Romans & histoires Honesty Slogan

"Gusto kong baguhin ang rule number six." "May rule number six na ba tayo?" "Meron na ngayon. Rule number six: No more lies. Kahit business partnership ito, I want us to be honest with each other." Tumango ako. "Deal. Honest for honest." "Good. Then honesty for honesty... I hated every second that you were looking at Marcus kanina. Kahit galit ka sa kanya, ayokong tinitignan mo siya." Napangiti ako sa pagka-possessive niya. "Selos na ba 'yan?"

“What?” Inikutan ko siya ng mga mata dahil sa sinabi niya. “Bingi much?” natatawang asar ko sa kaniya. “Pinalaki ako ng mga magulang ko na honest at totoong tao, William. Isa sa rules namin sa bahay ay huwag na huwag kaming magsisinungaling sa isa’t isa. At kung may gawin man kami—mabuti man o masama ay dapat naming panindigan iyon and we must stand and be held accountable to our actions and decisions, too.” “So, kung may gawin ka mang masama you should be proud of it?”

Ang mga mata ni Fernan ay naglalaman ng isang malalim na pagkakaunawa. Walang madali o mabilis na solusyon, ngunit mayroong isang pangako na hindi maaaring baliin: ang pangako ng katotohanan. "Unang-una, kailangan mong harapin ang katotohanan," sagot ni Fernan, ang kanyang tinig ay puno ng pagnanais na tulungan ang kaibigan. "At pagkatapos noon, makikita mong mas magaan ang buhay sa pagiging matapat sa ating sarili at sa ating trabaho. Maganda ang buhay na hindi nakokonsensya at pinaglalaban natin ang hustisya." "Tama ka, Fernan, huwag kang mag-aalala; hindi ko na susunugin ito. Wala akong pakialam kahit mawalan ako ng trabaho kaysa uusugin ako ng hustisya," mariin na sabi ni Sarhento .

The blood in my ear was trumping so bad it's like everyone was slowly being muted and all I could hear was his voice. "You are here with one reason; We are entrusting our company to you. Each of you are part of it, so I expect everyone's honesty. Integrity is a must all the time," he said then raised his brow to my direction. I nodded silently, smiling awkwardly. "I don't want the opportunities we granted turn into waste because this company invest on their people as well. I encourage you to think outside of the box, exceed my expectation and do hard work as it pays off."

"Tama na. Hindi ka naman siguro seryoso dyan." Tumawa si Thaddeus. Hindi ko talaga maintindihan kung ano ang nakakatawa. "Ang ibig kong sabihin, seryoso ako. Sa industriyang 'to, ang pagiging honest ay isang lakas na kailangang taglayin." Tumayo na ako bago pa humaba pa ang usapan nila. Hindi ko gusto na nakikita ang munting asawa ko na nakikipagngitian sa ibang lalaki sa harap ko.

Tumayo ako at naupo sa katapat nitong couch. "Do you agreed?" tanong sa'kin ni Orson. Nakatitig lang ako sa maitim nitong mga mata, tinatantiya kung tama bang pagkatiwalaan ko ang lalaking ito? "What if I'd change my mind?" saad ko rito. "Then, you don't have a word of honor. Hindi ka pwedeng maging negosyante sa ugali mong 'yan. Urong-sulong. That's not the mindset of a wise businesswoman."

sabi niya pero may konting ngiti na sa gilid ng labi niya. Napangiti na rin ako. “Pero,” dagdag niya, bumalik sa seryoso, “one thing I need.” Kinabahan ako. “Ano?” “Honesty.” Tumango ako agad. “Okay.” “Kahit masakit.” “Okay.” “Kahit mag-away tayo.” “Okay.” Saglit siyang natahimik. “Then we’re good.”

, sumisigaw ng mga slogan: "The garbage company, the business is also innocent!" Malinaw, medyo hindi sila nasisiyahan sa mga paraan ng paghawak ng Gyande Entertainment sa pagpapaalam sa balita at walang ginagawa, sinusubukang pilitin ang senior management ng kumpanya na magbayad ng pansin sa pamamagitan ng pagpapakita sa pintuan, at humingi ng hustisya para sa mga negosyante.

At kung magiging honest ako, sobra ang kabang inabot ko. Hindi lang halata. Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko mula pa lang sa pagdating ko. Bawat kilos ko, sinadya kong maging controlled. Bawat salita ko, pinag-isipan ko kung paano ko ihahatid nang may respeto pero hindi nawawala ang sincerity. Ayokong magmukhang mayabang, ayokong magmukhang kulang, at higit sa lahat—ayokong magmukhang hindi karapat-dapat.

Tumayo si Calvin, hawak ang wine glass, nginitian ang lahat. “I want to toast to everyone who’s been loyal—people who don’t pretend to be perfect. People who don’t stab you in the back while saying they love you.” Napatingin sa akin ang ilang tao sa mesa. Yung iba natahimik. Yung iba nagbubulungan. Ako? Napako lang ang tingin ko sa baso ng tubig sa harap ko. “This one’s for honesty,” dagdag pa niya, sabay tungga sa wine.