Generation In Tagalog Novels & Stories

Umayos siya ng pagkakaupo. “Theon, when we arrive in your Lola’s house, pwede ba? Huwag mo akong titigan ng ganyan?” “Ng alin?” hamon nito. “Na parang uutangan kita at tatakbuhan. And please, can you ease up a bit? You’re too frigid. How old are you? Twenty-nine right? Dala na ba iyan ng katandaan?”

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

"Maupo ka" "Ano ang tunay mong pangalan?" "Rose, Rose Marie po ang pangalan ko, Sir." "Rose Marie, napakaganda pala ng pangalan mo. Rex na lang ang itawag mo sa akin, hindi na sir, maliwanag ba?" "Okey, Rex." "Bakit ka natatakot, wala naman akong ginagawang masama? "K-kasi noong nakaraan, ganitong-ganito ang eksena, may music, may wine, pagkatapos s-sinaktan niya ako."

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Walang ganang tugon ni Dane Tumayo ito mula sa kinauupuan, at nagsimula ng maglakad nang magsalita ang kaniyang ina, “Dane, ano ba ang sinasabi mo?” “Ma, huwag mo na pong subukang paagangin ang aking nararamdaman. Tanggap ko naman na mas paborito nyo sya kaysa sa akin.” Nagulat silang lahat sa tugon ng bata. Naglakad na papalayo si Dane, at umakyat sa kanyang kwarto. Rinig nila ang mahinahong pagsara ni Dane ng pintuan.

Nakangisi pa, labas na labas tuloy ang nagyeyellow nitong ngipin. Pwede na sana ibenta kaya lang baka walang bibili, parang imburnal kasi ang amoy. Gold nga amoy putik kalye naman. Nagtawanan ang mga nakarinig. Taas noo pa rin akong nagpatuloy sa paglalakad. Wala akong narinig at nakita! "Tang-ina ang lakas ng apog a!" Muling pang-aasar nito sa akin.

bati ko matapos niya lumapit. "Sino yan?" kunot noong tanong ni Kenji matapos makalapit. Parang tatay naman ito magtanong. "Hi, I'm Gil from Anderson Academy" pakilala ni Gil ng nakangiti. "Kenji," pakilala din ni Kenji kay Gil. "Kaano ano ka ng babaeng ito?" grabe kung i-address naman ako nitong si Kenji akala mo hindi niya ako kaibigan.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜