Happy Sad Mask Novels & Stories

“Grabe… mukhang mahal ‘to ah.” Bumalik sila sa kwarto at inilapag ni Ivy ang kahon sa ibabaw ng kama. Maingat niya itong binuksan, parang may hinahawakang babasagin. Sa loob, may isang itim na mask na may lace, may mga metallic na detalye at maliliit na bato na kumikislap kapag natatamaan ng ilaw. Bibig lang ang nakalitaw kapag suot ito.

Ang pekeng malaking nunal sa may pisngi, ang false teeth at braces pati na rin ang suot na contact lens. Tumambad sa kanyang harapan ang napakagwapong nilalang na kaytagal niyang ikinubli sa publiko. Isa siyang demigod na nakasuot ng pangit na maskara upang makalapit lang sa minamahal na akala niya ay isang mabait na babae iyon pala ay malasatanas ang pag-uugali. "Hintayin mo ang pagbabalik ko Daisy, ikaw muna ang tatawa ngayon pero sa akin pa rin ang huling halakhak," he cursed with vengeance in mind.

Lumapit s'ya at n'yakap ako ng mahigpit. "Pero hindi na ito ang totoong mukha ng anak niyo," mahina kong bigkas. Bumitaw sa pagkakayakap sa 'kin si Mommy at hinawakan ang dalawa kong balikat atsaka ako tinignan sa mga mata. "Kahit magmaskara ka pa, mukha mo lang ang nakikita ko anak. Kahit mabulag ako, habang-buhay nang nakatanim sa utak ko kung gaano kaganda ang mukha ng anak ko."

Magpapaalam na sana ako nang bigla ulit siyang tumitig sa akin, pero this time, sa dibdib ko na. “Next time you go out to your room, wandering at night, make sure to wear a damn bra. I can see your nipples, Tala. They’re begging to get suck.”

Galit niyang pinatawa siya, at nang buong tapang niyang kumpirmahin ang kanyang mga hinala, panandaliang lumabo ang kanyang paningin at isang maskara ang dumulas sa kanyang mukha. "Isa siya sa akin." Naglagay si Travis ng maskara na may gintong disenyo sa mukha ni Hailey nang hindi nagbabago ang ekspresyon nito. Ang kanyang tono, magaan at maikli, ay nag-iwan kay Matthew at Hailey na parang tinamaan ng kidlat. Hailey

simula sana ng reklamo niya, ngunit natigilan siya nang iangat niya ang kanyang mukha. Isang lalaki—nakasuot ng puting bull cap, puting jacket, at naka-face mask. Hindi niya makita ang buong mukha nito, ngunit ang mga mata... malamig. Matulis. Para bang tumatagos sa kaluluwa. Ang mga mata iyon na para bang nakita na niya noon. “S-sorry…” bulong niya, kahit hindi naman iyon ang nais niyang sabihin.

Nagulat si Jacob sa sinabi ni Kyla, kaya naman dali dali siyang nagbihis at lumabas kahit hindi pa halos niya natutuyo ang kaniyang buhok. Isang matamis na ngiti ang sumalubong sa kaniya nang buksan niya ang pinto. Tumakbo si Kyla sa kaniya at agad na binigyan siya ng yakap. Kahit na magkaiba ang nararamdaman nilang dalawa, pinilit ni Jacob na ipakita na masaya rin siya. Agad niyang sinuot ang kaniyang maskara nang maghiwalay sila ni Kyla. “Kumusta? Mukhang masaya ka ah,” sabi nito sa kasintahan.

Suot ang maikling palda na na halos kita na ang aking hita ay agad ko iyon inayos bago bitbitin ang tray. Hindi ako sanay sa nakasabit sa aking mata lalo na't nangangati ito. Ang lahat kasi sa amin ay kailangan may suot na itim na maskara na parang masquerade mask na sinasabi ni Jona. Hindi naman ako masiyadong nailang o nahiya dahil walang makakakilala sa akin dito.

may inis niyang sabi at saka inamoy ang suot niyang polo. His funny and playful personality makes him more admirable. His smiles are really contagious. Para siyang araw na papasikat sa umaga. Ang gandang pagmasdan ng ngiti niya na parang nagsasabi sayong maging masaya lang sa buhay. Pero habang tumatagal na nakilala ko siya, I discovered that behind those smiles is a traumatic and melancholic past. He is hiding all of the pain in his heart and covered it with his bright smile.