Hugot Sa Kape Novels & Stories

pinitik ko ang kamay nya. "oo. Baliw na baliw!" bulong nya sa akin sabay dila sa tenga ko. Diyos ko po! ilang sandali lang ay dumating na biyenan ko bitbit ang tinimpla nyang kape. "tinimplahan na rin kita, Sab. lumamig na kasi yung kape mo. ere ang mainit." inilapag nya iyon sa lamesa at kinuha ko ang akin at agad na ininom. "ahh... ang ineet!!" D***g ko. loko kasing mart to, e.

sabay kuha sakin ng lagayan ng coffee “Why? Akin na yan! Ang kulit mo!” reklamo ko habang inaabot sa kamay nito ang coffee container na hindi ko maabot dahil sa tangkad nito. “oh no, no Misis! Hindi ka pwede ng kape mula ngayon!” sagot nito na iiling iling pa “And Why is that?” nakapamewang kong tanong dito na naguguluhan. ‘Dahil... Dahil mas masustansya ang fruit juice or gatas sa umaga kesa sa kape, para mabilis kang lumaki!” turan nito na pakindat kindat pa sakin

He was like seducing me. Tumalikod ako upang kunin ang isa pang kape na nakapatong sa ibabaw ng mesa.Inisang higop ko iyon dahil sa sobrang tensiyon. "Hey!"bakit mo ginagawang tubig ang kape?" natatawang tanong nito. "Eh malamig naman eh!" pagdadahilan ko kahit ramdam ko ang pagkalapnos ng dila ko. "Hindi ka pa ba uuwi?" pag-iiba ko.

“Oh my gosh. First time ko ‘to. Parang ang sarap picture-an ng kape.” “Anong first time? Uminom ng kapeng maganda ang pagkakagawa?” tanong niya. “First time uminom ng ganitong kagandang kape sa itaas ng himpapawid.” Tinuro ko ‘yung gatas. “Ano ito, puwede ba itong ilagay lahat o puwedeng papakin na lang?

"Bakit ikaw?" Ngumiti si Roxanne, halatang pilit ang lambing sa boses. "Mr. Hugo, ito po ang kape ninyo. Matagal ko po itong pinag-aralan — tatlong buwan po." Tahimik si Hugo. Inamoy niya ang kape. Mataas ang kalidad. Halatang maingat ang pagkakagawa. Ngunit sa halip na uminom, ibinaba niya ito. "Sinong nagsabi sa'yo na mag-aral ka ng ganito?"

Humigop siya sa kape at muntik pang maibuga iyon dahil napaso ang dila at labi niya. "Lumilipad pa yata iyang utak mo at nakalimutan mong mainit ang kape," bulalas ni Roger at naupo sa bakanteng silya sa tabi niya. May nakapaskil na nakakalokong ngiti sa labi nito at sinulyapan pa ang kape niya.

Humigpit ang kapit ko sa phone, at pinilit ko ang sarili ko na maging kalmado habang sumasagot, “Uuwi ako maya-maya. Ihahatid ko lang ang pera.” Matapos iyon, nagsimula si Hector na i-text ako kada sampung minuto, tinatanong kung nasaan ako. Kakaiba ito—hindi pa siya ganito katindi sa pagtetext noon. Kinalaunan, dumating ako sa address, isang tatlong palapag na gusali na nakatago sa tahimik na kalsada. Lumapit ako ng maingat, ang bawat hakbang ay mas mabigat kaysa sa huli.

Halatang pilit niyang tinitiis ang init at ang amoy ng luma sa loob ng silid para lang hindi maiwan sa ere. Kinuha ko ang kape na dala ni Julian at humigop doon. Masarap, mainit, at lasang mamahalin—isang bagay na hindi tugma sa sementadong sahig ng bago kong tinutuluyan. Habang nginunguya ko ang croissant, tahimik ko silang pinag-aralan.

At kinuha niya ang kape mula sa kamay ni Ryleigh. Nagulat si Ryleigh ag nagalit. "Louis Lucas, pwede mo akong kausapin kung hindi mo nagustuhan ang sagot ko. Ang lakas pa ng loob mong pagdiskatihan ang kape ko? Paano mong nasasabi na bayani ka kung ganyan ka naman mag-react kung hindi nangyayari ang gusto mo!?" "'Di ba may kape ka la naman sa kabila mong kamay?"

Gatungan pa ba ng pagkakataon ang unti unti kong nabubuwag na paniniwala sa pagkalalaki ni sir? Maya maya ay naalala ko ang kape na iniutos niya. Baka magalit na anman si Hitler kapag hindi ko siya agad nadalhan ng kape kaya tinatamad man ay kumilos na ako papuntang pantry para ipagtimpla ang mahal na hari.