Hugot Para Sa Sarili Ko Novels & Stories

Ani ko na agad namang bumangon. Wala naman ako sa sariling nasabunutan ang sarili ko, fuck, he gave me frustration. Bagsak naman akong muling nahiga at nag talukbong sa kumot, kailangan kong ikalma ang puso't isip ko..

Kahit matanda na ko mayaman naman ako di ko kyalangan mamalimos at isa pa di na ganon kaganda ang boses ko matanda na kaya ako. Umupo ako sa upuan, parang ang gaan ng pakiramdam ko parang di na ko nang hihina at parang... Ang lakas ko parang.... Pakiramdam ko bumata ako uli baka genie yong bata kanina, isa kasi sa wish ko ngayong matanda na ko ang bumalik ang lakas ko pero mas una ang matigok na ko para makasama ko na si mahal. Teka...

Bakit napakahalaga mo sa akin? Nalalasahan ko na ang sarili kong dugo dahil sa higpit ng pagkagat ko sa aking ibabang labi. Napatingin ako sa itaas, bigyan n’yo po ako ng lakas ng loob. Maging matatag ako sa lahat ng oras. Sarili ko na lang aasahan ko ngayon.

At nagagalit ako sa sarili ko dahil alam kong ako ang dahilan ng biglaan niyang pagbabago. "please calm down. Kung anuman ang problema pag usapan natin ito ng mahinahon. Huwag ganito babe kasi natatakot ako kapag ganito ka. I hate myself dahil hindi ko alam kung paano ka aamuin. Tell me the problem for me to know what to do" mahaba kong litanya.

Hanggang ngaun wala paring tigil ang pagkirot ng puso ko. ILOVEHIM SO MUCH dahilan para hindi ko magawang mahalin ang sarili ko. Nakalimutan kong mahalin at magtira para sa sarili ko sa sobrang pag mamahal ko sa kanya. Hindi ko napansin ang mga tao sa paligid dahil sa kanya. Umagos ang luha, sunod sunod ito, gusto kong pigilan ngunit hindi ko magawa.

saad pa niya. Hindi ko alam kung anong gumuhit sa lalamunan ko dahil sa sinabi niyang yun. Para bang kahit subukan kong paniwalain ang sarili ko na kaya ko at masaya ako mag isa ay palaging may ibubutas siya sakin para lang maimulat ako sa katotohanan… masaya ba talaga ako na mag isa lang? O baka sinasanay ko lang talaga ang sarili ko na mag isa dahil pakiramdam ko wala ng ibang nagmamahal sakin simula ng mawala si papa.

Naiinis na ako sa sarili ko Pagkatapos ng Scenario na iyon ay bigla nalang pala akong umalis. Dumaan na parang hangin sa tabi niya. Para pala akong bulang naglaho sa tabi niya na hindi alam ang mga pinagsasabi. Drama please layuan mo na ako haha. I hate myself! I really hate myself because?? Because i .... Tsk! Nevermind.

Bulong ko sa sarili ko at gusto nang sumigaw pero nahihiya dahil sa katabi ko. Palakas na ng palakas ang ugoy at palakas na rin ng palakas ang bulong ko. I maybe look so overreacting right now but that's alright kasi 'di naman ako nag-iisa ngayon. "Mahal ko pa 'yung buhay ko! Wahh!" Napapikit ako ng todo sa sinabi ko. Pinipigilan ko ang sarili ko sa pagsasabi ng kung ano ano pero ayaw makisama ng bibig ko.

Bumagsak ako sa sahig at doon malakas na humagulgol dahil kanina pa naninikip ang dibdib ko. Gusto ko itong ilabas lahat kahit alam kong wala namang magagawa ang pag-iyak ko pero ito na lang ang kaya kong gawin ngayon para aluin ang sarili ko. “A-ang liit-liit ko na... S-sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko p-pero may mas iliit pa pala 'ko…”

sabi ko sa sarili ko, ang mga salitang parang isang paltos na sugat na sumabog mula sa bibig ko. Hindi ko na kayang buuin pa ang sarili ko. Lahat ng nararamdaman ko ay magulo, at ang solusyon ko lang ay tapusin ito. Ayaw kong magdalang-tao para lang magpatuloy sa isang buhay na punong-puno ng paghihirap at galit. Hindi ko kayang magpatuloy, hindi ko kayang gawing bahagi ng buhay ko ang sanggol na ito.