Heart Breaker Novels & Stories

“Text him, Gail. Sabihin mo na magkita kayong dalawa.” “I already text him.” Aniya. “Good! Tara na!” Nang makita nito ang pagdaan ng takot sa mukha niya ay hinawakan nito ang kamay niya. “Kailangan mong maging matapang, Gail. Believe me, hindi lang isang heartbreaks ang mararanasan mo when we grow up. Marami pa at isa lang ‘to sa mga ‘yon.” Tama si Sandy. Marami pa siyang haharapin heartaches pagkatapos nito—kaya kailangan niya na maging matatag.

Ramdam niya ang malakas na pagtibok ng puso nito. “At ikaw lang ang nakakagawa nito sa akin. Bawat oras na nakikita kita, ganito ang nangyayari sa puso ko. You make it insane, Jullie.” Maaring tama nga ito. Na nagagawa niyang pabilisin nang husto ang tibok ng puso nito. Pero siya? It’s like a normal heart beat. At tanging si Didrey James lamang ang nagpapabilis ng pagtibok ng puo niya.

Kung ito palagi ang kaharap niya, baka maaga siyang tumanda at malamang magka heart attack pa siya. Hindi niya alam kung bakit lagi siyang inaasar nitong bakulaw na kaharap niya. Oo nga't gwapo ito, pero hindi naman siya intresado dito, kasi kagagaling lang niya sa heartbreak. Iisipin pa ba niya yan ngayon?

Walang masasabi ang dilim ng gabing ito sa dilim na hinatid ng mundo sa kanya. Tuluyan na nga niyang tinahak ang daan palabas ng subdivision. Sa huling pagkakataon ay tumulo ang luha niya. Sinisiguro niya na ito na ang huling pagkakataon na iiyak siya dahil sa sakit, lungkot, at galit. Hindi na siya iiyak pa sa mga taong hindi siya nanaising iyakan din. Not anymore. "Baby..." Her weary heart stopped when she heard the voice of the person who can break her heart into pieces, and the same person who can also give a remedy to it.

mahina kong sambit. “Anytime.” Tinaas niya ang lata ng beer. “To broken hearts that still know how to beat.” Napangiti ako. Totoong ngiti. Ngayon, naramdaman ko na hindi pala masamang may makasama sa katahimikan — kahit pansamantala lang.

Nagtagal bago siya sumagot. Pero nang sumagot siya ito yung unang sagot na walang kasamang pride, fear, or denial. “Araw-araw,” he whispered, “masakit na masaya.” Masakit, kasi hindi siya ang dahilan ng ngiti. Masaya, kasi may ngiti na siya kahit wala siya. And that that was his biggest emotional breakthrough. “You’re healing,” Dr. Elise whispered. “Even in heartbreak.”

Hinalikan niya ako sa at kinuha rin niya ang una kong halik. Kahit mali ang timing, kahit magulo ang lahat… naging totoo ang damdamin ko. Mainit at marahan ang halik namin. Parang may sandaling huminto ang mundo para lang ipaalala sa akin na kaya ko pa palang umasa. …na kahit papel lang ang kasal namin may chance pa pala for something real. Pero mali pala ako. Kung gaano kasarap ang pakiramdam na mahalikan ni Adrian, ganoon din kasakit nang marinig ko ang pangalan ng ibang babae sa labi niya pagkatapos.

He breathed deeply; his eyes were looking at me with so much worry and concern. "I swear to God, I didn't mean to break your heart. You have no idea how painful it is for me to do this. I hate seeing you cry." His voice broke. He wiped my tears with his fingers. I could really feel his guilt, and knowing that he's guilty satisfies me.

Ganoon ba sila kasabik para hindi nila maisarado ng maayos ang pinto? Mas lalong nabasa ang mukha ko ng luha. I can't explain why I'm hurting. Hindi ko rin alam kung bakit parang ang sakit na ito ay mas masakit pa sa bawat sampal, sabunot at kaladkad na naranasan ko sa mga kamay ni Carl. This time I think I'm really broken. I think I'm so wrecked. Their moans became louder and louder that I can't let myself to hear it even more. Minabuti kong pumasok ng dahan-dahan sa kwarto ko para hindi ko na marinig pa ang mga halinghing na nagbibigay sa akin ng sakit.

Namumula na ang mga mata niya habang ang luha ay kusang bumagsak. Ang anak niya, hindi na siya mahal. Ang asawa niya, wala na ring pake. At ang manugang na akala niya'y kayamanang natagpuan—isang ahas na natutulog lang pala. Sa anim na buwang pinahirapan siya ng matitinding migraine, halos mamatay na siya. Pero higit sa lahat, naalala niya si Ace. Lahat ng sama ng loob, lahat ng sakit—bumalot sa puso niyang halos hindi na makapagpigil.