Hard Headed In Tagalog Novels & Stories

"I'll go ahead. For sure, they will help you." Pinaharurot ng lalaki ang motor nito papalayo. Siya namang paggaling ng sugat at gasgas niya sa katawan. "Mukhang okay na ako, Maya. Tara na!" "Sigurado ka? Wala ng masakit sa iyo?" Dahan-dahan siyang tumayo at nag-inat. "See? I'm okay, now. Let's go at baka may makakita pa sa atin."

“Badtrip lang at hanggang dito ay ang mga iyon ang pumepeste sa’yo.” He whispered the last part before he tried to get Parker’s attention na kasalukuyang nagtatago at nahihiya sa kanyang tito. “Be careful. Nakakaintindi siya ng Tagalog,” I warned dahil baka kung ano ang masabi niya. “Sorry,” he said. “The’ve been really just giving me headaches these past few months. Mamaya na natin pag-usapan.”

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

"Akala mo hindi ako marunong mag-english." "I don't understand you." "You not understanding? Yes, I standing at you tama ball sa-sa-sa," bumaling siya sa boyfriend nito. "Ano nga english ng ulo?" "Head," sagot nito. "Yon, nadali mo." Muli siyang humarap sa babae. "The ball you tama to my heads. Hindi manlang kayo nagsorry." "Why would I apologize?" Nagtataray pa rin ito.

Adeloiza’s POV: “Ughh.” I groaned while rubbing my head. Dahan-dahan akong umupo sa pagkakahiga ko at doon ko mas naramdaman ang sakit ng ulo. Napapikit-pikit pa ang mga mata ko ng dahan-dahan nang may sinag ng araw ang tumama sa mukha ko dahilan para masilawan ako sa biglaang pagliwanag sa paligid.

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

Tango tango naman ito pero halata mong nag-iisip. " do you know why youre having a sudden headache?" Tanong pa nito. Nailing naman ako. Di ko naman kasi talaga alam eh. " ang alam ko lang may ilang tinig at mukha akong nakikita bago sumakit ito. Para bang, nangyari na ang ganung eksena?" Sagot ko. Kita ko ang paglunok nya saka diretsong tumingin sa harap. Napakunot naman ako ng noo.

Hard to get Ala una na nang madaling araw ngunit hindi pa rin ako makatulog. Bumangon ako mula sa kama at suminghap. My mind is uneasy and I felt the throbbing pain at the back of my head. Dahil siguro sa aksidente na nangyari sa akin.

yamot kong tanong sa kanya, labas na labas na ako eh. "Wait a minute, you need to put something on your head first, masama sayo ang mahamugan." He said while putting a white cap on my head. "Mahamugan? what is that?" litong tanong ko, ngayon ko lang narinig yon and hindi ko pa naririnig na ginamit yon ng parents ko sa Korea.