Funny Logic Tagalog Na May Sagot นิยาย & เรื่องราว

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

Buong lakas niya itong tinadyakan sa sikmura dahilan para tumilapon ito. "You're kidding, right?" Tinapunan siya ni Althaia nang isang nakakainsultong ngiti. "Do you honestly think na makikinig sila sa 'yo? For your information, 'yang magaling mong boyfriend ang pasimuno sa paglusob na ito!"

Nakangisi kong tugon rito. "At kailan pa nagka-interest ang apo ko sa bagay na 'yan?" He sarcastically ask. Kahit ilang beses mo akong pagbantaan tanda ikaw ang susuko sa ating dalawa hindi ako. "What are you saying again, Lolo?" Saad ko na ikinalaki ng mata niya sa akin. Kahit sobrang nakakatakot ang mukha ng matandang ito kapag seryoso hindi ko rin maiwasang matawa kapag nagugulat siya.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

sarkastikong sabi ko. ["Anong ibig mong sbaihin?"] Napasinghap ako. Ang hirap talagang makipag-usap sa bobo. "Check his background, check his condition right now. Akala ko pa naman buo na ang details na binigay n'yo may nakaligtaan pa pala kayo." ["Patay na ba s'ya?"] "Chill ka lang, hintayin mong bayaran ka n'ya sa bangungot."

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

"If reincarnation is possible, baka nagkita na nga talaga tayo." Hindi niya maintindihan ang sarili kung di maiwasan tumitig kay Gabriel. Na-realized niyang ngayon lang natitigan ito ng husto at ng ganoong katagal. Mga ilang sandali ay kaagad nagtanong ito sa kanya. "Ano sa tingin mo 'yong minor plot sa chapter na 'to, ayos ba?"

Wish "Kuya safe ba 'toh?" maluha-luha kong tanong. Wala akong nagawa nung nahila ako ni Evan papunta dito sa may Zipline, hanggang ngayon ay nangangatog pa rin ako sa sobrang kaba habang si Evan ay natutuwa sa reaksyon ko. Matalim ang tingin ang ginawad ko sakanya ngunit hinayaan niya lang ako.

"Why are you laughing?" ["I’ve been calling you three times and you weren’t responding. Are you okay?"] "Sorry... May naisip lang. Bakit ka nga tumatawa?" ["In-screenshot o lang hitsura mo kanina. By the way, aren’t you hungry?"] "Hindi naman. Tatapusin ko na lang ’to tapos matutulog na ako. Sumasakit na rin ulo ko, eh."

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.