Novel & Cerita Freedom Is Absolute

Stay strong and fight your demons because at the end of the da,y your dull face would be painted of colors, colors of contentment, and genuine happiness. It is not forbidden to embrace your every pain and to feel like you are nothing for just a while. People are allowed to feel any emotions they have within themselves. Walang masama kung hahayaan mo ang sarili mong magpakatotoo at maging mahina. We should give ourselves the freedom to express what's in our minds and our hearts because, at the end of the day, you are you no matter what happens. What matters is that how you resolve things with confidence and how you carry your problems alone without anyone's help. The opinion of people around

"Masamang tao siya! Ang nararapat sa kanya ay makulong sa bilangguan habambuhay dahil magnanakaw siya. Nakakulong dapat sa bilangguan ang mga kagaya niya magnanakaw. Siguro magnanakaw ka rin kaya tinulungan mo ang lalaking 'yan!" "Wala ka pong karapatan na para pagsabihan ako ng ganyan at isa pa ay hindi ako magnanakaw! Kung ano man ang ginawa ko ay wala ka nang karapatan pa doon. Pakialaman n'yo na lang ang buhay n'yo. He deserves to be given a freedom. Karapatan niya na maging malaya."

Mula ng mamatay si mama ay parang binawian na rin ako ng karapatan na maging masaya. Kailan ba ako sasaya? Kailan ba ako makakaramdam ng kalayaan? Kasi para sa akin ang totoong kasiyahan at kalayaan ay yung wala kang takot na mararamdaman sa isang bagay. Yung hindi sasagi sa isipan mo ang kung ano ang pwedeng masamang mangyari sa isang bagay paghinawakan o inangkin mo ito.

Ang tuluyang makamit ang kalayaan, akala ko kapag hindi na ako pinagbabawalan o hinahayaan ako malaya ako. Pero simula ng makalaya ako sa pagmamahal ni Theo, kailanman ay hindi ko naramdamang malaya ako. Sapagkat alam kong sa iisang tao ko lang mararanasan ang totoong kalayaan, kay Theodore Cade Alejandro lang. At papakasalan na ako ng human freedom ko! “Thank you so much babe, I will give you all the best.”

Pahayag ni Ella. “Hindi mo mapanghahawakan ang pangako ng taong labis ang takot. Lahat ay ipapangako ng taong naghahangad na makalaya sa gipit at nakakatakot na sitwasyon, upang makamtan ang kalayaan. Ngunit kapag nakamtan na ang kalayaan, at alam na may magbibigay proteksiyon na sa kanya ay saka papasok ang paghahangad na makamit ang hustisya.”

"Nakabibilib ang mga babaeng ganoon. They can easily give themselves to someone they are attracted to without worries." "At ano ang nakakainggit doon?" "They are free." Bago pa niya napigilan ang sarili ay pinitik niya sa noo ang kaibigan na napa-nguso saka dinama ang nanakit na noo. "Ang depenisyon mo ng kalayaan minsan ay nakakainit ng ulo, Trinidad. Hindi dapat kinaiinggitan ang ganoong uri ng freedom. Could you please grown up? Malapit ka nang mawala sa kalendaryo pero ganiyan ka pa rin mag-isip."

dagdag niya, mas mababa pero mas delikado, “stop acting like truth is some kind of freedom.” Nanikip ang dibdib ko. “Then what is it?” bulong ko. Nakatitig siya sa akin. Diretso. Madilim. “Sometimes,” sabi niya, paos ang boses, “truth is the thing that gets you killed.” Tumawa ako. Isang tunog na walang saya. “Convenient.” “Freya—” “No.” Hinila ko ang pulso ko palayo. This time, binitawan niya.

“I want you to know that the moment you find your way out, I will be there. I don't care about anything else. What matters to me now is your happiness. I want to see your true self all the time. With no restrictions—just you.” “Iyong ibinulong mo—” “Is that important to you?” nakangiti nitong tanong sa kanya. “Was it really matters?” “King?” puno ng pakiusap ang tinig niya. “Hindi ako nagbibiro nang sabihin ko sa ‘yo iyon, Liberty. Gagawin ko ang sinabi ko sa oras na makalaya ka sa asawa mo,” may punto at siguradong sambit nito. “Just allow me please… maniwala ka. Hindi na magbabago ang isip ko. Alam ko ang sinasabi ko. May isa akong salita. I’m not even a talkative person…”

Elizabeth's Point of View Minsan ay napapatanong pa rin ako, kung handa na ba akong tanggapin ang kapalaran ko— ang makulong na lang habang buhay sa isang kasunduan at huwag nang ilaban ang karapatan ko... ang kalayaan ko. Minsan, naiisip ko pa rin kung paano ko tatakasan ang engagement namin ni Primo? Paano ko mahahanap ang lakas na maging makasarili muli? Naiisip ko pa rin na huwag nang

Binitiwan niya si Laura at naglakad palayo, iniwan itong nakatayo sa gitna ng silid, luhaan at nanginginig. Sa kanyang isip, paulit-ulit na umuukit ang apat na salita: No questions. No disobedience. No freedom. No love. At sa gabing iyon, malinaw na sa kanya: wala na siyang hawak na kahit anong karapatan. Siya ay pag-aari na lamang, hindi ng papel, kundi ng isang lalaking mas mabangis pa kaysa sa anino ng kamatayan.