Hugot Sa Kape Novels & Stories

aniya saka muling umupo sa sofa. “Bakit mukhang ang lalim ng iniisip mo? Magkape ka muna.” Inabot sa kanya ni Hunter ang isang mug ng kape, mainit pa iyon at kakatimpla lang. Mukhang planong magtagal ang mga ito dahil nagkape pa. “Akala ko ba hindi kayo magtatagal? Bakit andito pa rin kayo?” asik niya sa mga ito at tinaasan ng kilay.

magiliw na tugon ng tatay ni Joem nang mapansin na inamoy ko ang kape. Sinunod ko naman siya at tinikman ang mainit na kape. The moment it touched my taste buds, my eyes widened. Grabe! Hindi ko maipaliwanag ng maayos ang lasa pero ganitong-ganito ang gusto ko sa kape na bihira ko matikman dahil puro powder naman na ang ginagamit namin sa Villa at sa bahay namin sa Manila.

Mapapanis lang. "Hindi ko alam kung paano mo nalaman na paborito ko 'tong French Vanilla ng Mescafe pero hindi 'to magpapakalma sa akin. Mas lalo lang akong kakabahan sa mangyayari." Nataranta ako dahil doon pero naisip ko na hindi naman mataas ang caffeine kaya ipinaliwanag ko naman na huwag siyang mag-alala kasi may ganyan ganito lang naman ang kape.

tinignan nito ang kape na halos paubos na, napansin din niyang ginamit nito ang panghalo kaya paniguradong humalo sa kape ang secret weapon niya, pero bakit ba kasi nagagalit pa rin ito kanina? Dinampot nito iyon at inubos na ng tuluyan. Ang hindi niya lang maintindihan kung bakit biglang nagslow motion yung mundo nang mapadako siya sa Adam's apple nito habang nilalagok yung kaluluwa niya, 'Este yung kape na inalayan ng puso at kaluluwa pala ang ibig kong sabihin para lang mapasarap yon!' Sabay gamit ng dila upang alisin ang froth nung gatas sa ibabaw ng labi nito na dahilan upang mapalunok din siya sa sariling lalamunan.

At isa pa, bawal sa kaniya ang kape! Buti lang sana kung sa tuwing pinagtitimpla ko siya ng kape ay iniinom niya agad, pero ang ungas na 'yon, laging pinapaulit-ulit sa akin ang pagtimpla ng kape! Ni hindi ko pa nakikitang iniinom 'yong kapeng tinitimpla ko. Tapos Ang dami niyang reklamo!

Dahan-dahan siyang lumapit at umupo sa two-seater sofa. Dinala ni Caprice ang isang tasa ng mainit na kape at inilagay sa maliit na coffee table sa harap niya. “It’s instant, pero very hot. Hintayin mo lang lumamig bago inumin.” Tumingin siya sa kanya. “May ointment ka ba for external injuries?” “May sugat ka ba?” tanong ni Caprice, halatang nag-aalala habang tinitingnan ang katawan niya.

Mukhang nais pa ni Dok Hideo na maka kwentuhan ako kaya nagpatimpla siya ng kapeng barako para sa aming dalawa. Kahit taga Batangas ako ay hindi ko nakahiligan ang magkape. Alam ko kasi na mas lalo akong hindi makakatulog sa oras na uminom ako ng kape. Pero ang simbolo ng kapeng barako sa amin ay para sa mas mahaba pa at masarap na pag-uusap. Kung kinasanayan ng iba na uminom nito sa umaga lamang, pwes sa Batangas ay simbolo na isa kang mahalagang tao kapag inaya kang magkapeng barako ng mga tao doon.

Lumapit siya dahan-dahan, parang hinihila ng magnet. “Gusto mo kape?” tanong ni Calestine paglapit niya. “Hindi.” “Bakit?” “Kasi ikaw gusto ko makita agad.” Napalunok si Calestine. “A-adrian…” Umupo siya sa tabi nito sa carpet at marahang inagaw ang mug, ininom nang konti—pero hindi niya talaga kailangan ng kape. Gusto lang niyang hawakan ang bagay na hawak ni Calestine.

Ayaw 'rin n'ya ng kape na sobrang init kaya nilagyan ko rin ng kaunting cold water kanina. Para ma-enjoy n'ya ang pag-inom ng kape. Agad naman n'yang ininom ang kape na kinabuntong hininga ko na lang. Alam ko na may mga nakatingin sa pintuan na kinatingin ko roon at agad naman silang nagmamadaling nagsialisan. "Mauna na po ako---" "I miss your coffee." "Eh?" Anong sabi n'ya?!

Dahan-dahan niyang hinigop ang kape at gusto ko na agad lamunin na lang ako nang lupa nang makita na agad niyang ibinuga ang ininom na kape sa machine na nasa harap. Halata ang matindi niyang gulat dahil siguro sa sobrang pait ng kape! Pero mas halata pa rin ang matinding galit sa akin! I’m so dead!