Novelas y relatos de Happy Sad Mask

Napasimangot ako at doon ko na pinakita ang mukha ko na walang maskara. "You know what, I'm so happy for you, kasi happy ka sa akin. While me? I am mourning cous, yes, nagluluksa ako. Hindi ako masaya para sa sarili ko! And correction I'm not in love!" galit kong sabi, nang hindi ko na mapigilan ang sarili ko na kanina pa nagngingitngit.

Lahat ng dumalo ay may suot na kaniya-kaniyang half-mask, hindi bale kung personalized o ipinasadya sa bilihan. Subalit ito ang dahilan kung bakit hindi na nag-abala pa si Sapphire na mag-ayos nang todo para sa event, bukod sa tiwala siyang masyado na siyang maganda ay hindi rin naman mapapansin ang kaniyang mukha dahil nga sa mask na dapat nilang suutin. She can't help but roll her eyes with the idea! Paanong makikita ang ganda nila kung kukublihan? Mask is just for the ugly!

Tagos sa puso ang pang-iinsulto niya sa akin. Nangilid ang luha sa mga mata ko kaya tumingala ako, sabay buga ng hangin. Pilit kong pinakalma ang sarili ko. Nang maging maayos na ang pakiramdam ko ay huminga muna ako nang malalim at pagkatapos ay ngumiti. Kailangan kong isuot ang aking maskara kapag kaharap ko ang maraming tao. Ang maskara na kunwari ay masaya pero ang kaibuturan ng puso ko ay malungkot. Ayokong makita ni Blaine na nasasaktan ako, dahil ayaw kong ako ang maging dahilan para masira ang pamilya nila. Kilala ko si Blaine, hindi siya papayag na inaapi ako nang kahit na sino, kahit pa kapamilya niya.

Wala na ngang ibang narinig sa kuwartong iyon kundi ang pag-uga ng kama at mga ungol ni Hope. Nakatitig lang sa kisame ang lalaki habang tulog na tulog na si Hope sa kaniyang tabi. Ilang minuto pa ang kaniyang pinalipas bago siya nagpasyang umalis na. Pero natigilan siya at napatingin kay Hope. Tila may nag-udyok sa kaniya upang tanggalin ang maskarang tumatakip sa kalahating mukha ng babae. Dahan-dahan niyang hinawakan ang maskara ngunit nang tatanggalin niya na ito ay nagbago ang isip niya. Napabuntonghininga siya at tuluyan ng tumayo. Sa lahat ng tao, isa siya sa hindi dapat sumisira sa pangako o sa napagkasunduan kaya naman mabilis na siyang umalis doon nang hindi na ginigising pa o nagp

“Ha?” Dahan-dahang lumapit si Edward at umupo sa gilid ng kama. “Two months ago. Charity masquerade party sa New York City. You were there.” Nanlaki ang mata ni Azia. “Yung gabing nalasing ako?!” “Yes.” “Yung gabing may lalaking tumulong sa akin kasi nahihilo na ako?” “Yes.” “Yung lalaking hindi ko nakita ang mukha dahil naka-mask?!”

Paulit-ulit siyang sinisipa ni Henry. Hindi alam ni Henry na ang dahilan kung bakit siya sinundan ng mahigpit ni Slayer ay dahil sa maskara na ibinigay niya sa kanya. Itinago ng maskara ang deformed na mukha ni Slayer, kaya hindi na siya pinagtatawanan ng iba. Ang maskara ay nakatulong sa kanya na makaramdam na siya ay isang ordinaryong tao. Kung sinira ni Henry ang maskara, maaaring may resulta na hindi niya akalain!

Tumawa naman ng malakas ang lalaking naka maskara "oh i'm scared sweetie''nakangisi nyang sabe at bigla nalang sumeryoso ang mukha nya "Kill that two NOW!"napaiyak naman ako dahil sa sinabe nya ayaw ko pang mamatay lumapit naman saamin ang isa sa tauhan ng lalaking nakamaskara at saka nya kami tinutukan ng baril tumingin namn ako kay Ynalyn na Seryoso lang ang mukha kahit isip bata sya kapag may nangyayaring masama hindi sya naiyak sobrang tapang nya palagi nya akong ipinagtatanggol kahit alam nyang masasaktan sya at mapapahamak samantalang ako napakamahiyain at napakahina hindi ko kayang manakit ng tao kahit kaya ko namang lumaban

"Mamayang gabi, alas otso. May susundo sa’yo—isang itim na van." "Ihahatid ka sa isang condo. Doon mo ibibigay ang katawan mo. At tandaan mo... magsuot ka ng maskara. Ayaw niyang makita ang mukha mo." Sabay kuha niya ng isang itim na maskara na parang ginagamit sa masquerade party—elegante, ngunit may misteryoso at nakakatakot na dating. "Oh, ito. Kunin mo."

“Dahil kapag nalaman ko ang totoo… hindi na kita pakakawalan. Hindi na kita papayagang umalis. Kahit kailan.” Tumingin ako sa kanya. Sa mata niya ay may galit na. May pagnanasa pa rin. At may takot—takot na hindi niya inaasahan na mararamdaman. Ngumiti ako nang bahagya. “Subukan mo,” sagot ko. “Pero tandaan mo, Thorne… hindi lang ikaw ang may maskara dito.” At nang bitawan niya ako, lumakad ako palabas ng kwarto. Ang singsing sa daliri ko ay biglang lumamig.

It's horrible and absolutely shocking. "Werdy!" Nahampas ko siya nang malakas dahil sa gulat. "Why are you wearing a freaking scary mask? You're going to kill me!" Taas-baba ang d****b ko sa gulat. I'm upset for having a friend like him, Jesus. "Magkamukha lang naman tayo girl, may pagulat-gulat ka pang nalalaman. Hindi ka ba sanay sa nakikita mo sa salamin everyday, every night?"