Forever And Always Novels & Stories

“Tempus et aeternum, per sanctum lumen transivi, Apertum sit ianua aevi, Ad praeteritum et futurum duce me. In nomine Veritas, Fiat Lux, Fiat Tempus. Amen.” Sabay na binigkas nina Jia at Jeyzel ang nakaukit na Latin words sa locket. Sabay din silang pumikit, naghihintay ng kakatwang mangyayari. Ngunit makalipas ang mahigit kinse-minutos ay napadilat si Jeyzel dahil tila wala din namang ibang kakatwang nangyayari. "Jia! Jia!"

Parehong may ngiti, parehong nag-uumapaw ang saya. Sabi ng karamihan na walang forever… na ang pag-ibig ay nauubos, napapalitan, nasisira. Pero sa part namin ni Anessa… pinatunayan naming may forever. That is… if you choose to forgive. If you choose to give someone a second chance. If the change is real and sincere. If every single day, you keep choosing the person you love… Then forever isn’t just an idea. It becomes something you can actually live with.

“You’re my forever, Cecelia.” She laughed softly, her tears falling again. “And you’re my home.” -FIN-

"Forever and always." Sa di kalayuan, ang tunog ng mga alon ay patuloy na humahampas sa dalampasigan. Ang kwento ng CEO at ng Kanyang Sikretong Tagapagmana ay tuluyan nang nagtapos sa isang napakagandang tagumpay. Ngunit habang umiikot ang mundo, isang bagong kabanata ang naghihintay na mabuksan—para sa isang binatang may pusong yelo, at sa isang islang dalagang handang sunugin ito.

Bakit ganito ako kapag siya na? Rule number 4: You Shouldn't Fall Nahulog na ba ‘ko? Ng gano'n kadali? Hindi pwede. Alam kong hindi pwede…pero may parte sa ‘kin na nagsusumigaw na pwede. Credit: Song Used: Forever and Ever and Always - Ryan Mack

Hindi na siya sinagot nito. Dahan-dahan niyang binuksan ang folder. Tahimik silang pareho habang nagbabasa siya—yung tunog lang ng pagpakli ng papel ang maririnig, pati yung paghinga niya na medyo mas mabigat kaysa sa normal. “Grabe...” bulong niya matapos ang ilang minuto. “Ang daming rules.” “Necessary,” agad na sagot ni Adrian.

At sa sandaling iyon, alam ko… kahit burahin man ang lahat ng alaala, kahit magsimula man kami sa wala… Siya ay akin. At ako ay kanya. Forever mine.

Palibhasa’y hopeless romantic ang bruha. Naniniwala naman si Vanessa sa pag-ibig, pero sa salitang “forever”? Nada. There is no forever in this world because even the word forever has an over. Nothing in this world is permanent. Everything has its own ending. “Really?” mabilis na sulyap ni Anya sa kanya. “Really,” paniniguro niya. “Still the old Vanessa. Kaya hindi ka nagkaka-boyfriend dahil ganyan ka mag-isip. Life is beautiful, Vanny. Especially when there is someone special in your life. It brings color to your dull and boring world.”

Kinaya ko nga ang apat na taon kaya sisiw na lang sa akin ang ilang buwan na paghihintay. Ipinapangako ko na kapag dumating ang araw na ‘yon ay aalagaan at mas mamahalin ko pa ang asawa ko. Ang Lorie Love ko, na pasimple ko lang kinukuha ang loob niya. Napapangiti na lang talaga ako kapag naalala ko na pasimple ko siyang tinatawag na love. Mabuti na lang talaga at magaling si nanay na magbigay ng pangalan sa kanya. May dahilan tuloy ako para gawin ‘yon noon. “I love you always and forever, love.”

Without her I will die. So please...heaven that sent us life, hear out my prayers....and I want to live forever with her. Ella siempre será mi único amor. Mi único verdadero amor. She will always be my only love. My one true love. -El final the end __________________________________________________________