Gubat Na Mapanglaw 소설 & 이야기

Napatuon siya sa matigas nitong dibidb. "F*ck!" mura nito habang nakapikit. "Uh-uh! K-Kuya Gael! Uh-uh!" Hindi na rin niya napigilan ang mapaungol dahil nagsimula na itong gumalaw. Naramdaman niya ang pagtulo ng luha sa kaniyang mga mata, hindi lang dahil sa sakit kung 'di dahil sa ginawa niya para lang makuha ang binata.

wika ko Naghawakan kami ng kamay at magkasamang lumibot sa paraisong ito. Iniisa-isa ang mga lugar at nagpalipas ng mga oras na magkasama. °~°~° Ang pinaka-huling aking ibinahagi sa kaniya ay ang Lawa ng mga Patay. Malawak ang tubig nito at sa gitna nito ay mayroong nakatanim na malaking puno.

Tumalikod ito at inis na nagtalukbong ng kumot. Napabuntong-hininga si Gab, kahapon manggang hilaw na ang sawsawan ay bagoong-alamang ang gusto nitong kainin pero ang gusto nito ay nanggaling pa ng Ilocos Norte. Mabuti na lamang at may nakita s'ya sa supermarket. Ngunit ng mabasa ni Irish ang label ng garapon ng bagoong, at malamang galing pala ito sa Camarines Sur. Mabilis nitong ipinatapon ang garapon ng bagoong at maghapong hindi siya kinausap. "Oo na, ito na maghahanap na!" pigil ang inis na tumayo si Gab. Mapipilitan pa s'yang magdrive ng alanganing oras upang halughugin ang palengke ng Quezon City.

na tila isang palaka na nagkukuwento sa gitna ng gubat. Namula nang bahagya ang aking mukha. Agad kong inayos ang aking kurbata at tumingin sa bintana na parang walang nangyari, na parang nakatingin sa magandang tanawin sa labas.

Inabot sa kaniya nito ang hawak isang goblet pagkatapos ay sinalinan siya nito. "Hoy baka matapang 'to siraulo ka! Baka hindi na tayo makauwi nang maayos." Inamoy niya ang alak na nasa baso niya at saka napangiwi. "Hindi naman. Katamtaman lang ang tama niyan sa atin kaya huwag kang maarte," sagot ni Maribel sabay inom. "Sigurado ka ba?"

Mabilis na pinaharurot ko ang sasakyan pauwi ng bahay. Sandali ko palang siya hindi nakita pero.... namimiss ko na siya. Paano pa kaya kung lalayo ako, makayanan ko ba? Napangiti ako nang makita ko siyang nakabusangot ang mukha. Naka upo siya sa upuan sa lilim ng punong manga ang madalas niyang tambayan. "Ang cute niya."

Sa Lawa “T-tulungan niyo akoooo… ahhh! Tulungan niyo akooo!”paulit-ulit na sigaw ni Beth sa gitna ng lawa. Pilit siyang kumakampay, bawat iglap ng braso’y puno ng desperasyon, nagbabakasakaling may makarinig at makapitan siya upang makaalis sa mapanganib sa lawang pinagdalhan sa kanya.

Ubos niya ang lugaw na kulang na lang dilaan na ang mangkok. “Gusto mo pa? Lalagyan ko pa kung kulang pa.” Nakangiting pinalis ni Gabe ang ilang butil ng pawis sa kanyang noo gamit ang likod ng kanyang palad. “Hindi na. Okay na ako. Busog na ako.” haplos pa niya sa kanyang tiyan. “Sure ka?” “Hmm…”

Tears of misery or tears of joy kaya 'yan? Nagbunot si Gab ng panyo sa bulsa ng pantalon nito at pinunasan ang mga nangilid nitong luha. " It's too early so I'll just give her some vitamins." Napakurap-kurap si Gab habang tumatango at nagtatanong kung ano ang mga pwede at bawal niyang kainin, ang mga bagay na dapat niyang gawin at iwasan.

Dami pa naman talahib tapos damong makati sa balat kapag dumampi. "May lawa dito na minsan ko lang mapuntahan. Kapag nakakaramdam ako nang lumbay pumupunta ako rito. Kadalasan wala akong kasama, pero dahil andiyan ka naman isinama na kita. Pero ang pinaka binabalik- balikan ko talaga dito ay 'yung sibol. Manamis namis ang tubig at mas gusto ko 'yun na iniinom."