French Phrases With Deep Meaning の小説・ストーリー

Ibinuka ko ang aking mga bibig para sana sumagot ng magbukas ang pinto at inilabas ang isang lalaking nakasuot ng kulay puti na coat at may nakasabit na maliit na aparato sa leeg nito kasama Ang tatlo pang babae na pawang nakaputi din. "C'est bon et tu es réveillé. comment allez-vous?" Nakangiting tanong nito na sa akin nakatingin. (it's good and you're awake. how are you feeling? " Elle ne parle pas français. vous pouvez me parler de son état." Pagtawag naman ni Luther sa atensyon ng doctor. (she doesn't speak french. you can talk to me regarding her condition. )

There is really something. Hindi ko na pinansin pa 'yon at natulog na. Nagising ako sa mahinang paghikbi sa tabi ko. Nang idilat ko ang mata ko ay natagpuan ko si Issel na umiiyak habang nakaharap sa phone niya at nakasalampak sa sahig. "Merci beaucoup, grand-mère," (Thank you so much, grandma) What? Kailan pa siya natutong mag-french? Nanlalaki ang mga mata ko habang pinanonood si Issel.

Each crunch of the leaves under my feet feels like a step back in time, a journey into the past. Kinapa ko ang malamig na metal ng kandado na nakabitin sa gate. I saw how this created being protected from people trying to get inside, na kahit ang dating nakatira ay wala ng karapatan pa. At the top of the main gate, words were etched into the metal, “de bon augure” which means giving hope of success in french. It is quote that had been passed down through our family for generations. It served as a constant reminder of our family's values and the legacy we carried.

“Ilang taon namin siyang pinagamot. Ilang taon naming binuo muli ang lakas ng loob niya.” Saglit siyang huminto, saka mariing idinugtong, “At dahil sa ginawa mo… bumalik ang trauma.” Nanlaki ang mga mata ni Nathalie. Hindi na siya makatingin nang diretso. “N’oublie jamais d’où vient la froideur de mon petit-fils.” (Never forget where my grandson’s coldness comes from.) Lumapit pa ang Don, sapat lang para maramdaman ni Nathalie ang bigat ng presensya niya.

(I’m good, what’s going on? Tanong din ni Kitana sa parehong lingwaheng ginamit ng pinsan, malakas ang kutob niyang mayroon itong mahalagang sasabihin kaya mas pinili nitong ang French ang gamitin, alam marahil nito na hindi maiintindihan iyon ng mga kasama niya. “Ton pere est la, il veut te voir, de toute urgence.” (your father is here, he wants to see you, urgently)

She asked giving me eye contact. "I'm always not-not ready." Parang naguluhan siya sa sinabi ko. "Hmm Well, Spell De- No- Man." I know I already heard that word. A French word. It means the end or result of a story. Yes, that’s it. I know na kung papatulan ko 'tong babaeng 'to sa mga kalokohan niya ay masasayang lang ang oras ko. But at the same time, magkakaroon ako ng time upang sirain ang lock sa kamay ko.

Bonjour - Good day Merci beaucoup - Thank you so much Merci pour votre temps - Thank you for your time À tout à l'heure - see you soon De rien. À la prochaine - Welcome. Until next time. Ciao - Bye

Nakikita ko naman sa mukha nila na iniisip ng mga ito na hindi ko sila naintindihan kaya para sa kanilang paningin ay mukha akong tanga. "En plus de ressembler à un bavardage dans la rue, tu as l'air idiot et sans éducation." (Bukod sa mukha kang tsismosa sa kalye, nagmumukha ka pang tanga na walang pinag-aralan." Ani ko kay Scarlett, halatang nagulat ito ng magsalita ako ng French maging ang mga babaeng kausap nito. Pati ang mga alalay ni Scarlett ay natigil sa kanilang ginagawa at ang mga mukha nila ay kababakasan mo ng labis na paghanga. Sunod kong binalingan ang babaeng kausap ni Scarlett.

pagmamalaki niya pero may accent iyon. "Pero mas sanay ka sa english, 'no? Lumaki ka kasi sa Canada." "Yes, baby. I can speak french too!" "Turuan mo nga ako!" excited na hiling ko at humarap sa kanya. "Je t'aime." "Alam ko ibig sabihin niyan!" pagmamayabang ko sa kanya. "Really? What is the meaning of it?" "I love you!" Napangiti siya ng malawak at napatingin aa akin. "Je t'aime aussi," maya-mayamg sambit niya.

Minabuti niyang manahimik na lang dahil baka madulas pa siya at masabi niya rito kung ano ang totoo. “De rien.” Kumunot ang noo niya. “Ha?” “I said you’re welcome.” Halos magdikit ang kilay niya sa pagkakakunot habang nakatingin dito. Bigla na lang kasi itong nagsasalita ng french sa gitna ng nakakabinging katahimikan at hindi rin niya alam kung ano ang sinasabi nito. “You’re welcome? Hindi naman kita sinabihan ng—”