, o hindi ko lang talaga kayang tanggapin ang katotohanan? I just found myself at the bar. Nakakatawa. We’re in the middle of turbulence and yet here I am. Nagpapakalunod sa alak na minsan kong pinangakong hindi ko na uulitin.