Romans & histoires Happy In A Sentence

Marunong din naman pala siyang makiramdam. “What makes someone like me happy? The truth is, I'm not sure. I'm used to being alone, walang kakampi at walang karamay. The only things that make me happy are staying in my comfort zone and doing what I like. But all that changed when I found someone—a true friend, sympathizer, and ally—and because of her, I learned to laugh, smile, and be joyful without faking.”

And raised my brow. " You look and sounds happy huh?What's up?" I knew it, kapag masaya or maganda ang mood ng gagong 'to, Kung ano-ano ang pumapasok sa utak niya. Like what currently happening now. Again, for another time... He smiled like a shit. Na para pang nanalo sa lotto. " What? I'm just happy. Akalain mo iyon? Mag kakaroon na ako ng pamangkin sa iyo? I'm going to be an uncle soon."

Pakiramdam mo ang laki ng kulang. "I feel sleepy," he announced. "I hope I can make you remember instant, m-magiging masaya ka siguro na matutupad na yung gusto natin." Mahinahon kong sabi at kinagat ko ang ibabang labi. "I don't need to remember it to be happy, masaya na ako." Ngumiti na lang ako sa sinabi niya. "You know what—"

“I’m so happy right now. No words can explain how happy I am right now. I can’t believe I have you, and our sunshine. You two are my world.” I smiled and tiptoed for a kiss. We both smiled between our kisses with the sound of the waves of the sea. My heart was so full and happy. I could live my whole life just like this till the end. Tears fell down my cheeks as I opened my eyes. The memories on the back of my head feel so fresh like it just happened yesterday.

Hanggang sa marinig ko ang kaniyang pag-iyak. "Love, nasaktan ba kita? Umiiyak ka ehh, nasaktan kita?" pagtataka at puno nang pag-aalala ko. "I'm very happy. Tears of joy. Sobrang saya ko talaga honey, thank you very much," puno nang excitement at pagkatuwa sa boses niya.

Naghintay siya ng matagal na panahon para dito at ang kaalamang umuwi na ito ay labis pa sa galak ang nararamdaman niya. Binibigyan na siya ng pagkakataon ng Diyos para maging masaya at hindi niya sasayangin iyon. “I hope nandito na talaga siya sa pinas Hazel dahil kung naka-uwi na siya? It would be the happiest day of my life knowing na abot kamay ko na siya at makakasama at makikita ko pa araw-araw..” she said lively bago masaya itong tinitigan.

Parehas kaming tumingin sa paligid namin. "Masaya ako kasi masaya siya," I said while smiling and looking at my Precious, Petot, and his Precious, Al. "They are happy, as friends." I looked at where Zack is looking, I saw Tom and Nathan. They are happy too. We looked at each other and then at Sam and Jaybi, "They are not together but they are happy."

sambit ni Happy. Kinuha ni Happy ang sira niyang cellphone sa mesa bago siya tumayo at itinapon iyon sa trash can niya. Nagtungo si Happy sa kuwarto niya at nagpalit ng damit dahil pupunta siya sa ospital upang dalawin ang kaniyang kapatid.

At higit sa lahat. Hindi ko nakita sa kanya ang pagkainip. Kahit isang beses. Nang pauwi na kami... Parehong pagod ang kambal. At dahil nakatulog ang mga ito sa likod ng sasakyan. "They're happy." Napatingin ako sa kanya. "Oo nga eh." Sandali siyang natahimik. "I don't remember the last time I saw children that happy."

Napangiti lang ako. Sumandal ito sa sofa at tinitigan si Hari. "I am so happy," ngumiti ako at napatitig din kay Hari. "I wish we could stay like this forever, Hira..." Hindi ako nag-angat ng tingin dahil alam kong nakatitig saakin si Yasmir.