Front Of The House 소설 & 이야기

he replied calmly, and I fell silent, trusting him to lead. Nang makalabas kami, doon ko lang din napansin na likurang bahagi na ito ng bahay. May dalawang gate papalabas, sa front at ngayon ay itong sa likod. At mukhang sa paglabas mo sa gate ay sa malawak na gubat ang labas mo. "You can put me down. Thank you". Turan ko at bahagya pang suminok dahil sa pag-iyak ko kanina.

Iyon lang ang tanging dahilan na kayang iproseso ng utak niya. Primo stopped the car in front of a Spanish inspired mansion. Its roof were brown and the whole exterior were painted cream. May kalawakan ang front yard nito na nahaharangan ng isang mataas na kulay itim na gate. And as he admire the house, he heard Heather’s voice. “This is way larger than Dad’s house,” she muttered as she stare at the mansion in awe.

Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko habang nakatitig sa itim at eleganteng gate na nasa harapan ko. Ultimo gate na nagpoprotekta sa puti at modernong mansyon ay walang kahit na anong gasgas na mapupuna. Bungad pa lang ng pamamahay ng pamilya Gromeo ay nagsusumigaw na sa karangyaan.

Bumukas ang automatic gate, at unti-unting lumitaw ang isang white modern house, surrounded by soft garden lights and trees. Minimalist, elegant, tahimik ang paligid. Fresh paint. Bagong tanim na halaman. Halatang bagong gawa. "Anong lugar 'to?" Huminga siya nang malalim. Tumingin sa akin. "Bahay natin." Napatigil ako. Nanigas. "Bahay natin?" bulong ko.

“It’s on the back of the house.” “Huh?” nagtataka kong tanong ng marinig ang boses ni Killian sa tabihan ko. Inangat ko ang tingin ko sa kaniya na sakto namang nakatingin din siya sa akin. “The sea. It is at the back of the house,” pagpapaliwanag niya. With my slightly opened mouth, I nodded at him. Nauna siyang pumasok sa loob habang ako ay nagtatakang pinanood ang likod niyang unti-unting naglaho sa paningin ko.

Parang ang hangin bago lapain ng *tornado* ang isang bahay. Hindi naghintay si Elena na buksan ko ang pinto niya. Hindi niya ako tinignan. Hindi siya nagsalita. Binuksan niya nang malakas ang pinto ng passenger seat, tumalon palabas, at tumakbo papunta sa *front porch* na parang hinahabol siya ng demonyo.

Sa kanang gilid ay may stand ng orchids at sa kanan naman ay may sampayan yata ng damit base sa itsura nito. Nang tingalain niya naman ang bahay na nasa harap, cream colored ang exterior nito habang chocolate brown ang roof. Well maintained ang bahay sa tingin niya. Tingin nga ni Dennis, may homey feeling siyang naramdaman kahit na nililibot niya lang ng mata ang lugar kung nasaan siya ngayon. Kaiba sa bahay nila na parang hawla ang pakiramdam niya.

Hindi naman ako naghintay pa na pagbuksan ako at kusa na akong lumabas. Hindi ko napigilan na mamangha nang natanawan ang bahay sa harapan namin. Dalawang palapag iyon, hindi kalakihan pero hindi rin kaliitan. Tama lang para sa isang medyo malaking pamilya. Simple pero elegante ang pagkakadisenyo ng bahay. "What do you think of the house?" tanong sa akin ni Andrei habang karga ang anak naming mangha ring nakatingin doon.

Pagkalabas ko sa bus ay nilibot ko ang aking paningin sa piligid. We are in front of a simple yet classy house. There is a gate that surrounds the space before the house. On the space, there are already tables that have been set. So far, I have only seen few people excluding us. Tiningnan ko ang tinahak naming daan. Masikot nga ito---maliit lang ang space sa pagitan ng mga bahay. Wala akong nakikitang garahe kaya kung magdadala nga kami ng sasakyan ay wala ngang mapag-parking-an.

The journey from the mall to this doorstep had been a rollercoaster of emotions, and now she was on the precipice of a truth she wasn't sure she was ready to face. The front door swung open with a creak, revealing the familiar interiors that held so many memories. The house seemed to whisper stories of their love and laughter, but today it was shrouded in a different kind of energy – one of betrayal and heartache. Summer's steps were cautious, her heart a tight knot in her chest.