Future Me Letter Mga Nobela at Kwento

Malakas ang kabog ng dibdib ko habang sinisimulang basahin ang laman ng sulat. Kilala ko ang sulat-kamay ni Chairman kaya walang duda, siya ang simulat nito. Dear Kleer, How are you? I am optimistic that this letter will find its way to you. I've spent the past four years searching tirelessly for any trace of you since your sudden disappearance. My heart is constantly praying for your safety and well-being.

Ngumiti siya. “Take care of yourself, Ave. Wag na wag kang magdadalawang isip na tawagan ako kapag may kailangan ka.” tugon niya. “ I will.” Bago pa ako tuluyang makaalis, tumayo siya at may kinuha sa drawer niya. Inabot niya sa akin ang isang maliit na envelope. “A reference letter,” sabi niya. Napatingin ako dito. “You’ll need it.”

I cut him off with a stern command, "Shut up and just don't mind me, will you? Go, get out of my room." "Okay, have a good night, bro, and don't be a coward," he teased as he exited, leaving me to grapple with the unsettling mix of nerves and anticipation. What had possessed me to venture into uncharted territory, writing a letter for someone I couldn't help but be drawn to? Can I do this? Damn whatever get on yourself man! I can do it no matter what and whatever it takes!

Bawat courses may kaniya-kaniyang building. I’m fixing all my things now. Including our blue toga na susuotin bukas. I’m pretty sure na excited na rin ang bawat Scout Students sa panibagong yugto ng kanilang buhay. I’m currently reading emails from our company. Pinakilala na kasi ni dad saakin ang mga tao behind of our company. Hindi ko alam kung gagawin niya akong next CEO pero whatever he wants for me, I’ll follow it. It’s my chance to repay his sacrifices.

Pera na iyan at kung hindi ako satisfied sa ipapagawa nila sa akin ay nakahanda na ang aking resignation letter, kung okay naman at pwede na ako magsimula ay baka hindi na ako sasama kay nanay pauwi kasi kinabukasan magsisimula na ako sa unang trabaho. Sana kayanin at sana magkasundo kami. Kinabahan ako pero pinipilit ko na maging maayos lang para hindi na mag-alala si nanay sa akin. Dahil alam na darating kami ay pinagbuksan na agad kami ng gate. “Kumare-"

I wanted to finally move on. Bumalik si Frose ilang oras ang nakalipas. Mabuti na lang, I had extra rooms in my unit. *** Kinabukasan ay maaga rin silang umalis. Frose, at a very young age, had lots of meetings to attend. While me? I was staring blankly at the paper I was holding. Binasa ko iyon ulit pagkatapos pirmahan. It’s my resignation letter.

Salamat sa lahat ng pag mamahal na binigay mo, hopefully when we cross paths again, may things work again, padayon my future flight attendant] He finally messaged but this time it was a goodbye message. ....._......

Natataranta itong sinusulat nga habilin ni Mr Rossi sa kanya. “Alam mo na siguro ano uunahin mo, di ba? After mo matapos lahat, tawagan mo si sir Rossi. He’s expecting your call.” “Eh, alas tres ng madaling araw sa kanila. Baka tulog na yun. Mag iwan nalang ako ng message.” Medyo namutla ito.

Parang ang bigat ng simpleng papel na iyon, dahil nakataya ang kinabukasan namin ng anak ko. Huminga ako nang malalim, sabay bulong sa sarili, “Hi’to na Solidad, para sa future ng anak ko.” Dahan-dahan kong binuksan ang folder na iniabot ni Miss Lillian. Nandoon ang kontrata, mahaba at punong-puno ng mga terminong halos hindi ko maintindihan. Pero isa lang ang malinaw sa akin—ito ang daan para sa mas maayos na kinabukasan ni Julie.

Galit na na sabi nito. Itinaas ko ang puting sobre na naglalaman ng resignation letter ko pagkaraan ay inilabas ko ang papel at iniladlad sa harapan nila. “See? This is my resignation letter that I’m formally submitting. But—” I stopped mid-air and showed another white envelope. “—I’m holding here in my hand the future of the company. I will not give the position to just anyone,” dagdag ko. “Wait, you can’t do that!”