Halimbawa Ng Ambahan Na Tula の小説・ストーリー

Pinunasan niya ang magkabila nitong pisngi bago h inalikan ang namumulang dulo ng ilong. Cute na cute na tumangu-tango ito at ipinalibot ang mga kamay sa kanyang leeg. “Naglalambing ang baby ni Mommy.” Tumango si Amber bago nahihiyang ibinaon ang mukha sa kanyang leeg. Tumawa siya at binuhat ito. Malambing na hinagod niya ang likod nito at parang baby na isinayaw-sayaw.

paliwanag ni abuela. Saglit na tumahimik ang paligid, habang hinihintay ko ang pagsasalaysay ng propesiya na sinasabi ni abuela. "Ayon sa mga kanunu-nunuan ng ating angkan. Noong bago pa lamang ang mundo at wala pang mga tao, o kahit na anong nilalang maliban sa dalawa—ang liwanag at kadiliman. Nag-isang dibdib sila at ang bunga ng pagmamahalang iyon ay ang supling na tinawag nilang hangin. Ang hangin na s'yang magbibigay kapayapaan sa naglalabang kapangyarihan ng liwanag at kadiliman. Ang pangalawa ay ang biyaya. Bibiyayaan nito ang lupa upang maging mayabong ang mga tanim, magkakaroon ng buhay ang lupa at magiging masagana. Ang pangatlo ay ang tubig upang tulungan ang biyaya na yumabong. A

Maliwanag na ang paligid dahil sa mga butuin na nagkalat sa kalangitan at sa kalahating buwan na matatanaw sa gitna ng mga ito. Sa unang subok ko ay mahirap man ngunit sa huli ay tuluyan na akong ngumiti sa kaniya. “Hindi na po kailangan. Pinapatawad ko na po kayo, Tita Amara,” saad ko. Mas lalo yata akong naluha ng masambit ko ang mga katagang iyon kasabay ng paggaan ng aking kalooban.

Nasa likuran nila akong dalawa, habang ang mga sentinels naman ay nasa aking likuran din. Pinag-aralan ko ang bawat paligid. Galing sa butas, sa baba ay may isang lawa at sa harap nito ay mga amaranthine. May isang daan na parang yungib na napapalibutan ng amaranthine na nagsisilbing ilaw sa paligid. It's a work of art, if we are going to think about it.

Kapag umihip ang malamlam na hangin, unti-unting nalalaglag ang mga talulot, tila ba may sarili silang ritmo—paikot-ikot habang bumababa, parang mga alikabok ng alaala, o parang niyebeng gawa sa liwanag at damdamin. Sa Mt. Kulis sa Tanay, Rizal, tunay na kahanga-hanga ang tanawin. Mula sa kinaroroonan ni Alyssa, tanaw ang mga burol na animo’y mga alon ng berde—iba’t ibang anyo at taas, tila walang katapusan. Sa malayo, tanaw rin ang mga ulap na humahalik sa tuktok ng mga bundok. Ang mga damuhan ay sumasayaw sa bawat dampi ng hangin, at ang mga bulaklak na ligaw ay nagsasalo sa iisang sayaw ng kalikasan.

Kabanata 1 Malamig ang simoy ng hangin sa tuktok ng bundok El Cielo. Kumakaway ang mga dahon ng puno sa bawat bugso ng hangin habang dumadagundong ang kulog sa di kalayuan. Nakatayo si Amara sa gitna ng kagubatan, nakayapak, at pawis na pawis ang noo. Kumakabog ang dibdib niya, hindi dahil sa takot—kundi sa hindi maipaliwanag na pananabik.

ELENA POV Ang gabi sa Itbayat ay balot ng katahimikan, maliban sa mahinang huni ng mga kuliglig at ang malayo ngunit ramdam na hampas ng alon sa mga matatayog na bangin. Nakasandal ako sa malambot na unan sa aming bahay-bato, habang ang liwanag ng isang maliit na solar lamp ay nagbibigay ng mainit na kulay sa paligid.

Mainit ang sikat ng araw noong mga panahong iyon. Dinig na dinig mo ang paghampas ng mga itak ng mga magsasaka na abalang-abala sa pag-aani ng tubo. Samantala sa pusod ng mansyon partikular sa hardin na puno ng iba’t-ibang bulaklak tulad ng gumamela at rosal, abala si Amarra na magwalis ng mga nalaglag na dahon. Kahit pa tuyo na ang kanyang mga kamay at ang pawis ay dumadaloy sa kanyang noo, Pansamantalang nakaramdam si Amarra na katahimikan at kapayapaan ng mga sandaling iyon. Hanggang sa ang katahimikang kasalukuyan niyang nilalasap ay babasagin ng isang tinig na biglang gagambal sa kanya.

Kabanata 18 Kalimutan Nag-aagaw na ang dilim at ang liwanag. Natatabunan na ang araw ng kulay abong mga ulap. May mga ibong lumilipad sa himpapawid. Napakapayapa ng paligid. Napakagaan sa pakiramdam ng bagong kapaligiran. Busog na busog ako sa tanawing aking nakikita. Umihip ang malamig na hangin. Isinayaw nito ang kanina'y payapa kong buhok. Kasabay nito ay ang paghampas ng alon.

Ngunit dahan-dahan na nitong ipinikit ang mga mata, at bago pa man tuluyang mawalan ng hininga ay naging abo ang katawan nito at naglaho na parang bula. Napahagulgol si Tandang Luela at isinumpa ang kaniyang sarili. Sa sobrang sakit ng damdamin ay itinarak niya rin sa kaniyang dibdib ang punyal na gawa sa puting mahika. Dumaloy ang dugo sa kaniyang labi, ngunit nakangiti siyang humiga sa tabi ng kapa at kasuotan ng kaniyang kakambal. Pumikit siya, at gaya ni Usban, naging abo rin at naglaho sa hangin. ---