Graveyard Novels & Stories

​LIANA’S POV ​Ang amoy ng malamig na bakal, lumang semento, at ang matapang na amoy ng antiseptiko ay bumubuo sa atmospera ng aming pansamantalang kuta. Nasa ilalim kami ng isang abandonadong bodega sa tabing-ilog ng Thames, isang lugar na tinatawag ni Vane na 'The Dead Zone' dahil sa kawalan ng signal ng mga surveillance cameras ng Council. Ang bawat hininga ko ay may kasamang amoy ng amag at basang lupa, ngunit hindi ko ito iniintindi. Ang buong atensyon ko ay nakatutok sa lalaking nakahiga sa harap ko.

The ashes scattered on the ground. “Ikinalulungkot ko, Ma’am pero malaki talaga ang pinasala, Ma’am Margaux.” Dumiretso ang mga mata nito sa mga nakikita nilang nakatayo pa ring puno ng mga tubo mula sa kinaroroonan nila. “’Yang mga nakikita mong nakatayo pa, hindi na rin mapapakinabangan. Tupok na ang mga ugat niyan.

Binalingan ni Elena ang ina, "Kamusta na ang biyuda?" Para lang itong nagtanong sa 'di nito kaanu-ano. Waring sanay naman na sa ganon si Teresa Concepcion. Habang nag patay malisya na lamang si Erica sa narinig. "Hello, empty parin," pairap na tugon ni Teresa. "Huwag mong sabihing wala nanamang pumapansin sa beauty mo, aba, isusumpa ko sila," mapagmalaking hayag ni Elena.

Ang amoy ng pine trees at ang alat ng dagat ng Adriatic ay naghahalo sa hangin habang tinatanaw ko ang aming bagong mundo mula sa veranda ng Montenegro Sanctum. Tapos na ang gulo sa Alps. Tapos na ang sigalot sa Zurich. Ngunit sa bawat panalong nakukuha namin, ramdam ko ang bigat ng mga multong aming bitbit. Ito ang Legacy of Ghosts—ang pamana ng mga taong nawala, ang mga buhay na isinakripisyo, at ang mga pangalang kailangang ibaon sa limot para kami ay mabuhay.

Nang maalala kong andito nga pala kami sa may gilid ng gate namin ay medyo nahiya ako. Ang haba ng usapan namin tapos hindi man lang ako naging considerate? Jusko! Ano na naman bang katangahan ang pumasok sa peste kong utak? Magsasalita pa sana ako ng biglang may tumawag sa kaniya. “Hello, Hera. Uhm, pakisabi sa mga investors na I'll be there in a minute. Say my apology to them and please tell them to wait for a moment. Thank you.“ wika niya habang may kausap sa kabilang linya.

READ AT YOUR OWN RISK. NOTE: UNEDITED, FULL OF GRAMMATICAL ERROR AND MISDETAILS. |~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~| ~ Cyrex P.O.V ~

He kissed my head bago kumalas sa pagkakayakap sa'kin. “I have something to show you. Is that okay?” “Ano 'yon, kuya?” I weakly asked. Umaga palang pero nakakapagod na. “Interested huh? I won't tell you. Come on, Fortunate. We're going somewhere.” He walks towards the garage of the mansion. Nakanguso akong sumunod sa kaniya at makupad na naglakad. I saw him leaning with the limited edition Bugatti Veyron. He looks bored while waiting for me.

Parang pinapalo ng baseball bat ang buong katawan ko sa sakit. "Let my soul be with you," I whispered on the particles of wind. I felt hopeless in my estate. Wala ng pag-asa. Hindi na ako makaka-ahon dito. Imposibleng may mkahanap pa sa akin sa ganitong pagkakataon. Nasa dulo kami ng hardin ni lola. May batis ito at munting talon na nagpapa-ingay sa paligid. I slowly closed my eyes, strating to embrace my faith. Nanghihina na rin kasi ako dahil sa dami ng dugong tumakas sa katawan ko. Nakakapagtaka nga lang at hindi pa ako natuluyan kahit paano.

‘’Pinuno siya ang sinasabi ng mahal ng punong tagapayong si Elyazar, ang babaylan ng kahilagaang Maharlika’’ pakabang sigaw ng isang kawal. Patuloy pa Alunsina sa tila isang seremonya at malakas na sumigaw. ‘’Adonis!!!!!!!! Panahon na… ang nakatakda’’’ Malalakas na yabag ng takbo at tunog ng isang malaking Kabayo ang umalingaw-ngaw na bumasag ng ding ding ng kabahayan. Isang malaking tikbalang ang tumabi kay Alunsina. Naghalong kaba at takot ang naramdaman ni Mayari at ni HIligaynon sakanilang pagkakasilip mula sa siwang ng ding ding na kawayan.

The eulogies spoken were a heartfelt tribute to her life, a mosaic of anecdotes that painted a vivid picture of a woman who had lived passionately and loved fiercely. Osiris stood near the gravesite, his face etched with a profound sadness. The weight of Martha's absence bore down on him, a heavy burden that threatened to engulf his very being. Her passing had illuminated the complexities of their relationship, the hidden layers of truth that had remained obscured until her departure. He watched as the casket was lowered into the ground, a final farewell that marked the end of a chapter in their shared history.