Gamot Sa Ubo Ng Bata Drops นิยาย & เรื่องราว

Inabot na ni Gabby ang plato sa anak at nahihirapan ito sa pagsasandok. May kirot sa dibdib si Gabby. Dahan-dahan niyang kinuha ang plato mula sa anak. “Just a little fever,” sabi niya, pinisil ang dulo ng ilong nito. “Now mommy is super fine.” Gray eyes looked back at her. Chico extended his arm with his pinky finger pointing towards her. “Promise?” Ngumiti si Gabby at inipit ang maliit na daliri nito sa kanya.

Liza, ang pediatrician ng kambal, makalipas ang halos tatlumpung minuto. “Don’t worry,” sabi niya. “Common ito sa babies lalo na kapag may growth spurt o may adjustment sa katawan. Walang rashes, wala ring signs ng infection. Keep him hydrated. Monitor lang.” Habang tinitingnan si Caelan, si Elira naman ay tila tahimik lang sa crib niya, pero alam kong ramdam din niya ang kapatid niya. Magdamag kaming gising ni Jasmine. Halinhinan kaming nagbantay. Ako ang taga-karga, siya ang tagatimpla ng gatas at taga-check ng temperature.

Lihim siyang napabuntunghininga habang pinagmamasdan ang payat na katawan ng bata. Base sa record ng bata ay madalas itong magpatingin doon dahil sa pabalik-balik na ubo. The little girl had a bronchopneumonia when she was an infant, at simula noon ay naging mahina na ang baga nito, dahilan kaya madalas itong bumisita sa center para sa check up at libreng gamot.

“Ang episode na ito ay dulot ng naputol na gamutan niya. Ilang araw na tuloy-tuloy na IV fluid intake ang kailangan niya para maging okay ang pakiramdam niya.” Bahagyang yumuko si Mateo na tila nag-iisip, bago muling nagtanong, “Kailangan ba niyang sumailalim sa regular na gamutan sa hinaharap? May posibilidad bang lumala ito?” “Sa ngayon, mahirap sabihin,” matapat na sagot ng doktor. “Pero kung maingat na babantayan at aalagaan si Natalie, hindi naman dapat magkaroon ng malaking komplikasyon sa kalusugan niya at ng sanggol.”

May lumapit sa kanya nurse habang tinintingna ng doktor ang baby. “Ma’am, ano pong pangalan ni Baby?” Napanganga siya, hindi alam ang sasabihin. “H-Hindi ko alam.” Kumunot ang noo ng nurse sa kanya. “N-Nakita ko lang siya sa bahay ko.” Kakamot-kamot ito sa ulo, baliw na rin yata ang tingin sa kanya. Nilapatan na ng gamot ang bata para humupa raw ang lagnat nito. Masyado raw na-expose sa init at biglang lamig ang baby kaya halos tumirik na ang mga mata sa taas ng lagnat.

“Maumau, huwag nang umiyak. Nandito na si Daddy.” Umiyak pa nang sandali ang baby bago unti-unting tumahimik. Naupo siya sa sofa, pinunasan ang maliit na mukha nito ng baby wipe, tinimpla ang temperatura ng bote ng gatas, at pinadede ito. Ang maliliit na kamay ng baby ay masunuring humawak sa bote. Mapula pa rin ang kanyang mga mata dahil sa pag-iyak, mukhang kaawa-awa at may hinanakit.

Nag sasabi ng totoo si Bri, ang hindi ko malaman kung sino nag ina ng bata damn. Ngayon ako kukuha ng sample sa bata. Pero nagulat ako ng makitang umiiyak si Gavenn damn. Nakita kong may kalmot sa braso si baby! Matalim ang tingin ko sa babaeng may gawa nito sa kanya. Agad kong binuhat si Baby Gavenn at dinala sa hospital don ako nakakuha ng pag kakataon na kumuha ng sample sa kanya.

Si Xander naman ay tapos na ang shift at iche-check na lang si Cami bago sila umuwi ng mag-ina nito. Matapos suriin ni Xander si Cami, ibinalita nito na maari nang umuwi ang bata sa makalawa, ipapaubos lang ang IV antibiotics na gamot nito. Meaning, kailangan pang manatili ng mag-anak doon ng isa pang araw. “Bye, Emie. See you tomorrow!” paalam ni Cami sa kalaro, kinawayan pa ito nang nasa pinto na ito.

pilit na pagpapakalma ng katulong pero bakas ang inis sa boses nito. Bago pa man makaiwas ang bata ay gumamit na ang yaya ng syringe. Mabilis nitong hinigop ang maitim at malapot na gamot saka sapilitang isinubsob ang dulo niyon sa bibig ni Zane. Sa bawat habol-hininga ng bata ay wala itong nagawa kundi ang mapalunok. Pumasok sa kanyang lalamunan ang napakapait na lasa ng likido.

Itinakbo na ako sa OR kung saan ako in-assist ng aking Doctor. “Sige pa Kate, ire pa. Ayan nakikita ko na ulo ng isa mong baby . Isang malalim na hininga at ire! “. Bugal bugal ang aking pawis sa pagod at hirap. Dahil malalaki ang kambal ay nahirapan akong i-ire ang mga to. Hanggang sa narinig ko na ang isang malakas na iyak ng bata. “Ungaaaaaa! Ungaaaaa! “