Novel & Cerita Happy Sad Mask

Pumagitna kami habang hawak ko ang kay Red kong gown, kumikinang ito gaya ng suot kong maskara. " Napakaganda mo anak, kamukhang kamukha mo ang iyong ina." " Salamat Daddy." Tangi kong nasabi Dahan dahan ang sayaw namin habang hawak ni dad ang isa kong kamay at ang isa naman ay nasa bewang ko habang Ang mga bisita ay nakisabay na din sa tugtog. " Anak happy birthday." Bati sakin ni Daddy " Thanks Dad, but this is my saddest birthday." Sagot ko Hinubad ni Daddy ang maskara niya kung kaya mas lalo kong napagmasdan ang mga mata niya na may bakas ng lungkot.

“O, tahan na baby. Ano bang masakit?” “Mommy masakit na masakit po ang ulo ko.” Nagpatuloy pa ito sa pag-iyak. “Liam, I’m sorry hindi kita ma-e-entertain.” Sabay talikod at natatarantang pinatatahan si Nate. “No, it’s okay, I’m not here to bother. Tulungan na kita.” “No, it’s okay, hindi mo kakayanin si Nate. Malakas siyang umiyak kapag may nararamdaman siya. Baka mainis ka lang.”

Hindi siya nagmamadali parang hinihintay niya ang tamang oras para tapusin ang lahat sa isang galaw lang. Sa kabilang panig, ang lalaking naka-maskara ay mas halatang hirap na. Mabigat na ang paghinga niya, may mga sugat na sa balikat at tagiliran, at bawat hakbang niya ay parang may kalakip na bigat ng pagod at sakit.

Nasusukat ni Beth ang taglay na karisma ng lalaki sa pamamagitan pa lamang ng hugis nitong mukha. Hindi ni Beth napigilan. Inilandas niya ang daliri sa tila ba ay bulkan na bahagi ng ilong nito. Masyado itong matangos upang hindi niya maramdaman ang matayog na buto. Sinarili niya ang dahilan kung bakit siya napapangiti. Masyado siyang nadala sa magaan na pakiramdam. Ang isiping magkatabi sila ng binata sa pagtulog ay mas lalong hindi mapigilan ni Beth ang sariling makaramdam ng kasiyahan.

Simple lang ang pinili ni Saddie, isang itim na maskara na sapat na para makahalo siya sa dilim. Sinalubong siya ng malakas na tugtugan, ang bawat dagundong ng bass ay nararamdaman niya sa kanyang dibdib. Namamaluktot ang kanyang mga daliri sa paa sa loob ng sapatos. Kinakabahan ba siya? Hindi. Hindi ngayong gabi.

“Aalis na pero bago ‘yun wear this,” Napatingin ako sa iniharap niya saakin at nakita ko doon ang isang color black na mask at mayroon din siyang black mask na hawak sa kaniyang kaliwang kamay. Pareho sila ng akin at mukang terno pa ang mask namin, masquerade ball ang theme ng anniversary nila muntik ko ng makalimutan lalo na at hindi ako pwedeng humarap ng walang mask sa kanilang lahat.

He's currently removing his prosthetic mask on his face. "Ugh! That's awful!" sabi ko sabay ngiwi. Seeing his face right now---ew! A bald-headed, old man. Uhhh! Disgusting. "I know." he glared at me. Magkasabay na kaming naglalakad. "That would be the last face in this cruel world I could ever wear. Heh!" I exclaimed.

‎Sa halip— unti-unti nitong hinubad ang tactical mask. ‎At doon— nanlaki ang mga mata ni Mariel. ‎Dahil bata pa ito. Halos kaedad lang ni Craig. Pero ang mga mata— walang emosyon. Parang walang natitirang pagkatao. ‎May manipis na peklat sa gilid ng mukha nito. At sa ilalim ng leeg— nakaukit ang maliit na metal plate. ‎SUBJECT 12.

Napasapo na lamang ako sa noo. Sumunod ako kay Winnie dala ang mask na napili ko. Kulay puti ito na may katamtamang kinang, may iilang palamuti na nakadikit. Simple ito at magaan sa mata tignan kaya ‘di na ako pumili ng iba pang disenyo. “Ay puti? Kala ko black ang kukuhanin mo, e!” mapanutyang sabi ni Winnie habang nakatingin sa mask na binili ko. Sinimangutan ko lamang siya.

Bumalik na naman ang trauma niya kaya sobrang nangingnig ang kalamnan niya. Subalit gano’n na lamang ang panlalaki ng kaniyang mga mata nang may makitang tao sa gitna ng kalsada. Kita niya ang baril na nakatutok sa kaniya kaya bigla siyang kinabahan. Gusto niyang maaninag ang mukha subalit hirap siyang makita iyon dahil may maskara itong suot. Itim na maskara na sobrang pamilyar sa kaniya. Suot ng mga kalalakihang pumatay sa kaniyang ama!