Novel & Cerita Heartthrob In Tagalog

Itinuro nito ang tapat nang aking puso. "Yan mabuti mong kalooban, ang pagiging mabuti mong ina at asawa. Iyon ang pinaka- mahalaga sa lahat ang mabuti mong puso. Tandaan mong ikaw lang ang laman nang puso ko." Idinikit nito ang aking kamay sa kanyang dibdib. Naramdaman ko ang mabilis na tibok nang puso niya. Hindi ko tuloy maiwasan hindi mapaiyak, dahil sa nararamdaman ko.

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

sabi niya sa akin “Ah…ganun ba?” Parang hindi naman ako naniniwala at that time. He is so gorgeous and hot kaya imposible na wala pa itong girlfriend. “Ganun nga! Listen, gusto mo bang umalis dito? I mean, let’s go somewhere else! Yung hindi matao! Yung tahimik!” sabi ni Mason kaya muli akong napatingin sa kanya “Well kung gusto mo lang naman! Nakaka suffocate kasi dito!”

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

KABANATA 10: Paligsahan ng Puso Ang gabi ay nagsimula sa kasayahan—isang pribadong salu-salo sa isang eksklusibong rest house sa Tagaytay, kung saan nagtipon-tipon ang barkada ni Aidan. May musika, mamahaling alak, at mga bisitang kilala sa alta sosyedad. Pero sa likod ng mga ngiti at tawanan, may tahimik na tensyon sa pagitan nina Aidan at Jordan.

"Dahil mahal kita at ikaw lang ang may kakayahang saktan ako, doll..." "Mahal mo ba ko... dahil sa may anak ka sa akin?" Nangunot ang noo nito. "Where'd you get that?" Nag-iwas siya ng tingin. "Sagutin mo na lang..." "Doll, I love you, I love you with all my heart and fucking soul. Sa tingin mo magtitiyaga ako diyan sa sahid kung hindi kita mahal?" "Ano namang kinalaman ng paghiga mo sa sahig?" nakasimangot na tanong niya.

Napa sobra ata ako sa alak at lasing na lasing ako. Bigla naman akong napapikit dahil kumirot naman ang ulo ko sa sakit. At biglang may pumasok sa isip ko na salitang "I love you mahal ko. At patawad." "Huh?" Bigla ko nalang sabi saakin sarili. Bakit naman nya sasabihin saakin yun? Bakit wala na akong maalala masyado?!

Napakabilis rin ng tibok ng puso ko nang dumapo ang palad ko sa kaliwang pisngi nito. "Hindi ako si Camille!" bulyaw ko, saka ko ito tinalikuran ko at tuluyan akong lumabas ng kwarto nito. Hindi ko alam kung iyong sugat sa paa ko dahil sa bubog na naapakan ko ang masakit o itong puso kong paulit-ulit na lang nasasaktan. Ang sakit magmahal! "Malalim ang sugat huwag mo munang ilalakad," si Aling Loleng na katatapos lagyan ng benda ang talampakan ko.

Misteryoso man siya sa paningin ko pero sa loob ng puso ko hindi. Dahil nakaukit na siya at hindi na kayang tanggalin pa. Mahal na mahal kita. Bulag man ako o hindi ay mahal kita. Marami pa tayong pagdadaanan pero isa lang ang sigurado ako. Lahat ng 'yon ay makakaya natin basta magkasama tayo. Aalagaan ko kayo ng mga anak natin. At kapag dumating ang mga oras na gusto kong bumitaw ay hawakan mo ako ng mahigpit. Ipaalala mo sa akin ang araw na ito. Mahal na mahal kita Mr. Simon Blake the mysterious billionaire. Mailap ka man sa iba pero nahuli ko ang puso mo." Hindi mapigilan ni Simon ang emosyon niya. Niyakap niya si Mhelcah. "I love you so much, baby."

Agad kong tinapos ang pagligo at nagmadaling magbihis, pagkalabas ko ng paliguan ay hindi ko na naabutan si aling Imelda ngunit nakahanda na ang mga gasa at benda, maging ang mga gamot at kagamitang gagamitin sa paglilinis ng sugat ay nasa kama na rin. Ngunit hindi ko na iyon pinansin pa at tuloy-tuloy na lumabas mula sa silid tungo sa kaliwa kung saan ko narinig ang nagmamakaawang tinig. Habang papalapit nang papalapit ako sa pinto ay ang pagbilis ng tibok ng aking puso, kinakabahan sa kung anong maaabutan ko sa loob ng silid na iyon. “¡Aléjate de mí también! (Lumayo kayo mula sa akin, ngayundin!)”