Fully Healed In Tagalog Novels & Stories

Lumunok siya at sinabi ang isang katagang alam niyang matagal nang hinintay ng kaharap na marinig, "Walang anuman…Mommy." At that moment, she could finally say that she was fully healed. Walang bikig sa lalamunan, maluwag sa puso niyang nasabi ang pangungusap. The words came out naturally. 'Yong madalas na sabihing one step at a time ni Caleb, she literally took it by mind and heart, and in the end, it finally paid off. Tuluyan nang nabaklas ang harang sa puso. Wala nang bigat sa dibdib.

"Kung ako bala sa imo Kuya, magpagwapo ko liwat. Ayuson ko sarili ko, trabaho ko, kag ayuson ko anay ang nasa palibot ko, Bago ko mabalik sa iya. Syempre bayaan mo anay sya nga mag-heal bala. Indi man na parehas nga subong pagbugtaw mo ayos na dayon. Healing takes time bala. Para man na sa inyo duha." [Kung ako ikaw Kuya, magpapa-gwapo ako ulit. Ayusin ko sarili ko, trabaho ko at yung paligid ko. Bago ako babalik sa kanya. Syempre, hayaan mo muna sya mag-heal. Hindi naman yan isang tulugan lang na maayos agad. Healing takes time. Para na din sa inyong dalawa.] "What if she finds someone?"

Not until when Seren came back. “I said I’m healed now,” muling sabi ko kasunod ng pag-isang lagok sa alak na aking hawak. “You mean, tumitigas na uli ‘yan?” tanong muli ni Rehan sabay nguso sa bagay na nasa pagitan ng aking hita.

He looks proud of me. “Alam mo,” sabi niya pagkatapos ng mahabang katahimikan, “ang mga nangyari sayo ay hindi mo kasalanan. At hindi dahil hindi mo hinanap sila noon tapos okay ka na ngayon. May panahon talaga na kailangan natin ng mga sagot para mag-heal.”

"Tulungan mo ako hija. Alam kong kaya mo siyang mapapapayag na magpagamot." Nanatili akong tahimik sa sinabe nito. May sakit ba si Brendon? "Hindi normal si Brendon hija. Tulungan mo kami nagmamakaawa ako bilang ina niya." Sabi nito na ikinagulat ko. Hindi? Normal? ----

aniya. Bakas sa boses ni Vince ang sakit at bigat na nararamdaman. Ngayon lang naman niya mararamdaman iyan pero darating din ang araw na makakalimutan niya din ang nararamdaman niya para sakin at makakapagmove-on na siya. Time heals all wounds naman, darating din ang tamang babae na ibigay ng Diyos para sa kaniya "Ba-bye." paalam ko.

gumaralgal ang tinig na wika niya. “Huwag kang magkunwari. Bakit tinitiis mo ang sakit? Saksi ako kung paano ka umasa at nangarap habang naghihintay sa pagbabalik ni Jelo.” “Kung ipapakita ko ba na nasasaktan ako may magbabago?” “At least alam ko para matulungan kita.” “Huwag ka na mag-alala. Nasa healing process na ako.”

"Everyone heals in their own time and in their own way. The path isn't always a straight line, and you don't need to go it alone." - Zeke Thomas Tulala ako kay Fifth habang ginagamot niya ang iilang sugat na nakuha ko nang bumagsak kami kanina. Ang mga luha ko ay natuyo na sa aking pisngi. I feel so exhausted. Sobrang haba ng araw na ito.

She wanted to take care of him forever. Few weeks had passed, Calyx’s state was healing, and he finally walked already. He wasn’t crippled anymore. "I'm so happy that your husband was finally healed, Ms. Villareal. Napakagaling mong mag-alaga ng pasyente," saad ng Doktor habang sinusuri si Calyx na kasalukuyang nakaupo sa kama.

Pero nang umuwi sila ng Pilipinas ay binalik ko na rin naman kaagad dahil wala akong time magluto at hindi ako parating sinasaniban ng kasipagan na magluto. I am content. I'm really content. Sa bawat araw na dumadaan ay nagtatagumpay akong maiwala ang sakit sa dibdib ko. Mas guminhawa ako at mas naging kampante ako. The pain is slowly fading away and I am so happy with that. Sobrang saya ko dahil malapit nang mawala ang sakit na dala ko. The pain from what happened in the past needs to disappear.