Graveyard Novels & Stories

hiyaw ni Ryella, pero bago pa makakilos si Vladimir, isang malakas na alarm ang tumunog mula sa loob ng vault. Ang pinto sa likod nila ay biglang sumara. Isang gas na kulay lila ang nagsimulang lumabas mula sa mga vents. "Ang huling vault ay hindi taguan, Vladimir," tawa ni Elena habang siya ay dahan-dahang bumababa sa isang secure elevator kasama ang mga bata. "Ito ay isang crematorium. Ang script ay tapos na. Ang mga bida ay kailangan nang mamatay para magsimula ang bagong henerasyon."

Binabalot ito ng makapal na na miasma at ito ang dahilan kung bakit nagiging mapanganib ang lugar. Ang salitang ‘Noircorpse’ ay nagmula sa sabi sabi tungkol sa ilang bangkay ng sundalo ang inilibing kasama ng general. Ang valley naman ay kilala rin sa pangalang Nether Soldier Valley. Naging ganito ang pangalan nito dahil sa mga kasabihan na itinuring itong tahanan ng ilang daang libong nether soldiers...!

At higit sa lahat, may tinatago akong lihim na kapag nalaman niya, maaaring mawala ang lahat. Sa bawat tibok ng puso ko, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ng gabi. At habang pinagmamasdan ko ang silid na iniwan ni Lucien, alam kong ang susunod na pagkikita namin sa lumang beach house ay magiging simula ng isang lihim na hindi na kayang balikan, at isang kapalaran na haharapin namin—dalawa lang, sa gitna ng mundo, at sa isang kasalanang nagbunga ng buhay.

"Alam ko na kung saan nakalagay ang ikalawang palatandaan. Nasa libingan ito na nasa loob ng piramide." "Necropolis Mosque." Usal naman ni Elijah. "Yan ang pangalan ng libingan?" Kunot noong kumpirma sa kanya. "Yes. It's the graveyard of all immortals who vanished to this kingdom. Nakapunta na ako doon ng isang beses dahil dinala ako ni Rostov." Sagot niya sa akin. "Maaari bang makapasok tayo ulit doon?" Mahinang tanong ko sa kanya pero puno iyon ng antisipasyon.

Ang alam ko ay namatay ang panganay na babae nilang anak dahil sa pagkakalunod. "... Laking pasasalamat ko nang dumating sila... At doon ko nakita ang kasama nila na isang babae na walang malay at sugatan. Dinala namin siya sa malaking bahay sa likurang bahagi nitong isla na hindi namin kilala ang may-ari. Si Raymond lang ang nakakaalam. Siya ang nagbabantay sa bahay na iyon. Doon namin siya dinala dahil may magagamit raw doong panggamot. At mas ligtas din laban sa sama ng panahon. Nakita raw nila si Isela sa kabilang isla na walang naninirahan, nababalutan ng isang salbabida at nakapulupot ang isang lubid doon palibot sa katawan niya, kaya kahit papano siguro ay nakaligtas siya sa pagkakalu

Agad akong nagreply sa i* story niya. Allysa Chloe: Hi, I think that's mine. Agad naman niya itong sineen at nireplayan. Kent Liam: Hello, I know it's yours. Kasi ikaw lang naman ang mahilig tumambay sa may east wing ng amusement park diba? Allysa Chloe: Yes, yes I think ako lang since wala din naman akong napapansin na ibang tao na tumatambay roon.

nakangiting tanong nito. Regina nodded in response. “I just feel bad because I wasn’t able to see him after what happened. Kahit papaano sana nakapag-pasalamat ako.” Jazy pouted back as she lay down on the bed with her hands resting on the back of her neck. “Yeah, ‘diba nga muntik na daw s’yang matangay ng alon?” She looked at her friend, who again nodded. “Isn’t it strange? Death anniversary ni Marga ngayon tapos nagkita din kayo this same date?”

Higpit na hinawakan ni Sally ang kanyang payong habang dahan-dahang naglalakad patungo sa bakuran. Habang lumalapit, mas lalong nagiging malinaw ang tunog ng funeral music, dahilan para mas lalong sumakit ang kanyang dibdib. Sa wakas ay nakarating na siya sa lumang bakuran mula sa kanyang alaala. Ang mga bulaklak ng gardenia sa entrance ay matagal nang wala. Isang lumang mourning tent ang nakatayo doon, at sa loob ay may nakalagay na lumang larawang kulay dilaw na at isang simpleng kabaong.

Sa tinagal-tagal, ngayon ko lang muli nasilayan ang aking ina at sa masamang pagkakataon, puntod na niya lamang ang nasasaksihan ko. Narinig ko ang mahinang paghikbi ni Mayi at Maria habang si Nanay ay nakaupo sa lapag at hinahaplos ang lapida ni Mama. The whole place is like a house in the middle of the graveyard. May bubong, may pader na puno ng bintana, at naka-tiles ang sahig.

“Sabihin mo.” Napayuko siya. “May isang grave.” “Saan?” “Sa Reyes estate.” “Kanino?” “Kay Jasmine.” Napahinto ako. “Original Jasmine?” “Oo.” “Pero sabi mo buhay siya.” “Hindi.” Tumingin siya sakin. “May ibang tao sa loob ng grave.” --- Hindi na kami naghintay. Umalis kami sa basement. Tap! Tap! Tap!