Generosity Quotes Novels & Stories

“Persephone, ginawa mo ba iyon on purpose?” Tinutukoy nito marahil iyong picture. “Yes, on purpose,” diretso niyang sagot. “Anong napapala mo doon?” “I’m a generous person,” sagot niya. “Kung hindi mo ako hahayaang mabuhay nang mapayapa, then you won’t live peacefully either.” Wala itong masabi.

Napakunot naman ang noo nito saka napasimangot na parang hindi nagugustuhan ang narinig. "Hep hep! Yan ang huwag na huwag mong gagawin okay? Anong akala mo sayo charity? Hindi kita jinowa para gawing piggy bank ano. Tsaaka never in my life na umasa sa iba dahil sanay naman akong magtrabaho. Malakas na malakas pa ako kaya hindi pwedeng basta na lamang ako tumanggap ng libre." Palatak nito.

At ang CEO nito— Isa sa pinakabatang billionaire sa business world. Napatingin siya muli sa lalaki sa harap niya. Hindi pa rin nagbabago ang ekspresyon nito. “Why are you giving this to me?” tanong niya. Sandaling nag-isip si Alexander bago sumagot. “Just in case.” “In case what?” “In case you realize how useful desperation can be.” Hindi niya agad naintindihan ang ibig nitong sabihin. Pero may pakiramdam siyang hindi iyon simpleng alok ng tulong.

“Stop thinking negative cuz, hindi porke’t mahirap ang isang tao ay masama na ito agad. Kung tutuusin mas masama pa nga ang ugali ng ibang mga mayaman kaysa sa mga taong lumaki sa kahirapan.” “Pero hindi mo pa rin maalis sa isip ko ang bagay na ‘yon, paano kung pera lang ang habol niya? Na kaya tinanggap niya ang tulong ng ina ko dahil iniisip niya na pwede siyang maging mayaman ng walang kahirap hirap?” saad ko. “Give that person a chance Klaus, baka kasi mali ka lang ng iniisip. Hindi naman mapapahamak si tita dahil marami naman silang nasa bahay.”

Janice gave her a quick nod and said, "Oo. Parang ganoon na nga. Kunin na lang natin ang matitirang pera para magamit naman natin. Kailangan na kailangan na natin ng pera. Hirap na hirap na tayo sa buhay. Baka 'yan na nga ang paraan na binigay ng Diyos sa atin para makaahon tayo sa kahirapan nitong buhay natin. Itutulong naman natin ang iba sa mga naghihirap na kagaya natin. Hindi naman natin kukunin lahat. Magdo-donate na nga tayo sa simbahan tapos tutulungan pa natin 'yung mga kapwa natin na mahihirap. Hindi na 'yon masama, 'di ba? Isipin mo ay hindi naman natin 'yan ninakaw." Tumahimik si Stella sa sinabing 'yon ng kaibigan niya. Na-realize pa niya na puwede naman na ganoon na lang ang ga

“Minsan, naiisip ko na parang ang unfair ng mundo sa ibang mga tao. Alam kong mayroong mga tao na mapalad dahil hindi naranasang maghirap. Katulad nalang natin. We have a generational wealth to inherit. We have money. We never had money-related problems. But those people… I don’t understand why those people experience lots of setbacks in life. Tapos, ayaw pa nilang tanggapin ang tulong ko dahil lang sa nahihiya sila.” Humarap ako kay Jacob at hinawakan ang kaniyang magkabilang pisngi. “You have such a good soul, my love. Hindi lahat ng mga mayayamang katulad mo ay ganiyan mag-isip. Your friends are lucky for having you. Give them time. May mga tao talagang mahiyain. Minsan, iniisip din nila

Kailangan ko ng mga mapagkakatiwalaan na mga tao at tamang-tama na handa si Samuel sa bagong buhay na tatahakin niya. Pinahanda ko rin ang isa sa mga condo ko para pansamantalang tirahan ng mga taong minsan ay naging mabuti sa akin. I love doing things na hindi ginagawa ng mga karaniwang tao. Charity is always beyond obligation lalo na kung ang tutulungan ko rin naman ay ang taong minsan ay naging sandalan ko. I am a type of person na hindi nakakalimot. And I want to leave a legacy wherein people will remember me not because I abandoned my wife but because I am the most generous in the family.

He looked at me wordlessly before letting out a quiet chuckle. "Why do you keep loving and trusting people just because they showed you kindness?" "It's not called loyalty." "It's stupidity." Tiningnan ko siya nang diretso. Hindi ko na hahayaang may humusga pa sa akin. Alam ko ang ipinaglalaban ko. Hindi ko kasalanan kung bakit ako ganito. "I'm just... grateful." "Grateful?" "Isn't that just foolishness?" "You gave the money to their business instead of using it to save your mom."

At kung isang babae lang ako na ambisyosa at mapanghangad malamang sa malamang kulang pa ito at nagpabili pa ako sa kanya ng kung ano-ano pa. Nang hawakan niya ako sa bunbunan at pinat ang ulo ko kaya napayuko ako at kalaunan ngumiti na siya ulit sa akin. "I have charities for the poor, mga matatanda ag mga bata," saad niya na ikinagulat ko at unti-unti muli ko siyang tiningala nang makuha pa niya ang paghanga ko. "Kaya wag mo nang isipin ang ibang tao dahil sila, hindi ka nila iisipn so mund your own bussness, and I know you are selfless but also remind yourself that you deserve a better and a comfortable life too."

Kung bubuksan niya ang usapin, tiyak na pagtatalunan nila kung kaya naman padadaanin na lang niya sa ganitong usapan. “Ang generous mo naman kung ganun. Why don't I believe it? Gusto ko pa rin na may sarili akong pera. Ayokong lahat ay lubusang i-asa sa’yo. Minsan gusto ko rin naman bilhan ng mamahaling gamit ang mga bata gamit ang sarili kong pera. Alam kong responsibilidad mo kami, pero hayaan mo ako sa gusto ko. Hm? Ayokong maburo lang sa bahay—”