Ganito Pala Sa Maynila Mga Nobela at Kwento

Hirap siyang maghunos–dili. Gamefisherman express yacht is fucking worth millions. Alam niya kung magkano iyon dahil palagi iyong bukambibig ni Garett. At walang matinong tao ang mamimigay ng ganoon kung kani–kanino lang. Tapos sa mahigit hundred and eight million na bilang ng populasyon ng Pilipinas, bakit ang mga kamag-anak niya sa isla ang tanging nabiyayaan ng yateng iyon na may nakakalulang presyo?

Hindi sa probinsya kundi sa Manila para mas malawak ang market at mas marami ang kliyente at mas mataas ang demand para sa mga upscale na kasalan. Pero dahil Metro Manila, ibig sabihin ay mataas din ang cost of living. Kaya naman nagsimula ako isang maliit na unit para maging opisina at tanggapan ng mga kliyente at sa gabi, dito na rin ako natutulog. Malaki rin ang natipid ko dahil dinala ko rin ang mga lumang gamit ni Mommy sa opisina niya kagaya ng mga furniture at computers.

May palayan din kami, hindi nga lang masyadong malaki, pero tama lang na may maibenta kami at masaing. Hindi man kami sagana sa pera ay sagana naman kami sa pagkain. Kaya kung oras na gutumin kami ay meron namang mga pagkaing nakahain na sa lamesa. Iyon lang din ang kinikita ng mga magulang ko. Kaya ngayo’y nandito ako sa Manila, natuto akong magtipid. Tipid na halos isang beses na lang kumakain sa isang araw—na hindi naman talaga dapat, pero masyadong mahirap kumita ng pera sa Maynila.

Balita ko nga may mga paupahang condo rin siya sa Maynila. He is very rich. Ngunit gaano man siya kayaman, napasimple niya naman at mabait pa sa amin na mga empleyado niya. Nakita ko rin kung paano niya ituring ang mga ordinaryong customers. Noong nakaraang buwan nga ay may isang matandang ginang na nahirapan magbayad sa kinain, hindi na niya pinagbayad pa nang mag-report ang kasama kong waitress sa kanya.

Euzon laughed again and tears starts to escape from his eyes. "I'm sorry for being a bad bestfriend to you, Marilyn. I just love you so much and I want to marry you first before I die..." "ITO pala ang Maynila." Manghang sabi ni Gael nang lumabas silang magkakapatid sa loob ng kotse ni Abraham. Hindi maialis ng mga ito ang mga mata nila sa nagtataasang gusali at establishments ng Metro Manila. Malayong-malayo ito sa infrastructures sa bayan ng San Lorenzo na hindi gaanong moderno at upgraded.

"Dayo? Anong klaseng dayo?" "Mga naka-barong, Maria. Mukhang mga taga-Maynila. Nagtatanong-tanong sa mga tricycle driver kung may nakita raw bang buntis na bago rito. 'Yung pabuya kasi, tumaas na naman," sagot ni Ben, medyo seryoso na ang mukha. "Limampung milyon na. Isipin mo 'yun? Isang tao lang, ganun kalaki ang halaga."

Isa pa, nung oras na 'yun, inakala niya na ang three-minute enthusiasm ni Nathaniel ay mabilis lang lilipas. Pagkarinig sa halagang inulit ni Zoe, inakala ni Sabrina na pareho na silang nababaliw ni Nathaniel. "Saan naman ako kukuha ng 3 billion in cash?" Huwag na nating pag-usapan ang mga karaniwang tao; kahit ang mga pinakamayamang pamilya sa Manila ay hindi basta-basta makakapaglabas ng ganoong kalaking pera nang isang bagsakan. Lalo na kung ipapamigay lang ito nang walang kapalit.

Sariah’s POV Ang gabi sa Maynila ay tila isang malaking bitag. Mula sa ika-50 palapag ng Montenegro Tower, ang bawat ilaw ng mga sasakyan sa ibaba ay parang mga aninong pilit na tumatakas sa dilim. Pero alam ko ang totoo: walang tumatakas. Lahat sila ay nakakulong sa sistemang binuo namin—o mas tama sigurong sabihin, sistemang binuo niya, na ngayon ay kinakabit-kabit ko na parang isang sirang puzzle.

Niyakap niya ako nang napakahigpit na yakap pagkatapos. Makalipas ang sampung oras ay nasa Maynila na nga kaming dalawa ni Tita Delia. First time ko na makarating sa Maynila kaya namamangha ako sa mga nakikita kong nagtataasan na mga gusali at mga sasakyan na napakarami sa daan. May nakikita naman ako sa probinsiya na mga sasakyan na ganito ngunit hindi kagaya dito sa Maynila na napakarami. Ang haba-haba ng traffic sa daan. May mga taong naglalakad papasok sa trabaho nila. May mga naghihintay ng masasakyan. Marami akong nakikitang mga hindi ko pa nakikita sa probinsiya namin na dito ko lang nakita sa Maynila.

Nagtawanan naman ang lahat at siya nama'y namumula sa hiya. Susko, magkano na ba yun sa philippine money? 500,000×64… susko, 32 million pesos na. Nakakalulang adobong manok naman to.