Heart Breaker 소설 & 이야기

galit na sigaw ko sa aking sarili at sunod-sunod na pinagsusuntok ang pader sa k'wartong tinuluyan namin. Nakatulog siya. Pero, heto ako hindi ko alam kung anong nangyari sa akin kung ba't ko ginawa niyon. Hinintay ko siyang magising at balak kong humingi ng sorry sa kanya at humingi ng isa pang chance para magkaayos kaming dalawa pero iba ang nasabi ko sa kanya. "She had me at my worst. You had me at my best. Pero binaliwala mo ang lahat... and you chose to break my heart."

“Pasensya na kung medyo matagal, kailangan pa naming i-stabilize ang heart rhythm niya. Nakaranas po si Mrs. Ignacio ng acute stress-induced cardiomyopathy, o tinatawag din na broken heart syndrome. Medyo sensitibo pa ang katawan niya.” “Broken heart syndrome?” bulalas ni Caleb, lumapit. “Anong ibig sabihin n’yon?” “Puwede itong ma-trigger ng matinding emosyon—stress, trauma, o… heartbreak,” paliwanag ng doktora. “May history ba siya ng matinding emotional stress nitong mga nakaraang linggo?” Pareho silang natahimik.

Ang bawat paghikbi ko ay walang tunog, pero ang sakit nito ay sagad hanggang buto. Niro said he wanted to fix everything. He cried and begged on his knees. But truth without trust is just a delayed heartbreak. Lumapit ako muli sa kama ni Niorr at humalik sa kaniyang pisnging basang-basa ng aking sariling luha. “I'm sorry, baby,” I whispered to the empty air, hoping my son wouldn't hear my broken promise. “Mommy is so sorry... but some broken things can never be put back together.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at patakbo akong yumakap kay Dada at doon ko na inilabas lahat ng sakit na nararamdaman ko. Ito ang unang heart break ko simula ng magising ako sa hospital mula sa aksidenteng nangyari sa akin. Ito ang unang beses kong umibig at ang masaklap pag mamay ari na pala ng iba, ng kapatid ko pa. Naramdaman ko ang pagyakap sa akin ni dada at hinaplos ang buhok ko. “Dada’s here my baby,” malambing niyang ani.

How real it would become. Hindi lang basta plano ang dala niya—bitbit niya ang galit, ang hiya, at ang sakit ni Elizabeth. Lahat ng iyon, nakasiksik sa puso niya, kumakain sa kan’ya tuwing naiisip niyang wala pa siyang napapatunayan. You can’t break now, bulong ng konsensiya niya.

sabi niya. "Ikaw po ang inspirasyon ko, Ma," sagot ko, puno ng katotohanan. Ang dalawang linggong break ay puno ng kwento, tawanan, at pagmamahalan. Kahit saglit lang ang panahon, sapat na iyon para maramdaman ko ulit ang init ng presensya ni Mama.

“Text him, Gail. Sabihin mo na magkita kayong dalawa.” “I already text him.” Aniya. “Good! Tara na!” Nang makita nito ang pagdaan ng takot sa mukha niya ay hinawakan nito ang kamay niya. “Kailangan mong maging matapang, Gail. Believe me, hindi lang isang heartbreaks ang mararanasan mo when we grow up. Marami pa at isa lang ‘to sa mga ‘yon.” Tama si Sandy. Marami pa siyang haharapin heartaches pagkatapos nito—kaya kailangan niya na maging matatag.

Ramdam niya ang malakas na pagtibok ng puso nito. “At ikaw lang ang nakakagawa nito sa akin. Bawat oras na nakikita kita, ganito ang nangyayari sa puso ko. You make it insane, Jullie.” Maaring tama nga ito. Na nagagawa niyang pabilisin nang husto ang tibok ng puso nito. Pero siya? It’s like a normal heart beat. At tanging si Didrey James lamang ang nagpapabilis ng pagtibok ng puo niya.

But then, that dickhead hurt her. Denise kind of lost herself because of her first heartbreak. I guessed, nagmana lang din siya sa akin. Masyado naming mahal ang mga naging karelasyon namin kaya noong nasaktan kami, ayaw namin iyong tanggapin dahil masyadong masakit. Denise had a rare illness, and I even broke her bedroom door to see if she was okay when she locked herself in.

Nagtagal bago siya sumagot. Pero nang sumagot siya ito yung unang sagot na walang kasamang pride, fear, or denial. “Araw-araw,” he whispered, “masakit na masaya.” Masakit, kasi hindi siya ang dahilan ng ngiti. Masaya, kasi may ngiti na siya kahit wala siya. And that that was his biggest emotional breakthrough. “You’re healing,” Dr. Elise whispered. “Even in heartbreak.”