Novelas y relatos de Happy Sad Mask

Nang makarating na siya ng villa, pumasok kaagad siya sa kanyang silid and Hwangbu stayed at the doorstep of his room. Agad siyang nagtanggal ng maskara kasi masyado na siyang naiinitan. Hindi lang naman Venetian mask ang suot niya kundi suot din niya ang isa pang hyperreal mask dahil kailangan niyang makasiguro na wala talagang makakaalam sa tunay niyang mukha.

Kinuha ni Madeline ang maskara na mukhang lobo na halos natatakpan na ang kanyang buong mukha, tanging ang mga mata at labi lang niya ang nakikita. Samantala, kinuha naman ni Jeremy ang maskara na mukhang pusa. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, hindi mapigilang matawa ni Madeline nang makita niya na nakasuot ng ganitong maskara ang masungit na presidente ng isang kumpanya. "Nakakatawa ba 'to para sayo?" Seryosong nagtanong si Jeremy, gusto niyang patawanin ng patawanin si Madeline nang makita niya ang mga dimple sa kanyang mga pisngi.

I don't know but I am not attractive to him in fact the one that caught my attention was the man that wearing a gold mask. Kaya 'di ko naiwasang itanong sa kaibigan kong si Hedera kung sino ang lalaking iyon." "Z, who's that man? The one wearing a golden mask?" She look at me and ngumit ng nakakaloko. "Everyone called him Mr. Hux. No one knows his real name. Even his identity. He hides everything in his mask. No one sees it face. Mr. Hux said it in the interview that if he gets married and have a wife he won't and never wore the golden mask again. For him, his golden mask symbolizes shadow and darkness," mahabang aniya nito. "Also, haka-haka lang naman ito 'no. If the mask symbolizes shadow

No one would have thought that he is that desperate and no one knows the real reason why he still patronizing the Dream Fortress. Halos maubos na niya ang hawak na babae ni Madame Hera ngunit pitong taon na pero hindi pa rin niya natitiyempuhan ang babaeng noon pa man gumugulo sa isipan niya. The woman under that Lavender masquerade mask. Bawat Illuminati na inaalagaan ng Dream Fortress ay may sariling signature mask kaya kaagad niyang maalala kung sakaling makuha niya ulit ang babaeng iyon.

Maraming naninigarilyo na mga taong naka maskara. Mga maskulado ang mga ito na nakatingin sa kanya. Bumalot ang malamig na enerhiya sa kanyang katawan. Gumapang din ang kakaibang takot sa kanyang kalamnan. May isang lalaking nakaupo sa kanyang harapan, naka maskara din ito. Tinapon ng lalaki ang sigarilyo nito sa sahig saka lumapit sa kanya. Biglaang tinanggal nito ang duck tape na naka tapal sa kanya. Napadaing siya sa sakit.

Ang pekeng malaking nunal sa may pisngi, ang false teeth at braces pati na rin ang suot na contact lens. Tumambad sa kanyang harapan ang napakagwapong nilalang na kaytagal niyang ikinubli sa publiko. Isa siyang demigod na nakasuot ng pangit na maskara upang makalapit lang sa minamahal na akala niya ay isang mabait na babae iyon pala ay malasatanas ang pag-uugali. "Hintayin mo ang pagbabalik ko Daisy, ikaw muna ang tatawa ngayon pero sa akin pa rin ang huling halakhak," he cursed with vengeance in mind.

Lumapit s'ya at n'yakap ako ng mahigpit. "Pero hindi na ito ang totoong mukha ng anak niyo," mahina kong bigkas. Bumitaw sa pagkakayakap sa 'kin si Mommy at hinawakan ang dalawa kong balikat atsaka ako tinignan sa mga mata. "Kahit magmaskara ka pa, mukha mo lang ang nakikita ko anak. Kahit mabulag ako, habang-buhay nang nakatanim sa utak ko kung gaano kaganda ang mukha ng anak ko."

Alam ko naman sa sarili ko na may mali, pero bakit parang natutuwa pa ako sa nangyayari? Bakit parang hindi na ako mahihirapan pang isagawa ang plano ko? Gusto kong mainis, pero at the same time ay thankful ako, dahil mapapadali naman ang lahat. “Pero, sir. Hindi naman po yata puwede—” Hindi na naman natuloy ang aking sasabihin, dahil tumalim na naman ang kaniyang mga mata sa aking gawi.

Ang kaninang impit na tawa ng mga staff doon ay hindi na nila napigilan pa. “Kasi naman nakakagigil talaga siya!” Bigla siyang tumagilid para humarap sa akin kaya nahulog iyong mask niya, “Anak siya ng dem*ny*ng p*ny*ta siya! Ay sorry sorry nahulog, hehe.” Kamot ulong pinalitan nung dermatologist iyong mask niya. “Ate hahaha ano ka ba? Gigil na gigil much ah?”

Sleep well, and have a peaceful tomorrow! Tears continued to flow in my eyes. Nanginginig ang mga labi ko, kasabay ng mga pagkawala ng butil na luha, na nakatago ng ilang taon dahil sa suot na maskara. And because of a message...made my mask take off. I dialled his number. “H-hello—"