Happy Sad Mask นิยาย & เรื่องราว

Isa na namang itlog ang dumapo sa kanyang mukha. Lumabas ang isang lalaki mula sa dilim, naka-itim na maskara: "Ako ang bumato. Mga tulad mong basura ang dapat binabato. Ang hilig mong manakit ng babae!" Isang lalaki, nakasuot ng maskara, ang bumato kay Joshua. Sumunod pa ang ilan pang tao, lalaki’t babae, pawang may maskara rin. Mayroon ding matatanda na walang suot na maskara.

Ang hair niya ay naka-clean ponytail, at ang mask niya ay white with crystal lining na nakaangat sa kamay niya. Habang Dr. Adrian na naka-deep navy tux at hawak ang isang navy-gold mask. Pero unlike anyone else ay nakasimangot na naman ito. Hindi galit pero iyong natural resting expression niya na parang lagi siyang napipikon sa mundo. Pagsilip ni Sophia sa papalapit na dalawang figures ay nanlaki ang mata niya. And her whole face lit up. “Marnellaaaaa!” mabilis niyang tawag sabay lapit ng na tuwang-tuwa na makita sila.

"Is that so? so wearing that mask before, what is that for? to hide your emotion kasi noong araw na iyon ay hindi ka okay?" Natigilan naman si Ashley sa sinabi ni Margaux nang maalala pa rin nito ang unang araw na nagkakilala sila and all she said is true. "Paano mo nalaman na I am not okay that time?" "Ano ba ang use ng maskara, hindi ba to hide our face but in reality to hide our feelings that shows in our face"

I've always tried to hide this emotion from a long time pero ngayon I can't stop my anger gusto ko ilabas iyon because I am frustrated as fuck! "Yes he is my heir but he is not yours!" Tila nabagsakan ito ng mundo at nabitiwan nito ang damit ko na kanina pa nito hinihila ng malakas. And I smirk, tuluyan nang bumagsak ang maskarang meron ako, now I can show her my true emotions for her. The anger and the pain na sadyang naramdaman ko when I learn her betrayal. Sobrang sakit kasi alam kong hindi lamang ako ang nasaktan. Alam kong I need to use this mask to stop them from hurting the person that I love.

Napasimangot ako at doon ko na pinakita ang mukha ko na walang maskara. "You know what, I'm so happy for you, kasi happy ka sa akin. While me? I am mourning cous, yes, nagluluksa ako. Hindi ako masaya para sa sarili ko! And correction I'm not in love!" galit kong sabi, nang hindi ko na mapigilan ang sarili ko na kanina pa nagngingitngit.

Lahat ng dumalo ay may suot na kaniya-kaniyang half-mask, hindi bale kung personalized o ipinasadya sa bilihan. Subalit ito ang dahilan kung bakit hindi na nag-abala pa si Sapphire na mag-ayos nang todo para sa event, bukod sa tiwala siyang masyado na siyang maganda ay hindi rin naman mapapansin ang kaniyang mukha dahil nga sa mask na dapat nilang suutin. She can't help but roll her eyes with the idea! Paanong makikita ang ganda nila kung kukublihan? Mask is just for the ugly!

Wala na ngang ibang narinig sa kuwartong iyon kundi ang pag-uga ng kama at mga ungol ni Hope. Nakatitig lang sa kisame ang lalaki habang tulog na tulog na si Hope sa kaniyang tabi. Ilang minuto pa ang kaniyang pinalipas bago siya nagpasyang umalis na. Pero natigilan siya at napatingin kay Hope. Tila may nag-udyok sa kaniya upang tanggalin ang maskarang tumatakip sa kalahating mukha ng babae. Dahan-dahan niyang hinawakan ang maskara ngunit nang tatanggalin niya na ito ay nagbago ang isip niya. Napabuntonghininga siya at tuluyan ng tumayo. Sa lahat ng tao, isa siya sa hindi dapat sumisira sa pangako o sa napagkasunduan kaya naman mabilis na siyang umalis doon nang hindi na ginigising pa o nagp

"Stop wearing a mask." Napaangat ako ng bigla siyang nagsalita. Muli siyang ngumiti sa akin ng malawak at ininom ang tequila niya in one shot. "People tends to wear a mask in order to hide everything," she added sincerely. I lowered my head. "I love Ci," I muttered with my eyes pasted on the glass of tequila I'm holding. "Dash—" "I don't want to hurt him again. I'm happy with him," I cut her off.

Naka-itim na suit at silver na maskara. “Ganda ng view no?” sabi niya noon, medyo lutang na. Hindi ito nagsalita. Pero tumabi. “Pwede bang dito na lang ako? Nahihilo na ako sa loob…” Tumango ito. Tahimik lang sila sa simula. Hanggang sa bigla siyang napasalita. “Alam mo, minsan nakakapagod maging strong…” Napalingon ang lalaki sa kanya.

Paulit-ulit siyang sinisipa ni Henry. Hindi alam ni Henry na ang dahilan kung bakit siya sinundan ng mahigpit ni Slayer ay dahil sa maskara na ibinigay niya sa kanya. Itinago ng maskara ang deformed na mukha ni Slayer, kaya hindi na siya pinagtatawanan ng iba. Ang maskara ay nakatulong sa kanya na makaramdam na siya ay isang ordinaryong tao. Kung sinira ni Henry ang maskara, maaaring may resulta na hindi niya akalain!